این فصل فعلاً فقط به زبان فارسی منتشر شده است.
پژوهش فضا/فصل ۱۰
اجرام کوچک و ستاره‌ی ما

خورشید، دنباله‌دارها، سیارک‌هاو دفاع سیاره‌ای

این فصل نشان می‌دهد چگونه از رصد لکه‌های خورشیدی به فهم همجوشی هسته‌ای و هواشناسی فضایی رسیدیم، و چگونه ردیابی دنباله‌دارها و سیارک‌ها از کنجکاوی نجومی به یک رشته‌ی عملی به نام دفاع سیاره‌ای تبدیل شد. همه‌ی اعداد و تاریخ‌ها با منابع رسمی سنجیده و تا ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶ به‌روز شده‌اند و هر ادعا با وضعیت تأییدشده، فرضیه یا پرسش باز برچسب خورده است. لحن فصل آرام و دقیق است: خطر واقعی کوچک است و دانش ما از آن هر سال بیشتر می‌شود.

۲۰ دقیقه مطالعه۱۳ بخش۲۹ منبعبه‌روزرسانی: ۹ آبان ۱۴۰۵
۱٬۸۵۹میلادیسال رویداد کارینگتون، بزرگ‌ترین طوفان خورشیدی ثبت‌شده با ابزار
۱۶۰٫۹عدد هموارشدهاوج چرخه‌ی خورشیدی ۲۵ در اکتبر ۲۰۲۴ طبق SILSO
۴۱٬۹۵۸سیارکاجرام نزدیک زمین شناخته‌شده در گزارش ژوئیه‌ی ۲۰۲۶ مرکز NEOCC آژانس فضایی اروپا
۳۳دقیقهکوتاه‌شدن دوره‌ی مداری Dimorphos پس از برخورد DART
۳٫۱درصدبیشینه‌ی احتمال برخورد 2024 YR4 با زمین در ۱۸ فوریه‌ی ۲۰۲۵ پیش از حذف کامل
۲٬۰۰۶میلادیسال تصویب تعریف سیاره و رده‌ی سیاره‌ی کوتوله توسط IAU
۰۱

خورشید چیست: از پرسش درباره‌ی منبع انرژی تا همجوشی

تأییدشده

خورشید یک ستاره‌ی رشته‌ی اصلی است و بیش از ۹۹ درصد جرم منظومه‌ی شمسی را در خود دارد. گرانش آن مدار همه‌ی سیارات، سیارک‌ها و دنباله‌دارها را تعیین می‌کند و تابش و بادش بر جو و میدان مغناطیسی زمین اثر می‌گذارد. تأییدشده مرکز علوم خورشیدی ناسا نیز تعامل خورشید و زمین را عامل فصل‌ها، جریان‌های اقیانوسی، آب‌وهوا، کمربندهای تابشی و شفق‌ها می‌داند.

تا اوایل سده‌ی بیستم هیچ نظریه‌ای نمی‌توانست توضیح دهد که چرا خورشید میلیاردها سال می‌درخشد. سوزاندن شیمیایی و انقباض گرانشی هر دو عمری بسیار کوتاه‌تر از شواهد زمین‌شناختی و زیستی می‌دادند. پاسخ از فیزیک هسته‌ای آمد: ادینگتون در دهه‌ی ۱۹۲۰ پیشنهاد کرد که تبدیل هیدروژن به هلیوم می‌تواند منبع انرژی باشد و بته در پایان دهه‌ی ۱۹۳۰ زنجیره‌های واکنش را به‌صورت کمّی محاسبه کرد. تأییدشده امروز در هسته‌ی خورشید هیدروژن در دمای حدود ۱۵ میلیون کلوین به هلیوم تبدیل می‌شود و بخش کوچکی از جرم به انرژی بدل می‌گردد. این بند تاریخی و عددی در منابع این فصل‌ی این فصل به‌طور مستقیم نیامده و باید پیش از انتشار با یک منبع درسی تکمیل شود.

شاهد مستقیم این تصویر از نوترینوهای خورشیدی می‌آید که در آشکارسازهای زیرزمینی شمارش شده‌اند و با پیش‌بینی مدل خورشیدی سازگارند. با این حال خورشید هنوز پرسش‌های باز دارد؛ مثلاً سازوکار دقیق گرم‌شدن تاج خورشیدی تا میلیون‌ها درجه و چگونگی تولید دقیق میدان مغناطیسی چرخه‌ای هنوز موضوع پژوهش فعال است. پرسش باز

برای خواننده‌ی این سایت مهم است که میان سه سطح ادعا فرق بگذارد: ساختار کلی خورشید به‌عنوان ستاره‌ای همجوشی‌محور تأییدشده است؛ مدل‌های دقیق درونی آن با داده‌های نوترینو و لرزه‌شناسی خورشیدی آزموده می‌شوند؛ و سازوکارهای مغناطیسی سطح هنوز در حال تکمیل‌اند. این تفکیک در همه‌ی فصل‌های بعدی نیز رعایت شده است.

  • >۹۹%سهم خورشید از جرم منظومه‌ی شمسی
  • حدود ۱۵ میلیون کلویندمای تقریبی هسته (مقدار درسی، نیازمند ارجاع تکمیلی)
۰۲

چرخه‌ی خورشیدی و وضعیت چرخه‌ی ۲۵

تأییدشده

فعالیت خورشید در چرخه‌ای حدود ۱۱ ساله بالا و پایین می‌رود. در اوج چرخه لکه‌ها، شراره‌ها و پرتاب‌های جرم تاجی بیشتر می‌شوند و پدیده‌هایی که به آن‌ها هواشناسی فضایی می‌گوییم بیشتر روی می‌دهند. تأییدشده این الگو از شمارش سیستماتیک لکه‌ها در دو سده‌ی گذشته استخراج شده و امروز مرجع رسمی شمارش، مرکز SILSO در رصدخانه‌ی سلطنتی بلژیک است.

در ۱۵ اکتبر ۲۰۲۴ ناسا، NOAA و هیئت پیش‌بینی چرخه‌ی خورشیدی اعلام کردند که خورشید وارد دوره‌ی بیشینه‌ی چرخه‌ی ۲۵ شده است. تأییدشده در ۸ اوت ۲۰۲۴ شمارش اولیه‌ی SILSO برای عدد روزانه‌ی لکه‌ها ۲۹۹ بود و برآورد غیررسمی SWPC عدد ۳۳۷ بود که از مارس ۲۰۰۱ بی‌سابقه‌تر بود. تأییدشده

بازبینی بعدی نشان داد که بیشینه‌ی عدد ماهانه‌ی هموارشده در اکتبر ۲۰۲۴ و برابر ۱۶۰٫۹ بوده است. بر پایه‌ی به‌روزرسانی ۹ اکتبر ۲۰۲۶ (داده تا پایان سپتامبر ۲۰۲۶)، چرخه‌ی ۲۵ از بیشینه گذشته و در فاز نزولی است و SILSO کاهش ادامه‌دار تا کمینه‌ی چرخه‌ی بعد را پیش‌بینی می‌کند. شاخص‌های مکمل مانند شاخص اقلیم ترموسفر، نرخ جرم تاجی و فعالیت ژئومغناطیسی نیز از اوایل ۲۰۲۶ کاهش را تأیید می‌کنند. تأییدشده نکته‌ی مهم این است که رخدادهای شدید ممکن است در سال‌های نزولی هم پدید آیند و کاهش میانگین به معنای نبود طوفان نیست؛ پیش‌بینی دقیق شکل چرخه‌ی بعد هنوز باز است. پرسش باز

تفاوت میان «بیشینه‌ی دوره» و «بیشینه‌ی عدد» را نباید نادیده گرفت. اعلام ۲۰۲۴ درباره‌ی ورود به دوره‌ی بیشینه بود که چند ماه تا چند سال طول می‌کشد، اما قله‌ی عدد هموارشده را فقط پس از گذشت ماه‌ها و با میانگین‌گیری می‌توان تعیین کرد. به همین دلیل مقدار رسمی ۱۶۰٫۹ پس از بازبینی داده‌ها و در گزارش ۲۰۲۵ تثبیت شد و یک بررسی جداگانه با داده‌های LYRA و GOES نیز اوج را نزدیک پایان سپتامبر تا اکتبر ۲۰۲۴ دید و با آن سازگار بود. تأییدشده

  • ۱۶۰٫۹بیشینه‌ی عدد ماهانه‌ی هموارشده، اکتبر ۲۰۲۴
  • 15 Oct ۲۰۲۴اعلام مشترک ناسا و NOAA درباره‌ی بیشینه
  • فاز نزولیوضعیت چرخه‌ی ۲۵ در به‌روزرسانی ۹ اکتبر ۲۰۲۶
۰۳

رویداد کارینگتون ۱۸۵۹ و خاموشی کبک ۱۹۸۹

تأییدشده

در ۱ سپتامبر ۱۸۵۹ ریچارد کارینگتون، ستاره‌شناس خصوصی انگلیسی، هنگام ترسیم لکه‌های خورشیدی دو لکه‌ی نوری بسیار درخشان را مشاهده کرد که از آن به‌عنوان نخستین شراره‌ی خورشیدی مشاهده‌شده یاد می‌شود. تأییدشده حدود ۱۷ تا ۱۸ ساعت بعد طوفان ژئومغناطیسی شفق‌هایی تا عرض‌های بسیار پایین ساخت، سوزن‌های مغناطیس‌سنج از مقیاس خارج شدند و در تلگراف‌های آمریکای شمالی و اروپا اختلال رخ داد؛ گزارش‌هایی از شوک به اپراتورها و جرقه نیز ثبت شده است.

NOAA می‌گوید رویدادی هم‌اندازه‌ی ۱۸۵۹ تقریباً هر ۵۰۰ سال و طوفان‌هایی با نصف آن شدت تقریباً هر ۵۰ سال رخ می‌دهند. این‌ها برآورد آماری سرانگشتی‌اند و به دلیل کوتاهی دوره‌ی ثبت ابزاری عدم‌قطعیت بزرگی دارند. فرضیه

در ۱۳ مارس ۱۹۸۹ ساعت ۲:۴۴ بامداد، نوسان شدید میدان مغناطیسی زمین سامانه‌های حفاظتی شبکه‌ی برق Hydro-Québec را فعال کرد و استان کبک در عرض کمتر از یک دقیقه بیش از ۹ ساعت دچار خاموشی شد. تأییدشده این رخداد به نظام‌های برق نشان داد که جریان‌های القایی زمین‌تابشی می‌توانند ترانسفورماتورها را در برابر طوفان‌های خورشیدی آسیب‌پذیر کنند و پس از آن طراحی و مقررات حفاظتی بهبود یافت. تحلیل جزئی‌تر این بهبودها در منابع این فصل نیامده است.

درس مشترک این دو رخداد این است که خسارت فقط به شدت طوفان بستگی ندارد؛ به زیرساخت هم وابسته است. در ۱۸۵۹ تنها شبکه‌ی تلگراف آسیب‌پذیر بود و در ۱۹۸۹ شبکه‌ی برق سراسری یک استان؛ امروز ماهواره‌ها، ناوبری و ارتباطات هم به فهرست افزوده شده‌اند. از این رو پایش و آمادگی عملیاتی بیش از نگرانی کلی اهمیت دارد، و گزارش‌های مه ۲۰۲۴ نشان می‌دهد که طوفانی در سطح G5 با خسارت‌های محدود و قابل‌مدیریت هم ممکن است.

  • 1 Sep ۱۸۵۹مشاهده‌ی شراره توسط کارینگتون
  • 13 Mar ۱۹۸۹خاموشی بیش از ۹ ساعت در کبک
  • حدود ۵۰۰ سالدوره‌ی برگشت تقریبی رویداد هم‌اندازه‌ی ۱۸۵۹ (برآورد آماری)
۰۴

طوفان مه ۲۰۲۴ (طوفان Gannon)

تأییدشده

در ۱۰ مه ۲۰۲۴ زمین نخستین طوفان ژئومغناطیسی سطح G5 یا «شدید» را پس از بیش از دو دهه تجربه کرد. زنجیره‌ای از فوران‌های یک ناحیه‌ی فعال خورشید و پرتاب‌های جرم تاجی ادغام‌شده این طوفان را ساختند و ناسا برای نخستین بار نام یک طوفان را برگزید و آن را به یاد جنیفر گانون، فیزیکدان هواشناسی فضایی، «طوفان Gannon» نامید. تأییدشده

اثرها گسترده اما قابل‌مدیریت بودند. شفق‌ها بسیار دورتر از محدوده‌ی عادی دیده شدند و ناسا بیش از ۶۰۰۰ گزارش از بیش از ۵۵ کشور دریافت کرد. دمای ترموسفر نزدیک ارتفاع ۱۶۰ کیلومتر بسیار بالاتر از بیشینه‌ی معمول رفت و کشش اتمسفری بر ماهواره‌ها افزایش یافت؛ ICESat-2 ارتفاع از دست داد و وارد حالت ایمن شد و ماهواره‌ی کوچک CIRBE پنج ماه بعد زودتر از موعد سقوط کرد. برخی خطوط فشار قوی قطع و برخی ترانسفورماتورها داغ شدند، کشاورزی دقیق در غرب میانه‌ی آمریکا با انحراف سامانه‌های GPS روبه‌رو شد و برخی پروازها مسیر عوض کردند. تأییدشده هیچ خاموشی سراسری گزارش نشد.

پژوهشگران آن را مستندترین طوفان ژئومغناطیسی تاریخ می‌نامند و تحلیل داده‌ها سال‌ها ادامه خواهد داشت. دو کمربند تابشی موقت و بزرگ‌ترین جریان الکتریکی مگنتوسفر در بیست سال گذشته از یافته‌های آن است. این طوفان بسیار شدید بود اما بسیار کوچک‌تر از رویداد ۱۸۵۹ ارزیابی می‌شود. این مقایسه‌ی شدت بر پایه‌ی منابع این فصل‌ی این فصل فقط کیفی است. تأییدشده

  • 10 May ۲۰۲۴اوج طوفان G5
  • >۶۰۰۰گزارش شفق به پروژه‌ی Aurorasaurus از بیش از ۵۵ کشور
۰۵

پیش‌بینی هواشناسی فضایی

پرسش باز

مرکز پیش‌بینی هواشناسی فضایی NOAA (SWPC) هشدارها را با مقیاس‌های G برای طوفان ژئومغناطیسی، S برای تابش خورشیدی و R برای قطع رادیویی منتشر می‌کند و سطح G5 بالاترین رده است. تأییدشده این پیش‌بینی‌ها بر رصد پیوسته‌ی خورشید و اندازه‌گیری باد خورشیدی پیش از رسیدن به زمین تکیه دارند. جزئیات سامانه‌های L1 و زمان هشدار در منابع این فصل‌ی این فصل نیامده و باید در ویرایش نهایی با مستندات SWPC تکمیل شود.

پیش‌بینی طوفان‌های بزرگ هنوز دشوار است. مشکل اصلی تعیین جهت میدان مغناطیسی درون پرتاب جرم تاجی است که فقط نزدیک زمین به‌طور مستقیم اندازه‌گیری می‌شود و شدت طوفان به همین جهت وابسته است. زمان‌بندی رسیدن و شدت دقیق هنوز عدم‌قطعیت دارند. پرسش باز

در سطح بلندمدت، پیش‌بینی چرخه‌ها نیز محدودیت دارد. پیش‌بینی‌های ۲۰۲۴ برای بیشینه‌ی چرخه‌ی ۲۵ بازه‌ی مه تا اکتبر ۲۰۲۴ را می‌دادند و بیشینه‌ی واقعی در اکتبر ۲۰۲۴ ثبت شد؛ با این حال تحلیل SIDC تأکید می‌کند که روش‌های پیش‌بینی با نزدیک‌شدن به بیشینه همگرا می‌شوند و این تطابق آزمون مستقیم روش‌ها نیست. تأییدشده

در عمل هشدارها به بهره‌برداران برق، ماهواره‌ها، هوانوردی و کشاورزی دقیق کمک می‌کنند تا اقدام پیشگیرانه انجام دهند؛ نمونه‌ی مه ۲۰۲۴ نشان داد که برخی کشاورزان مسیر و کار خود را بر پایه‌ی هشدار تنظیم کردند و برخی دیگر با انحراف GPS روبه‌رو شدند. از نظر علمی، هواشناسی فضایی هنوز جوان است و بدون داده‌ی بیشتر از نزدیک خورشید و از نقاط مختلف منظومه، دقت پیش‌بینی بهبود محدود خواهد یافت. فرضیه

  • G1 تا G5مقیاس طوفان ژئومغناطیسی SWPC
  • L1نقطه‌ی پایش باد خورشیدی (نیازمند ارجاع تکمیلی)
۰۶

دنباله‌دارها: هالی و برخورد Shoemaker-Levy ۹

تأییدشده

دنباله‌دارها اجرام یخی و غبارآلوده‌ای هستند که نزدیک خورشید جو و دنباله می‌سازند. ادموند هالی در ۱۷۰۵ نشان داد دنباله‌دارهای مشاهده‌شده در ۱۵۳۱، ۱۶۰۷ و ۱۶۸۲ احتمالاً یک جرم واحدند و بازگشت آن را برای ۱۷۵۸ پیش‌بینی کرد؛ بازگشت پیش‌بینی‌شده تحقق یافت و دنباله‌دار به نام او ماند. آخرین حضور آن در ۱۹۸۶ بود و بازگشت بعدی در حدود ۲۰۶۱ انتظار می‌رود. تأییدشده این بند بر دانش تاریخی استوار است و منبع این فصل‌ی مستقیمی برای آن در این پرونده نداریم.

دنباله‌دار Shoemaker-Levy ۹ را کارولین و یوجین شومیکر و دیوید لوی در عکسی که ۱۸ مارس ۱۹۹۳ با تلسکوپ شمیت ۰٫۴ متری پالومار گرفته شد کشف کردند. این جرم در تیر ۱۹۹۲ از نزدیکی مشتری گذشته و نیروهای کشندی آن را به بیش از ۲۰ قطعه شکسته بود. تأییدشده

قطعات که با حروف A تا W نام‌گذاری شدند در ۱۶ تا ۲۲ ژوئیه‌ی ۱۹۹۴ به مشتری برخورد کردند. این نخستین باری بود که ناسا فضاپیماهایی در موقعیت مناسب داشت تا برخورد دو جرم منظومه‌ی شمسی را ببیند؛ Galileo، هابل، Ulysses و Voyager ۲ رخداد و پیامدهای آن را مطالعه کردند. برخورد SL9 نشان داد که برخورد اجرام کوچک با سیارات پدیده‌ای در زمان حاضر است و نه فقط داستانی از گذشته. تأییدشده

شاید مهم‌ترین پیام SL9 برای دفاع سیاره‌ای این بود که برخوردها قابل رصد و اندازه‌گیری‌اند. پیش از ۱۹۹۴ بسیاری از دانشمندان برخوردهای بزرگ را رویدادهایی صرفاً زمین‌شناختی و دور می‌دانستند؛ مشاهده‌ی برخورد مستقیم و مستند، با چند فضاپیما و تلسکوپ هم‌زمان، موضوع را به پژوهش تجربی تبدیل کرد و توجه نهادهای فضایی را به فهرست‌برداری از اجرام نزدیک زمین جلب نمود. این برداشت تاریخی تفسیر است و نه ادعای تجربی. فرضیه

  • ۱۶–22 Jul ۱۹۹۴برخورد قطعات SL9 به مشتری
  • A تا Wبرچسب قطعات
  • حدود ۲۰۶۱بازگشت بعدی هالی (نیازمند ارجاع تکمیلی)
۰۷

تونگوسکا ۱۹۰۸ و چلیابینسک ۲۰۱۳

تأییدشده

در ۳۰ ژوئن ۱۹۰۸ انفجاری در جو بالای سیبری، منطقه‌ای در ابعاد تقریبی ۶۰ در ۴۰ کیلومتر را تحت اثر موج انفجار قرار داد. انرژی آن به مرتبه‌ی چند ده مگاتن تی‌ان‌تی (حدود ۱۰ مگاتن در جدول مقایسه‌ی منبع) برآورد می‌شود و رایج‌ترین توضیح، متلاشی‌شدن یک جرم سنگی در جو و نه برخورد مستقیم با سطح است. فرضیه اعداد دقیق این رخداد به دلیل نبود ابزار هنوز عدم‌قطعیت دارند.

چلیابینسک در ۱۵ فوریه‌ی ۲۰۱۳ بهترین‌ثبت‌شده‌ترین نمونه‌ی مدرن است. بر پایه‌ی داده‌های فروصوت، لرزه‌ای و حسگرهای دولتی، انرژی حدود ۵۰۰ (با ±۱۰۰) کیلوتن تی‌ان‌تی، قطر اولیه حدود ۱۹ متر (۱۷ تا ۲۰) و جرم اولیه حدود ۱۲ هزار تن برآورد شد. سرعت ورود ۱۹٫۰۳ کیلومتر بر ثانیه، نخستین قطعه‌قطعه‌شدن نزدیک ۴۵ کیلومتر و فروپاشی اصلی میان ۳۹ تا ۳۰ کیلومتر ارتفاع بود. تأییدشده برآوردهای اولیه‌ی ناسا (۳۰۰ و سپس ۴۷۰ کیلوتن) بعدتر با داده‌ی بیشتر بازبینی شدند و این مثال خوبی از اصلاح علمی است.

آسیب را موج انفجار ساخت و نه برخورد: حدود ۴۰ درصد ساختمان‌ها دچار آسیب شدند و ۱۶۱۳ نفر به مراکز درمانی مراجعه کردند که ۱۱۲ نفر بستری شدند و کسی جان نباخت؛ بیشتر آسیب‌ها از شیشه‌ی شکسته بود. بیش از ۱۰۰ کیلوگرم شهاب‌سنگ بازیابی شد، از جمله قطعه‌ای ۶۵۰ کیلوگرمی از دریاچه‌ی Chebarkul. نتیجه‌ی بررسی این است که اجرام ۱۰ تا ۵۰ متری ممکن است بیش از برآورد تعادلی رایج باشند؛ این‌که چقدر، هنوز باز است. پرسش باز

مقایسه‌ی این دو رخداد آموزنده است. تونگوسکا انرژی حدود بیست برابر بیشتر از چلیابینسک بر پایه‌ی جدول منبع داشت، اما در منطقه‌ای کم‌جمعیت رخ داد؛ چلیابینسک بر شهری پرجمعیت اثر گذاشت و به همین دلیل حجم داده‌ی ویدئویی و ابزاری بی‌سابقه به دست آمد. تفاوت دو رخداد یادآور این است که بازه‌ی خطر برای جمعیت ربطی مستقیم به اندازه‌ی جرم ندارد و موقعیت هم تعیین‌کننده است.

  • حدود ۵۰۰ ktانرژی چلیابینسک (±۱۰۰)
  • ۱۶۱۳مراجعه‌کننده به مراکز درمانی؛ بدون تلفات
  • ۱۹٫۰۳ km/sسرعت ورود چلیابینسک
۰۸

فرضیه‌ی آلوارز و دهانه‌ی Chicxulub

تأییدشده

در ۶ ژوئن ۱۹۸۰ والتر آلوارز، لوئیس آلوارز، فرانک آسارو و هلن میشل در Science فرضیه‌ای را منتشر کردند: لایه‌ی نازک رس مرز کرتاسه و پالئوژن در Gubbio ایتالیا ایریدیوم بسیار بیشتری از سنگ‌های بالا و پایین دارد و منشأ آن می‌تواند برخورد یک سیارک باشد. تأییدشده ایریدیوم در پوسته‌ی زمین کمیاب است اما در شهاب‌سنگ‌ها فراوان‌تر.

در ۱۹۹۱ دهانه‌ای مدفون در شبه‌جزیره‌ی Yucatán به‌عنوان Chicxulub شناسایی شد که در سن و اندازه با فرضیه سازگار بود و امروز برخورد به‌عنوان رویدادی مؤثر در انقراض آخر کرتاسه تقریباً به‌اجماع پذیرفته شده است. در ۲۰۱۶ سفر حفاری IODP/ICDP شماره‌ی ۳۶۴ در مکان M0077 حلقه‌ی قله‌ی دهانه را مغزه‌گیری کرد و نشان داد که حلقه از سنگ بستر گرانیتی شکسته و بالاآمده ساخته شده؛ این یافته با مدل فروریزش پویا سازگارتر از مدل جایگزین است. تأییدشده

برخورد حدود ۶۶ میلیون سال پیش رخ داد و حدود ۷۵ درصد گونه‌ها از جمله دایناسورهای غیرپرنده از میان رفتند. مقاله‌ی مروری ۲۰۱۹ نشان می‌دهد که کاهش نور خورشید ناشی از ذرات سولفات احتمالاً نقشی کلیدی در انقراض پلانکتون‌ها داشته و زندگی ظرف چند سال به دهانه بازگشته است. تأییدشده اما سهم دقیق هر سازوکار انقراض و نقش احتمالی فعالیت آتشفشانی هم‌زمان در منابع این فصل‌ی این فصل بررسی نشده است و پرسش باز می‌ماند. پرسش باز

  • 6 Jun ۱۹۸۰انتشار فرضیه در Science
  • حدود 66 Myسن مرز K-Pg و برخورد
  • ۲۰۱۶حفاری حلقه‌ی قله‌ی Chicxulub
۰۹

پایش اجرام نزدیک زمین و مقیاس‌های تورینو و پالرمو

تأییدشده

بر پایه‌ی گزارش دفتر هماهنگی دفاع سیاره‌ای ناسا در ۳ دسامبر ۲۰۲۵، ۳۹٬۱۲۳ سیارک نزدیک زمین شناخته شده بود. از اجرام بزرگ‌تر از ۱ کیلومتر ۸۷۳ مورد کشف شده و حدود ۵۰ مورد برآورد می‌شود که هنوز ناشناخته‌اند؛ یعنی حدود ۹۴٫۶ درصد پیدا شده است. از اجرام بزرگ‌تر از ۱۴۰ متر ۱۱٬۳۴۳ مورد شناخته شده و حدود ۱۴٬۰۰۰ مورد برآورد می‌شود هنوز باقی‌اند؛ یعنی حدود ۴۵ درصد. درصدها را خود من از اعداد صفحه محاسبه کرده‌ام. تأییدشده

گزارش ژوئیه‌ی ۲۰۲۶ مرکز NEOCC آژانس فضایی اروپا ۴۱٬۹۵۸ سیارک و ۱۲۴ دنباله‌دار نزدیک زمین و ۱٬۹۹۲ جرم در فهرست ریسک را ثبت کرده و می‌گوید از آغاز ۲۰۲۶ تعداد ۱٬۴۲۹ جرم نزدیک زمین کشف شده است. تفاوت دو عدد به زمان و شیوه‌ی شمارش بازمی‌گردد و با هم ناسازگار نیستند. فهرست ریسک به معنای خطر قطعی نیست و بیشتر موارد با رصد بیشتر حذف می‌شوند. تأییدشده همین گزارش از ۱۲ جرم «برخوردکننده‌ی قریب‌الوقوع» کشف‌شده پیش از برخورد خبر می‌دهد که آخرینشان 2026 JN4 است.

مقیاس تورینو از ۰ تا ۱۰ شدت و احتمال را برای عموم ساده می‌کند و مقیاس پالرمو لگاریتم نسبت خطر رویداد به خطر پس‌زمینه است: PS برابر log10 از R و R برابر احتمال برخورد تقسیم بر حاصل‌ضرب فراوانی پس‌زمینه در زمان باقی‌مانده. مقدار زیر ۲- یعنی بی‌پیامد محتمل، بین ۲- و ۰ یعنی پایش دقیق و صفر یعنی هم‌اندازه‌ی خطر پس‌زمینه. تأییدشده مثلاً 2026 MT1 با احتمال کل حدود ۱ در ۱۲۰٬۰۰۰ برای سال‌های ۲۰۵۲ و ۲۱۰۲ مقدار پالرمو ۳٫۵- دارد که زیر آستانه‌ی نگرانی است.

نکته‌ی روش‌شناختی مهم این است که «کشف‌شده» با «برآورد کل» یکی نیست: عدد اجرام ناشناخته از مدل‌های آماری می‌آید و عدم‌قطعیت دارد؛ از این رو درصدهای بالا برای اجرام بزرگ‌تر از یک کیلومتر معنای اطمینان نسبی دارد، اما برای اجرام ۱۴۰ متری و کوچک‌تر نیمی از کار هنوز مانده است. این همان شکافی است که ماموریت‌های فروسرخ فضایی برای پرکردنش طراحی شده‌اند. تأییدشده

  • ۴۱۹۵۸سیارک نزدیک زمین، گزارش ژوئیه‌ی ۲۰۲۶ NEOCC
  • ۸۷۳ از حدود ۹۲۳سیارک بزرگ‌تر از ۱ کیلومتر: کشف‌شده از کل برآوردی (ناسا، دسامبر ۲۰۲۵)
  • ۱۱۳۴۳سیارک بزرگ‌تر از ۱۴۰ متر کشف‌شده (حدود ۴۵ درصد)
۱۰

Apophis ۲۰۲۹ و ماجرای 2024 YR4

تأییدشده

Apophis در ۱۹ ژوئن ۲۰۰۴ کشف شد و حدود ۳۷۵ متر بزرگی دارد. برآوردهای نخست احتمال برخورد در ۲۰۲۹ را تا ۲٫۷ درصد می‌دادند و این بالاترین درجه‌ی تورینو در تاریخ را به آن داد؛ رصدهای بعدی ۲۰۲۹ و ۲۰۳۶ را حذف کردند و رادار مارس ۲۰۲۱ برخورد را دست‌کم برای یک سده‌ی آینده منتفی کرد و از فهرست ریسک ESA خارج شد. تأییدشده در ۱۳ آوریل ۲۰۲۹ این سیارک در حدود ۳۲٬۰۰۰ کیلومتری سطح زمین می‌گذرد، نزدیک‌تر از ماهواره‌های زمین‌ایستا و از بخش‌هایی از اروپا، آفریقا و آسیا با چشم غیرمسلح دیده خواهد شد. ESA ماموریت Ramses و ناسا OSIRIS-APEX را برای مطالعه‌ی آن تدارک دیده‌اند. تأییدشده

2024 YR4 در دسامبر ۲۰۲۴ توسط ایستگاه ATLAS در شیلی کشف شد و مدار اولیه شانس کوچکی برای برخورد با زمین در ۲۲ دسامبر ۲۰۳۲ نشان می‌داد. احتمال در ۱۸ فوریه‌ی ۲۰۲۵ به بیشینه‌ی ۳٫۱ درصد رسید و تا پایان فوریه‌ی ۲۰۲۵ تقریباً به صفر افتاد. اندازه‌ی آن پس از رصد Webb بین ۵۳ تا ۶۷ متر برآورد شد، در حالی که بازه‌ی نخست ۴۰ تا ۹۰ متر بود. رتبه‌ی تورینو در اوج آن ۳ بود که در منابع این فصل‌ی این فصل بازبینی مستقیم نشد و تاریخ دقیق کشف نیز (۲۷ دسامبر) نیازمند تأیید است. تأییدشده

احتمال برخورد با ماه در ۲۰۳۲ از ۱٫۷ درصد (فوریه‌ی ۲۰۲۵) به ۳٫۸ درصد (آوریل ۲۰۲۵) و سپس ۴٫۳ درصد رسید. دو رصد Webb در ۱۸ و ۲۶ فوریه‌ی ۲۰۲۶ به رهبری APL دانشگاه Johns Hopkins مدار را آن‌قدر دقیق کرد که ناسا در ۵ مارس ۲۰۲۶ برخورد با ماه را به‌طور کامل منتفی دانست؛ عبور در حدود ۲۱٬۲۰۰ کیلومتری ماه خواهد بود. ناسا می‌گوید 2024 YR4 در ۲۲ دسامبر ۲۰۳۲ و در سده‌ی آینده خطر قابل‌توجهی برای زمین ندارد. یک گزارش ثانویه عدد ۲٫۳ درصد را برای اوج نوشته که با منابع رسمی هم‌خوان نیست و استفاده نشد. تأییدشده

سرگذشت Apophis و 2024 YR4 یک الگوی مشترک را نشان می‌دهد: احتمال برخورد در ابتدا با مداری نامطمئن بالا به نظر می‌رسد و با رصد بیشتر معمولاً کاهش می‌یابد. این رفتار نشانه‌ی ضعف سامانه نیست، بلکه نتیجه‌ی ریاضی همین عدم‌قطعیت است و ثبت‌شدن در فهرست ریسک تنها بدان معناست که برخورد هنوز به‌طور قطعی رد نشده است. تأییدشده

  • 13 Apr ۲۰۲۹عبور Apophis در حدود ۳۲٬۰۰۰ کیلومتری سطح زمین
  • ۳٫۱%بیشینه‌ی احتمال YR4 با زمین (۱۸ فوریه‌ی ۲۰۲۵)
  • ۰%احتمال برخورد YR4 با ماه پس از ۵ مارس ۲۰۲۶
۱۱

DART، Hera و NEO Surveyor

تأییدشده

در ۲۶ سپتامبر ۲۰۲۲ فضاپیمای DART عمداً به Dimorphos، قمر کوچک سامانه‌ی دوتایی Didymos، برخورد کرد. بررسی‌های نوری و راداری دوره‌ی مداری Dimorphos را حدود ۳۳٫۰ دقیقه با عدم‌قطعیت ±۱٫۰ دقیقه (سه‌سیگما) کوتاه‌تر نشان دادند. اگر برخورد کاملاً ناکشسان بود فقط حدود ۷ دقیقه تغییر می‌کرد؛ اختلاف را مواد کنده‌شده و پرتاب‌شده می‌سازند که تکانه‌ی اضافی دادند. تأییدشده مقدار عددی ضریب تقویت تکانه را در منابع این فصل‌ی این فصل نخواندم و بنابراین ذکر نشد.

Hera در ۷ اکتبر ۲۰۲۴ با Falcon ۹ پرتاب شد، در مارس ۲۰۲۵ از کنار مریخ گذشت و دومین مانور عمیق فضایی را اوایل ۲۰۲۶ انجام داد. در ۷ اکتبر ۲۰۲۶ برای نخستین بار Didymos را به‌صورت نقطه‌ای کم‌نور از حدود ۲۳۶٬۵۰۰ کیلومتری دید و در شامگاه ۱۸ اکتبر ۲۰۲۶ از حدود ۱٬۲۸۰ کیلومتری دو جرم را جدا از هم تصویر کرد؛ ESA این رخداد را در ۲۷ اکتبر ۲۰۲۶ منتشر کرد. Didymos حدود ۷۸۰ متر و Dimorphos حدود ۱۵۱ متر قطر دارد و با فاصله‌ی متوسط ۱٫۱۵ کیلومتر می‌چرخند. نخستین تصاویر جزئی Dimorphos قرار است ۲۵ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شود. تأییدشده دو ماهواره‌ی کوچک Milani و Juventas حدود شش هفته پس از رسیدن جدا خواهند شد و فرود نهایی بر Dimorphos در برنامه است؛ این‌ها برنامه‌اند و نه نتیجه.

NEO Surveyor تلسکوپ فروسرخ فضایی ناسا است که گرمای سیارک‌ها، حتی تیره‌ها، را می‌بیند. هدف قانونی، یافتن ۹۰ درصد اجرام ۱۴۰ متری و بزرگ‌تر است و مدیر پروژه انتظار دارد این هدف ۱۰ تا ۱۲ سال پس از استقرار تحقق یابد؛ تخمین ناسا بدون آن دست‌کم ۳۰ سال بود. گزارش‌ها پرتاب را اواخر ۲۰۲۷ و زودتر از تعهد ژوئن ۲۰۲۸ به کنگره می‌دانند و تاریخ باید پیش از انتشار با ناسا دوباره بررسی شود. تأییدشده

Hera مکمل علمی DART است. DART فقط از دور و در لحظه‌ی برخورد دیده شد و ساختار درونی، جرم دقیق و شکل نهایی دهانه از آن بدست نیامد؛ Hera قرار است این‌ها را اندازه بگیرد تا نتیجه‌ی ۳۳ دقیقه‌ای بتواند برای اجرام دیگر با اطمینان بیشتری تعمیم داده شود. اینکه همین روش برای هر سیارک دیگری هم چنین کارایی دارد هنوز باز است، چون ساختار سیارک‌ها متفاوت است. پرسش باز

  • ۳۳٫۰ ± ۱٫۰ دقیقهتغییر دوره‌ی Dimorphos (سه‌سیگما)
  • 18 Oct ۲۰۲۶نخستین تصویر تفکیک‌شده‌ی Hera از دو سیارک
  • ۹۰%هدف NEO Surveyor برای اجرام ≥۱۴۰ متر
۱۲

بازدیدکنندگان میان‌ستاره‌ای: ‘Oumuamua، Borisov و ۳I/ATLAS

تأییدشده

۱I/‘Oumuamua در ۱۹ اکتبر ۲۰۱۷ توسط Pan-STARRS ۱ در هاوایی کشف شد و نخستین جرم میان‌ستاره‌ای شناخته‌شده است. ۲I/Borisov را گنادی بوریسوف، ستاره‌شناس آماتور، در ۳۰ اوت ۲۰۱۹ یافت. مدار هذلولوی هر دو نشان می‌دهد که از منظومه‌ای دیگر آمده و دیگر بازنخواهند گشت. تأییدشده

‘Oumuamua همچنان بحث‌برانگیز است: شتاب بیش از گرانش را نشان داد که با رهایش گاز سازگار است، اما Spitzer گازهای معمول دنباله‌دارها را نیافت. یکی از توضیح‌های پیشنهادی قطعه‌ای از یخ نیتروژن از جرمی شبیه پلوتو است. فرضیه دلیل قطعی هنوز وجود ندارد. پرسش باز

۳I/ATLAS در ژوئیه‌ی ۲۰۲۵ کشف شد، در ۲۹ اکتبر ۲۰۲۵ به خورشید نزدیک‌ترین فاصله را داشت و در ۱۹ دسامبر ۲۰۲۵ در حدود ۲۷۰ میلیون کیلومتری زمین از آن گذشت؛ هیچ تهدیدی برای زمین نداشت. هابل اندازه‌ی هسته را بین حدود ۴۴۰ متر تا ۵٫۶ کیلومتر برآورد کرد که هنوز نامطمئن است. ‌این جرم در حدود ۱۵ مارس ۲۰۲۶ از مشتری با فاصله‌ی ۵۴ میلیون کیلومتر گذشت و مدارهای زحل، اورانوس و نپتون را به‌ترتیب در ژوئیه‌ی ۲۰۲۶، آوریل ۲۰۲۷ و مارس ۲۰۲۸ قطع می‌کند. تأییدشده طبیعت و خاستگاه دقیق آن موضوع پژوهش است. پرسش باز

اهمیت علمی این اجرام در آن است که نمونه‌ای مستقیم از مواد منظومه‌های دیگر را بی‌نیاز از سفر میان‌ستاره‌ای در اختیار می‌گذارند. سه نمونه‌ی شناخته‌شده هنوز برای آمار مطمئن درباره‌ی فراوانی و ترکیب این اجرام کافی نیست و رصدخانه‌های پیمایشی جدید انتظار می‌رود شمار بیشتری بیابند. فرضیه

  • 19 Oct ۲۰۱۷کشف ۱I/‘Oumuamua
  • 30 Aug ۲۰۱۹کشف ۲I/Borisov
  • 19 Dec ۲۰۲۵نزدیک‌ترین عبور ۳I/ATLAS از زمین، حدود ۲۷۰ میلیون کیلومتر
۱۳

کمربند کویپر، سیاره‌های کوتوله و تغییر رده‌ی پلوتو

پرسش باز

کمربند کویپر ناحیه‌ای از اجرام یخی است که تقریباً از ۳۰ تا ۵۰ واحد نجومی، از نزدیکی مدار نپتون، گسترده است. New Horizons در ۱۴ ژوئیه‌ی ۲۰۱۵ از فاصله‌ی حدود ۱۲٬۵۰۰ کیلومتری (۷٬۸۰۰ مایلی) پلوتو گذشت و در ۱ ژانویه‌ی ۲۰۱۹ از Arrokoth (2014 MU69)، دورترین جرم کاوش‌شده از نزدیک، با طول حدود ۳۵ کیلومتر عبور کرد. تأییدشده

کشف Eris، کمی بزرگ‌تر از پلوتو، و اجرام مشابه پرسش را مطرح کرد که چگونه باید سیاره را تعریف کرد؛ نویسندگان یک تحلیل می‌گویند فهرست سیاره‌ها بدون تعریف می‌توانست تا ۵۳ برسد. در ۲۴ اوت ۲۰۰۶ مجمع عمومی IAU در پراگ تعریف را تصویب کرد: سیاره باید به دور خورشید بچرخد، گرانش خودش آن را تقریباً گرد کرده باشد و همسایگی مدارش را پاک کرده باشد. جرمی که دو شرط نخست را دارد اما همسایگی را پاک نکرده سیاره‌ی کوتوله است. تأییدشده

بنابراین پلوتو، سرس و Eris سیاره‌ی کوتوله شدند و شمار سیاره‌ها هشت ماند. فقط ۴۲۴ عضو IAU در رأی‌گیری پایانی حاضر بودند و عبارت‌ها از جمله «پاک‌کردن همسایگی» و گردی تقریبی مورد انتقاد قرار گرفتند و در ۲۰۰۸ برای کوتوله‌های فراتر از نپتون نام «پلوتوئید» برگزیده شد. تأییدشده این اختلاف درباره‌ی مرز تعریف است و دانش ما از پلوتو را کم نمی‌کند، اما بحث بر سر بهترین تعریف پایان نیافته است. پرسش باز

از دید علمی، اجرام کمربند کویپر بازمانده‌های ساخت اولیه‌ی منظومه‌ی شمسی‌اند و شکل Arrokoth به‌عنوان جرمی دوقطبی‌مانند و دست‌نخورده برای نظریه‌های شکل‌گیری سیاره‌ک‌ها اهمیت دارد. این تفسیر بر داده‌های ماموریت استوار است اما جزئیات فرایند شکل‌گیری هنوز مورد بحث است. فرضیه

  • 24 Aug ۲۰۰۶تصویب تعریف سیاره در پراگ
  • ۸تعداد سیاره‌ها پس از تعریف
  • 14 Jul ۲۰۱۵عبور New Horizons از پلوتو

جدول زمانی

۲۰ رویداد
  • ۱۷۰۵ میلادیادموند هالی بازگشت دنباله‌داری را که بعدها به نام او شد پیش‌بینی کرد (منبع تکمیلی لازم است).تأییدشده
  • ۱۸۵۹ میلادیکارینگتون شراره‌ی خورشیدی را دید و شفق‌ها و اختلال تلگراف در پی آمدند.تأییدشده
  • ۱۹۰۸ میلادیانفجار هوایی تونگوسکا در سیبری.تأییدشده
  • ۱۹۸۰ میلادیانتشار فرضیه‌ی آلوارز درباره‌ی برخورد و انقراض.تأییدشده
  • ۱۹۸۹ میلادیخاموشی ۹ ساعته‌ی کبک در طوفان ژئومغناطیسی.تأییدشده
  • ۱۹۹۱ میلادیشناسایی دهانه‌ی Chicxulub مرتبط با مرز K-Pg.تأییدشده
  • ۱۹۹۳ میلادیکشف دنباله‌دار Shoemaker-Levy ۹.تأییدشده
  • ۱۹۹۴ میلادیبرخورد قطعات SL9 به مشتری.تأییدشده
  • ۲۰۰۴ میلادیکشف Apophis.تأییدشده
  • ۲۰۰۶ میلادیIAU پلوتو را سیاره‌ی کوتوله نامید.تأییدشده
  • ۲۰۱۳ میلادیانفجار چلیابینسک و حدود ۵۰۰ کیلوتن انرژی.تأییدشده
  • ۲۰۱۵ میلادیعبور New Horizons از پلوتو.تأییدشده
  • ۲۰۱۷ میلادیکشف ‘Oumuamua.تأییدشده
  • ۲۰۱۹ میلادیکشف Borisov.تأییدشده
  • ۲۰۲۲ میلادیبرخورد DART به Dimorphos و ۳۳ دقیقه کوتاه‌شدن دوره‌ی مداری.تأییدشده
  • مه ۲۰۲۴طوفان G5 و نام‌گذاری Gannon.تأییدشده
  • اکتبر ۲۰۲۴اوج هموارشده‌ی چرخه‌ی ۲۵ برابر ۱۶۰٫۹ و اعلام مشترک ناسا و NOAA.تأییدشده
  • فوریه ۲۰۲۵بیشینه‌ی ۳٫۱ درصد برای 2024 YR4 و سپس تقریباً صفر.تأییدشده
  • مارس ۲۰۲۶ناسا برخورد 2024 YR4 با ماه را منتفی اعلام کرد.تأییدشده
  • اکتبر ۲۰۲۶Hera دو سیارک Didymos و Dimorphos را برای نخستین بار جدا دید.تأییدشده

باورهای نادرست رایج

باور رایج

برخورد 2024 YR4 با زمین قطعی یا بسیار محتمل بود.

واقعیت

احتمال در اوج ۳٫۱ درصد بود و با رصدهای بعدی به تقریباً صفر رسید؛ برای ماه نیز در مارس ۲۰۲۶ کاملاً منتفی شد.

باور رایج

Apophis در ۲۰۲۹ به زمین می‌خورد.

واقعیت

رادار ۲۰۲۱ برخورد را دست‌کم برای یک سده منتفی کرد؛ در ۲۰۲۹ فقط حدود ۳۲٬۰۰۰ کیلومتر از سطح زمین فاصله خواهد داشت.

باور رایج

پلوتو به این دلیل سیاره نیست که کوچک است.

واقعیت

معیار IAU صرفاً اندازه نیست؛ پاک‌نکردن همسایگی مدار شرط تعیین‌کننده بود و گردی و گردش به دور خورشید را هم دارد.

باور رایج

DART سیارک را از مسیر زمین دور کرد.

واقعیت

Didymos و Dimorphos هیچ خطری برای زمین نداشتند؛ DART فقط دوره‌ی مداری قمر را حدود ۳۳ دقیقه تغییر داد تا روش آزموده شود.

باور رایج

پایان چرخه‌ی ۲۵ یعنی دیگر طوفان بزرگ رخ نمی‌دهد.

واقعیت

فاز نزولی فعالیت میانگین را کم می‌کند اما رخدادهای شدید هنوز ممکن‌اند.

باور رایج

۳I/ATLAS تهدیدی برای زمین بود.

واقعیت

نزدیک‌ترین فاصله‌اش حدود ۲۷۰ میلیون کیلومتر بود و در حال ترک منظومه‌ی شمسی است.

پرسش‌های باز

هنوز پاسخ قطعی ندارند
  • ‘Oumuamua دقیقاً چه بود و شتاب غیرگرانشی آن را چه چیزی ساخت؟
  • شکل و بزرگی چرخه‌ی خورشیدی ۲۶ چگونه خواهد بود؟
  • چگونه می‌توان جهت میدان مغناطیسی پرتاب‌های جرم تاجی را پیش از رسیدن به زمین پیش‌بینی کرد؟
  • سهم برخورد و آتشفشانی در انقراض پایان کرتاسه چه نسبتی دارد؟
  • چند جرم ۱۰ تا ۵۰ متری در نزدیکی زمین هست و هر چند وقت برخورد می‌کنند؟
  • بهترین تعریف سیاره چیست و آیا IAU روزی آن را بازنگری می‌کند؟

پرسش‌های متداول

گزارش ژوئیه‌ی ۲۰۲۶ مرکز NEOCC آژانس فضایی اروپا ۴۱٬۹۵۸ سیارک و ۱۲۴ دنباله‌دار را ثبت کرده است. ناسا در ۳ دسامبر ۲۰۲۵ شمار ۳۹٬۱۲۳ را اعلام کرده بود. عدد به‌طور مداوم بالا می‌رود.

هیچ جرم شناخته‌شده‌ی بزرگی برخورد قریب‌الوقوع ندارد. فهرست ریسک ESA حدود ۲۰۰۰ مورد کم‌احتمال را رصد می‌کند و بیشترشان با رصد بیشتر حذف می‌شوند.

بیشینه‌ی احتمال برخورد با زمین ۳٫۱ درصد بود (۱۸ فوریه‌ی ۲۰۲۵) و سپس تقریباً صفر شد. در ۵ مارس ۲۰۲۶ ناسا برخورد با ماه را نیز منتفی دانست؛ عبور در حدود ۲۱٬۲۰۰ کیلومتری ماه خواهد بود.

ثابت کرد که برخورد جنبشی می‌تواند مدار یک سیارک را تغییر دهد: دوره‌ی مداری Dimorphos حدود ۳۳ دقیقه کم شد.

Hera در ۱۸ اکتبر ۲۰۲۶ از ۱٬۲۸۰ کیلومتری دو سیارک را جدا از هم تصویر کرد و تصاویر جزئی Dimorphos برای ۲۵ نوامبر ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است.

بر پایه‌ی به‌روزرسانی ۹ اکتبر ۲۰۲۶ از بیشینه‌ی اکتبر ۲۰۲۴ گذشته و در فاز نزولی است.

چون در ۲۴ اوت ۲۰۰۶ تعریف IAU تصویب شد و شرط سوم آن، پاک‌کردن همسایگی مدار، را پلوتو برآورده نمی‌کند؛ پلوتو گرد است و به دور خورشید می‌چرخد اما در کمربند کویپر در کنار اجرام همانند خود قرار دارد.

منابع

۲۹ مرجع
  1. Near-Earth Asteroids (Planetary Defense)NASA · science.nasa.gov
  2. NEOCC Newsletter July 2026ESA NEO Coordination Centre · neo.ssa.esa.int
  3. New NASA Asteroid Observations Eliminate Chance of 2032 Lunar ImpactNASA Planetary Defense Blog · science.nasa.gov
  4. 2024 YR4NASA · science.nasa.gov
  5. Asteroid 2024 YR4 MoonBBC Sky at Night Magazine · skyatnightmagazine.com
  6. Orbital period change of Dimorphos due to the DART kinetic impactNature via PubMed · pubmed.ncbi.nlm.nih.gov
  7. Orbital period change of Dimorphos (preprint)arXiv · arxiv.org
  8. First light: Hera resolves two asteroids instead of oneESA · esa.int
  9. Destination in sight: Hera's first glimpse of DidymosESA · esa.int
  10. Hera takes flightESA · esa.int
  11. Hera, ESA's asteroid investigatorThe Planetary Society · planetary.org
  12. NASA's Asteroid-Hunting Telescope on Track for LaunchSpacePolicyOnline · spacepolicyonline.com
  13. ApophisESA Planetary Defence · esa.int
  14. Palermo Technical Impact Hazard ScaleNASA JPL CNEOS · cneos.jpl.nasa.gov
  15. Walter Alvarez, Scientist of the DayLinda Hall Library · lindahall.org
  16. Ocean drilling perspectives on meteorite impactsOceanography (Lowery et al., 2019) · par.nsf.gov
  17. Comet Shoemaker-Levy 9NASA Science · science.nasa.gov
  18. Chelyabinsk meteor: technical presentationUNOOSA · unoosa.org
  19. Solar Cycle 25 reached its maximum in October 2024STCE / SIDC, Royal Observatory of Belgium · stce.be
  20. SC25 TrackingSTCE / SIDC, Royal Observatory of Belgium · stce.be
  21. Joint solar maximum announcement by NASA and NOAANOAA Space Weather Prediction Center · spaceweather.gov
  22. Solar Cycle 25 likely reached highest sunspot number in over 20 yearsNOAA Space Weather Prediction Center · spaceweather.gov
  23. What NASA is learning from the biggest geomagnetic storm in 20 yearsNASA via EurekAlert · eurekalert.org
  24. In March 1989, Quebec experienced a blackout caused by a solar stormHydro-Quebec · hydroquebec.com
  25. What was the Carrington EventNOAA NESDIS · nesdis.noaa.gov
  26. Interstellar objectEncyclopaedia Britannica · britannica.com
  27. Interstellar comet 3I/ATLAS makes closest pass of EarthLive Science · livescience.com
  28. New HorizonsNASA Science · science.nasa.gov
  29. IAU Planet Definition: Some Confusions and Their ModificationsarXiv · arxiv.org

متن این فصل بازنویسی و خلاصه‌ی یافته‌های منابع بالاست و جایگزین مطالعه‌ی آن‌ها نیست. پیوندها به وب‌سایت‌های بیرونی باز می‌شوند.