این فصل فعلاً فقط به زبان فارسی منتشر شده است.
ابزارهای رصد

چشم‌هایی که کیهانرا می‌بینند

از آنتن رادیویی یانسکی در دهه ۱۹۳۰ تا دوربین ۳۲۰۰ مگاپیکسلی رصدخانه‌ی روبین در ۲۰۲۶، هر ابزار تازه بخشی از کیهان را آشکار کرده که پیش‌تر نادیدنی بود. این فصل تاریخ تلسکوپ‌های رادیویی و فضایی، آشکارسازهای موج گرانشی و نوترینویی و ابزارهای آینده را با تاریخ‌ها و عددهای راستی‌آزمایی‌شده روایت می‌کند. وضعیت هر ادعا به‌صورت تأییدشده، فرضیه یا پرسش باز برچسب خورده است.

۲۰ دقیقه مطالعه۱۴ بخش۲۹ منبعبه‌روزرسانی: ۹ آبان ۱۴۰۵
۱٬۹۹۰میلادیپرتاب تلسکوپ فضایی هابل
۶٬۰۰۰سیارهبرون‌سیاره‌ی تأییدشده تا سپتامبر ۲۰۲۵
۲٬۰۱۵میلادینخستین آشکارسازی موج گرانشی (GW150914)
۳٬۲۰۰مگاپیکسلدوربین رصدخانه‌ی روبین برای بررسی LSST
۱۴٫۴۴انتقال به سرخدورترین کهکشان تأییدشده‌ی طیفی با JWST (MoM-z14)
۲٬۰۳۵میلادیزمان پرتاب برنامه‌ریزی‌شده‌ی LISA
۰۱

آغاز ستاره‌شناسی رادیویی: یانسکی، ریبر و تپ‌اخترها

تأییدشده

تا اوایل دهه‌ی ۱۹۳۰ تقریباً هر آنچه از کیهان می‌دانستیم از نور مرئی می‌آمد. کارل یانسکی، مهندس آزمایشگاه‌های بل، در سال‌های ۱۹۳۲ و ۱۹۳۳ هنگام بررسی نوفه‌های مزاحم در ارتباطات رادیویی فراقاره‌ای به سیگنالی پایدار برخورد که با چرخش نجومی زمین هم‌گام بود و سرانجام سوی مرکز کهکشان راه شیری را نشان می‌داد. این نخستین شناسایی امواج رادیویی با منشأ کیهانی شمرده می‌شود تأییدشده . یانسکی به‌عنوان مهندس کار می‌کرد و پی‌گیری این یافته در نجوم آن زمان جدی گرفته نشد.

گروت ریبر، مهندس رادیوی آمریکایی، در سال ۱۹۳۷ در حیاط خانه‌اش در ایالت ایلینوی بشقاب سهموی نزدیک به نه متری ساخت و در دهه‌ی ۱۹۴۰ نخستین نقشه‌های آسمان در طول‌موج‌های رادیویی را تهیه کرد تأییدشده . پس از جنگ جهانی دوم، فناوری رادار و دانش‌آموختگان آن، رصدخانه‌هایی مانند جودرل بنک و گروه‌های کمبریج و استرالیا را پدید آوردند و ستاره‌شناسی رادیویی به شاخه‌ای مستقل تبدیل شد. مزیت اصلی امواج رادیویی این است که از ابر و غبار می‌گذرند و ساختارهایی را نشان می‌دهند که در نور مرئی پنهان‌اند.

در سال ۱۹۶۷ جوسلین بل (بعدها بل برنل) با آرایه‌ی رادیویی گروه آنتونی هویش در کمبریج پالس‌های بسیار منظمی را کشف کرد که پس از بررسی، به ستاره‌های نوترونی سریع‌چرخان نسبت داده شد؛ این اجرام تپ‌اختر نام گرفتند تأییدشده . جایزه‌ی نوبل فیزیک ۱۹۷۴ به هویش و مارتین رایل رسید و سهم نداشتن بل بحث‌برانگیز ماند. در ۱۹۷۴ نیز هالس و تیلور تپ‌اختر دوتایی‌ای یافتند که تغییر مدارش با تابش انرژی گرانشی سازگار بود؛ این شواهد غیرمستقیم موج گرانشی بود و نوبل ۱۹۹۳ را به همراه آورد تأییدشده . همین سامانه بعدها پیوندی میان نجوم رادیویی و آشکارسازی مستقیم موج‌های گرانشی در ۲۰۱۵ شد.

نکته‌ی روش‌شناختی این فصل در همین بخش آغاز می‌شود: هر ابزار نو نه فقط پاسخ، بلکه پرسش‌هایی تازه آورده است. ستاره‌شناسی رادیویی از همان آغاز نشان داد که جهان نامرئی بزرگ‌تر از جهان مرئی است. تپ‌اخترها هم به‌عنوان ساعت‌های طبیعی دقیق بعدها در آزمودن نسبیت عام و حتی کشف نخستین برون‌سیاره‌ها به کار آمدند، که در بخش سیاره‌ها بازمی‌گردیم تأییدشده .

  • ۱۹۳۲-۱۹۳۳کشف امواج رادیویی کهکشانی توسط یانسکی
  • ۱۹۳۷ساخت نخستین تلسکوپ رادیویی بشقابی توسط ریبر
  • ۱۹۶۷کشف تپ‌اخترها در کمبریج
  • ۱۹۹۳نوبل برای تپ‌اختر دوتایی هالس و تیلور
۰۲

پژواک مهبانگ: کشف تابش پس‌زمینه‌ی ریزموج کیهانی

تأییدشده

آرنو پنزیاس و رابرت ویلسون در آزمایشگاه‌های بل در هولمدل نیوجرسی با گیرنده‌ای بسیار کم‌نوفه کار می‌کردند که برای ارتباط با ماهواره‌های اکو و تلستار ساخته شده بود و بر طول‌موج حدود هفت سانتی‌متر تنظیم می‌شد. آن‌ها نوفه‌ای یکنواخت و بسیار بیش از انتظار یافتند و پس از وارسی‌های دقیق، از جمله پاک‌کردن لانه‌ی کبوترها از آنتن، دریافتند که نوفه از فضاست و در همه‌ی جهت‌ها یکسان است. تأییدشده . کمیته‌ی نوبل این یافته را نشانه‌ی پر بودن جهان از تابش ریزموج یکنواخت و دمایی نزدیک به ۳ کلوین توصیف کرده است.

تعیین تاریخ دقیق مهم است: آشکارسازی در حدود ۱۹۶۴ انجام شد و گزارش در ۱۹۶۵ همراه با مقاله‌ی تفسیری گروه پرینستون در مجله‌ی Astrophysical Journal Letters منتشر شد [تأییدشده؛ جزئیات مربوط به ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ از منبع ثانویه گرفته شده است]. گروه رابرت دیک و جیم پیبلز پیش‌بینی کرده بود که مهبانگ داغ باید پس‌ماندی ریزموجی بر جا بگذارد. پنزیاس و ویلسون در ۱۹۷۸ نوبل فیزیک را گرفتند و پیبلز برای کارهای نظری خود در کیهان‌شناسی فیزیکی در ۲۰۱۹ نیمی از نوبل فیزیک را دریافت کرد تأییدشده .

اهمیت این کشف در آن است که میان دو تصویر رقیب، یعنی جهان پایا و جهان در حال انبساط و سردشونده، به سود دومی داوری کرد. برخلاف تصور رایج، پنزیاس و ویلسون در آغاز به دنبال مهبانگ نبودند؛ آن‌ها نخست خطای دستگاه را جست‌وجو می‌کردند. فهم اینکه این تابش از حدود ۳۸۰ هزار سال پس از مهبانگ می‌آید، حاصل کار نظری بعدی است تأییدشده .

از نگاه تاریخ علم، این ماجرا نمونه‌ی کلاسیک کشف تصادفی نیست، بلکه نمونه‌ی همگرایی نظریه و آزمایش است: مهندسانی با ابزار دقیق، و نظریه‌پردازانی با پیش‌بینی، از دو سو به یک پدیده رسیدند. همین ترکیب بعدها در COBE، WMAP و Planck به‌صورت برنامه‌ریزی‌شده تکرار شد تأییدشده .

  • ۱۹۶۴-۱۹۶۵آشکارسازی و انتشار نتیجه
  • ~3 Kدمای تابش پس‌زمینه بر پایه‌ی بیانیه‌ی نوبل
  • ۱۹۷۸سال نوبل پنزیاس و ویلسون
  • ۲۰۱۹نوبل پیبلز برای کیهان‌شناسی نظری
۰۳

از COBE تا WMAP و Planck: نقشه‌برداری از کودکی جهان

تأییدشده

ماهواره‌ی COBE ناسا در ۱۹۸۹ پرتاب شد و در ۱۹۹۰ نشان داد که طیف تابش پس‌زمینه با دقت بسیار بالا طیف جسم سیاه با دمای حدود ۲٫۷۲۵ کلوین است؛ در ۱۹۹۲ نیز ناهمسانگردی‌های بسیار ضعیفی در حد یک در صد هزار کشف شد که بذر ساختارهای بعدی کیهان‌اند. جان مدر و جورج اسموت برای این کار در ۲۰۰۶ نوبل فیزیک را گرفتند [تأییدشده؛ این بند در این فصل از صفحه‌ی منبع باز نشد و بر پایه‌ی دانش تثبیت‌شده نوشته شده است].

WMAP در ۲۰۰۱ پرتاب شد و تا ۲۰۱۰ دما و قطبش تابش را با وضوح بسیار بهتر نقشه‌برداری کرد و سن جهان را نزدیک به ۱۳٫۷ میلیارد سال برآورد کرد. ماهواره‌ی Planck آژانس فضایی اروپا از ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۳ داده گرفت و نقشه‌ای دقیق‌تر ارائه داد که سن حدود ۱۳٫۸ میلیارد سال و سهم تقریبی ۵٪ ماده‌ی معمولی، ۲۷٪ ماده‌ی تاریک و ۶۸٪ انرژی تاریک را در مدل استاندارد ΛCDM پشتیبانی می‌کند [تأییدشده؛ دقیق‌ترین ارقام نهایی Planck مربوط به انتشار ۲۰۱۸ است و در این فصل مستقیماً بازبینی نشد].

این سه مأموریت کیهان‌شناسی را به علمی کمّی با خطای چند درصد تبدیل کردند. با این حال ثابت هابل استنباط‌شده از تابش پس‌زمینه کمتر از مقدار اندازه‌گیری‌شده با ستاره‌های متغیر و ابرنواخترهای نزدیک است؛ این ناسازگاری که تنش هابل نامیده می‌شود هنوز حل نشده است پرسش باز . ابزارهای تازه‌تر مانند JWST و Euclid در حال آزمودن این است که خطای سامانه‌ای دلیل آن است یا فیزیک تازه.

  • ۱۹۸۹ / ۲۰۰۱ / ۲۰۰۹سال پرتاب COBE، WMAP و Planck
  • ~۱۳٫۸سن جهان برآوردشده از داده‌های تابش پس‌زمینه
  • ۲۰۰۶نوبل مدر و اسموت
۰۴

هابل: پرتاب، آینه‌ی معیوب و ترمیم

تأییدشده

تلسکوپ فضایی هابل در ۲۴ آوریل ۱۹۹۰ پرتاب شد تأییدشده . چند هفته بعد معلوم شد که آینه‌ی اصلی تصویرهای تار می‌دهد. بر پایه‌ی گزارش ناسا، انحنای آینه حدود ده برابر تلرانس مشخص‌شده خطا داشت و لبه‌ی بیرونی آن بیش از اندازه تخت بود. تأییدشده . دلیل، چیدمان نادرست دستگاه آزمون مورد استفاده هنگام صیقل نهایی بود: فاصله‌ی عدسی‌ها در آن دستگاه حدود ۱٫۳ میلی‌متر اشتباه تنظیم شده بود.

راه‌حل، نصب اپتیک اصلاحی بود. در نخستین مأموریت سرویس در دسامبر ۱۹۹۳ فضانوردان دوربین WFPC2 را که اصلاح درونی داشت و بسته‌ی COSTAR را که مانند عینک برای ابزارهای دیگر عمل می‌کرد نصب کردند. تأییدشده . COSTAR در مأموریت چهارم سرویس در مه ۲۰۰۹ برداشته شد، زیرا ابزارهای جدید خودشان اصلاح داشتند.

اهمیت هابل تنها نوری که می‌بیند نیست: ایده‌ی تلسکوپ قابل سرویس‌شدن در مدار، آن را بیش از سه دهه کارآمد نگه داشت. آینه‌ی آن حدود ۲٫۴ متر قطر دارد [تأییدشده؛ از منبع‌های این فصل مستقیماً استخراج نشد].

  • ۱۹۹۰-۰۴-۲۴تاریخ پرتاب
  • ~۱٫۳خطای فاصله‌ی عدسی در دستگاه آزمون آینه
  • ۱۹۹۳-۱۲نخستین مأموریت سرویس و نصب اپتیک اصلاحی
  • ۲۰۰۹-۰۵چهارمین مأموریت سرویس و برداشتن COSTAR
۰۵

هابل: میدان ژرف و انرژی تاریک

تأییدشده

در دسامبر ۱۹۹۵ هابل در حدود ده روز، از ۱۸ تا ۲۸ دسامبر، ۳۴۲ نوردهی را روی تکه‌ای ظاهراً تهی از آسمان انباشت و حدود ۳۰۰۰ کهکشان بسیار کم‌نور را نشان داد. تأییدشده . میدان ژرف نخستین نمونه‌ی ساخت‌ایافته از تاریخ کهکشان‌ها بود و نشان داد جهان دور پر از کهکشان‌های جوان و بی‌نظم است. میدان فوق‌ژرف ۲۰۰۴ با نوردهی حدود یک میلیون ثانیه حدود ۱۰ هزار کهکشان را نمایان کرد و میدان فوق‌ژرف‌تر ۲۰۱۲ با ترکیب ده سال داده حدود ۵۵۰۰ کهکشان را با فاصله تا حدود ۱۳٫۲ میلیارد سال نوری نشان داد.

کشف شتاب انبساط جهان باید دقیق بیان شود. دو گروه، پروژه‌ی کیهان‌شناسی ابرنواختری به رهبری ساول پرلموتر و گروه جست‌وجوی ابرنواخترهای دور به رهبری برایان اشمیت و آدام ریس، در ۱۹۹۸ گزارش دادند که ابرنواخترهای نوع Ia دورتر از انتظار کم‌نورند و انبساط جهان شتاب می‌گیرد؛ این دو گروه روی هم بیش از ۵۰ ابرنواختر دور را بررسی کرده بودند. تأییدشده . نوبل ۲۰۱۱ به این کار رسید. بخش بزرگ داده‌های اولیه از تلسکوپ‌های زمینی بود و هابل بعدها با پیگیری ابرنواخترهای بسیار دور نقش مهمی در تثبیت نتیجه داشت؛ پس گفتن اینکه هابل انرژی تاریک را کشف کرد ساده‌سازی است [تأییدشده؛ نقش دقیق هابل در این بند از منابع غیرنوبل است و در این فصل مستقیماً بازبینی نشد].

انرژی تاریک نامی برای عامل ناشناخته‌ی شتاب است و بر پایه‌ی بیانیه‌ی نوبل حدود سه‌چهارم محتوای جهان را تشکیل می‌دهد. اینکه آیا ثابت کیهان‌شناختی است، میدانی تحول‌پذیر است یا نشانه‌ی ضعف نسبیت عام در مقیاس‌های بزرگ، هنوز پرسشی باز است پرسش باز .

هابل در این دوران همچنین به ابزاری برای اندازه‌گیری آهنگ انبساط جهان با ستاره‌های متغیر و ابرنواخترهای نزدیک تبدیل شد؛ اختلاف این اندازه‌گیری‌ها با مقدار استنباط‌شده از تابش پس‌زمینه یکی از مهم‌ترین مسائل باز کیهان‌شناسی کنونی است پرسش باز . این نمونه نشان می‌دهد که یک رصدخانه می‌تواند هم پاسخ‌دهنده و هم پرسش‌آفرین باشد.

  • ۳۴۲شمار نوردهی‌های میدان ژرف هابل در ۱۹۹۵
  • ~۳۰۰۰کهکشان در میدان ژرف نخستین
  • ۱۹۹۸گزارش شتاب انبساط توسط دو گروه ابرنواختری
  • ۲۰۱۱سال نوبل کشف شتاب انبساط
۰۶

رصدخانه‌های پرتو ایکس، گاما و فروسرخ

تأییدشده

جو زمین پرتو ایکس، گاما و بخش عمده‌ی فروسرخ را جذب می‌کند، بنابراین این پنجره‌ها فقط از فضا باز شدند. رصدخانه‌ی پرتو ایکس چاندرا در ژوئیه‌ی ۱۹۹۹ پرتاب شد و با وضوح زاویه‌ای بی‌سابقه، گاز میلیون‌درجه‌ی خوشه‌های کهکشانی، ابرنواخترها و دیسک‌های سیاه‌چاله‌ای را نمایان ساخت. [تأییدشده؛ این بند در این فصل مستقیماً از صفحه‌ی منبع بازبینی نشد.] در حوزه‌ی گاما، رصدخانه‌ی کامپتون و بعد تلسکوپ فرمی منبع‌های انفجارهای گاما، بلازارها و تپ‌اخترهای گاما را آشکار کردند؛ دسترسی همزمان فرمی به یک شراره‌ی بلازار نقش مهمی در نخستین شناسایی منبع نوترینوی پرانرژی داشت، همان‌طور که گزارش آیس‌کیوب ۲۰۱۸ بیان می‌کند تأییدشده .

تلسکوپ فضایی اسپیتزر در اوت ۲۰۰۳ پرتاب شد و تا ژانویه‌ی ۲۰۲۰ در فروسرخ کار کرد؛ او از طریق ابرهای غباری، تولد ستاره‌ها، دیسک‌های اطراف ستاره‌ها و حتی نخستین نشانه‌های جو برون‌سیاره‌ها را بررسی کرد [تأییدشده؛ تاریخ‌ها از دانش تثبیت‌شده و بدون بازبینی صفحه‌ی منبع]. وضعیت عملیاتی و تأمین مالی فعلی چاندرا در ۲۰۲۶ در این فصل راستی‌آزمایی نشد و باید پیش از انتشار با منابع ناسا بازبینی شود پرسش باز .

پیوند این ابزارها با JWST و دیگران طبیعی است: هر طول‌موج جنبه‌ای از فیزیک را آشکار می‌کند. پرتو ایکس از گاز بسیار داغ و ماده‌ی در حال سقوط به سیاه‌چاله می‌آید، فروسرخ از غبار و اجرام سرد و دور. ستاره‌شناسی چندطول‌موجی، یعنی ترکیب این داده‌ها برای یک شیء، امروز روش استاندارد است و پیش‌زمینه‌ی ستاره‌شناسی چندپیام‌آوری بعدی بود.

در این میان، ابزارهای رادیویی، فروسرخ، نوری و پرتو ایکس مکمل‌اند و هیچ‌کدام جایگزین دیگری نمی‌شود. همین اصل در طراحی HWO و ابزارهای دهه‌ی ۲۰۳۰ دنبال می‌شود فرضیه .

  • ۱۹۹۹سال پرتاب چاندرا (بازبینی‌نشده در این فصل)
  • ۲۰۰۳-۲۰۲۰دوره‌ی کار اسپیتزر (بازبینی‌نشده در این فصل)
۰۷

نخستین برون‌سیاره‌ها، کپلر و TESS

تأییدشده

نخستین برون‌سیاره‌های تأییدشده در ۹ ژانویه‌ی ۱۹۹۲ در مجله‌ی Nature گزارش شد: الکس ولشچان و دیل فریل با تلسکوپ آرسیبو دو سیاره را گرد تپ‌اختر PSR B1257+12 در فاصله‌ی حدود ۲۳۰۰ سال نوری یافتند و در ۱۹۹۴ سیاره‌ی سومی هم برای همان تپ‌اختر گزارش شد. تأییدشده . نخستین سیاره‌ی گرد ستاره‌ای خورشیدسان، یعنی 51 Pegasi b یک مشتری داغ، در اکتبر ۱۹۹۵ توسط میشل مایور و دیدیه کلوز در رصدخانه‌ی اوت‌پرووانس اعلام شد. تأییدشده . نوبل فیزیک ۲۰۱۹ نیمی را به این دو داد و نیم دیگر را به پیبلز.

بنابراین پاسخ دقیق به پرسش «نخستین برون‌سیاره چه بود؟» وابسته به تعریف است: ۱۹۹۲ برای نخستین تأیید قطعی و ۱۹۹۵ برای نخستین سیاره گرد ستاره‌ای شبیه خورشید. بر پایه‌ی گزارش ناسا، شمار برون‌سیاره‌های تأییدشده در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ به ۶۰۰۰ رسید و بیش از ۸۰۰۰ نامزد دیگر در انتظار تأییدند؛ مرز ۵۰۰۰ حدود سه سال پیش‌تر گذشته بود. تأییدشده . کمتر از ۱۰۰ سیاره مستقیماً تصویربرداری شده‌اند و بیشتر یافته‌ها از روش‌های غیرمستقیم مانند گذر آمده است.

کپلر (پرتاب ۲۰۰۹، پایان ۲۰۱۸) با نگاه خیره به یک میدان آسمانی نشان داد که سیاره در کهکشان رایج است و هزاران سیاره و نامزد یافت؛ TESS (پرتاب ۲۰۱۸) کل آسمان را برای سیاره‌های گذرنده‌ی ستاره‌های نزدیک‌تر و روشن‌تر پویش می‌کند [تأییدشده؛ جزئیات کپلر و TESS در این فصل از منبع این فصل به‌طور مستقیم تأیید نشد]. اینکه چه سهمی از این سیاره‌ها واقعاً زیست‌پذیر است و آیا نشانه‌ی حیات در جو آن‌ها یافت می‌شود، هنوز پرسشی باز است پرسش باز .

از نظر روش‌شناسی، تفاوت میان «تأیید» و «نامزد» مهم است: نامزدها سیگنال‌هایی‌اند که هنوز با رصد مستقل یا تحلیل آماری تأیید نشده‌اند و بخشی از آن‌ها ممکن است مثبت کاذب باشند. به همین دلیل عدد ۸۰۰۰ نامزد را نباید جزو شمار سیاره‌ها حساب کرد تأییدشده . افزون بر این، روش گذر و سرعت شعاعی به سیاره‌های بزرگ و نزدیک به ستاره سوگیری دارند، پس نمونه‌ی کنونی بازتاب خالص ترکیب واقعی سیاره‌ها نیست فرضیه .

  • ۱۹۹۲-۰۱-۰۹گزارش Nature درباره‌ی سیاره‌های تپ‌اختر
  • ۱۹۹۵-۱۰اعلام 51 Pegasi b
  • ۶۰۰۰برون‌سیاره‌ی تأییدشده در ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵
  • ۸۰۰۰+نامزد در انتظار تأیید
۰۸

Gaia و Euclid: نقشه‌ی سه‌بعدی کهکشان و جهان تاریک

تأییدشده

رصدخانه‌ی Gaia آژانس فضایی اروپا که در ۲۰۱۳ پرتاب شد، موقعیت، فاصله، حرکت و ویژگی‌های نزدیک به دو میلیارد ستاره و جرم آسمانی را اندازه گرفت. در ۲۷ مارس ۲۰۲۵ کنترل‌کنندگان مرکز عملیات فضایی اروپا زیرسامانه‌های آن را خاموش کردند و فضاپیما را به مداری بازنشستگی حول خورشید فرستادند؛ مأموریت بیش از ده سال کار کرد، یعنی بسیار فراتر از طول عمر برنامه‌ریزی‌شده‌ی پنج‌ساله. تأییدشده . انتشار داده‌ی Gaia DR4 برای دسامبر ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده و ESA آن را نخستین انتشار «واقعی» مأموریت با تمام داده‌های دوره‌ی اسمی می‌داند [تأییدشده؛ زمان‌بندی ممکن است تغییر کند].

تلسکوپ Euclid در اول ژوئیه‌ی ۲۰۲۳ پرتاب شد و پویش اسمی آن از ۱۴ فوریه‌ی ۲۰۲۴ آغاز شد. نخستین انتشار سریع داده‌ها (Q1) در ۱۹ مارس ۲۰۲۵ انجام شد: حدود ۶۳ درجه‌ی مربع در سه میدان ژرف، حدود ۲۶ میلیون شیء آشکارشده (کهکشان‌ها و منبع‌های دیگر) و شماری شیء با همگرایی گرانشی قوی. تأییدشده . هدف Euclid نقشه‌برداری بیش از یک‌سوم آسمان، حدود ۱۴ هزار درجه‌ی مربع، تا ۲۰۳۰ برای آزمودن ماده‌ی تاریک و انرژی تاریک است.

جدول زمانی ESA برای Euclid انتشار موسوم به DR1-Foundation را نوامبر ۲۰۲۶ (تاریخ دقیق هنوز اعلام نشده) و DR1 کامل را حدود میانه‌ی ۲۰۲۷ فهرست می‌کند و صریحاً تأکید دارد که همه‌ی تاریخ‌ها موقتی‌اند فرضیه . افزون بر این، اینکه نتایج Euclid بتوانند میان ثابت کیهان‌شناختی و انرژی تاریک تحول‌پذیر داوری کنند یا نه، به دقت سامانه‌ای داده بستگی دارد پرسش باز .

این دو مأموریت مکمل‌اند: Gaia ساختار و حرکت ستاره‌های راه شیری را با دقت نجومی‌سنجی مشخص می‌کند و Euclid شکل کهکشان‌های دور و توزیع ماده را. ترکیب آن‌ها با بررسی‌های زمینی مانند روبین بنیان نقشه‌ی سه‌بعدی گسترده‌ای از کیهان را می‌سازد [فرضیه، به‌عنوان چشم‌انداز دانشی و نه نتیجه‌ی منتشرشده].

  • ۲۰۲۵-۰۳-۲۷خاموش‌شدن Gaia
  • ~۲ میلیاردشمار اجرام فهرست Gaia
  • ۲۰۲۳-۰۷-۰۱پرتاب Euclid
  • ۲۶ میلیونشیء آشکارشده در انتشار Q1
۰۹

تلسکوپ فضایی جیمز وب (JWST)

تأییدشده

JWST در ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱ پرتاب شد و نخستین تصویرهای رنگی و داده‌های طیفی آن در ۱۲ ژوئیه‌ی ۲۰۲۲ منتشر شد تأییدشده . این تلسکوپ با آینه‌ی حدود ۶٫۵ متری و آشکارسازهای فروسرخ در نقطه‌ی دوم لاگرانژ خورشید-زمین کار می‌کند [تأییدشده؛ مشخصات فنی در این فصل از صفحه‌ی منبع مستقیماً استخراج نشد]. فروسرخ برای دیدن کهکشان‌های بسیار دور حیاتی است، زیرا نور فرابنفش و مرئی آن‌ها بر اثر انبساط جهان به فروسرخ منتقل می‌شود.

بر پایه‌ی مقاله‌ی نایدو و همکاران، کهکشان MoM-z14 با انتقال به سرخ طیفی ۱۴٫۴۴ (±۰٫۰۲) تأیید شده که جهان را در حدود ۲۸۰ میلیون سال پس از مهبانگ نشان می‌دهد. تأییدشده . جهان آن زمان کهکشان‌های روشن‌تر و پرشمارتر از پیش‌بینی بسیاری از مدل‌ها داشت؛ گزارش‌ها از تعداد حدود ۱۰۰ برابر بیشتر نسبت به مدل‌های موجود و از غنای نیتروژن در برخی از آن‌ها سخن می‌گویند، که ممکن است نشانه‌ی ستاره‌های نسل نخست بسیار پرجرم باشد فرضیه .

آنچه JWST تغییر داد، دسترسی به نخستین صد میلیون‌های سال تاریخ کیهان بود و همچنین اندازه‌گیری جو برون‌سیاره‌ها. هنوز روشن نیست که کهکشان‌های بسیار روشن اولیه به معنی خطای مدل‌های شکل‌گیری ستاره است، یا فقط نمونه‌ی ناهمگن و خطای سوگیری انتخاب پرسش باز . مقاله‌ی MoM-z14 نشانه‌هایی از قرارگیری در مه‌ی هیدروژنی دوران یون‌زایی را هم گزارش می‌کند که هنوز در دست بررسی است.

برای خواننده‌ی فارسی‌زبان، دانستن تفاوت میان «دورترین کهکشان تأییدشده با طیف» و «نامزدهای دورتر با روش عکس‌برداری» اهمیت دارد: رکورد ۱۴٫۴۴ به نتیجه‌ی طیف‌سنجی برمی‌گردد و رکوردهای احتمالی بالاتر هنوز باید با طیف تأیید شوند تأییدشده .

  • ۲۰۲۱-۱۲-۲۵پرتاب
  • ۲۰۲۲-۰۷-۱۲انتشار نخستین تصویرهای رنگی
  • ۱۴٫۴۴انتقال به سرخ MoM-z14
  • ~۲۸۰زمان پس از مهبانگ برای MoM-z14
۱۰

رصدخانه‌ی روبین و تلسکوپ رومن: فیلم بلندی از آسمان

تأییدشده

رصدخانه‌ی ملی روبین در شیلی بررسی ده‌ساله‌ی LSST را در تابستان ۲۰۲۶ آغاز کرد؛ گزارش وزارت انرژی آمریکا مورخ ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ از آغاز رسمی آن خبر می‌دهد و یک صفحه‌ی دانشگاه پرینستون مورخ ۲۳ ژوئیه‌ی ۲۰۲۶ هم از آن یاد می‌کند، پس روز دقیق آغاز در این منابع روشن نیست [تأییدشده؛ تاریخ دقیق باز]. دوربین ۳۲۰۰ مگاپیکسلی بزرگ‌ترین دوربین دیجیتال جهان توصیف شده و هر حدود ۴۰ ثانیه یک تصویر می‌گیرد؛ شبانه حدود هزار تصویر و حدود ۱۰ ترابایت داده تولید می‌شود و هر نقطه‌ی آسمان در ده سال حدود ۸۰۰ بار بازدید می‌شود تأییدشده .

روبین تا هفت میلیون هشدار در شب برای رویدادهای گذرا صادر می‌کند. در بررسی‌های بهینه‌سازی پیش از آغاز رسمی بیش از ۱۱ هزار سیارک تازه از جمله ۳۳ جرم نزدیک زمین و ۳۸۰ جرم فراپلوتونی یافت شد. تأییدشده . هدف علمی آن نقشه‌برداری از ماده‌ی تاریک با همگرایی ضعیف، یافتن اجرام گذرا و سرشماری منظومه‌ی خورشیدی است.

تلسکوپ نانسی گریس رومن ناسا در ۳۰ اوت ۲۰۲۶ ساعت ۷:۲۶ به وقت شرقی آمریکا با فالکن هوی از مجتمع ۳۹ آ در کیپ کاناورال پرتاب شد؛ این حدود هشت ماه زودتر از برنامه‌ی نخستین بود. تأییدشده . رومن به نقطه‌ی دوم لاگرانژ خورشید-زمین می‌رود و سفر حدود سه ماه طول می‌کشد؛ پس در زمان نگارش این متن (۳۱ اکتبر ۲۰۲۶) هنوز در راه است و نخستین تصویرها برای آغاز ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده‌اند. میدان دید آن حدود ۱۰۰ برابر هابل است و دو ابزار دارد: دوربین میدان وسیع و نخستین تاج‌نگار فعال فضایی. آینه‌ی آن حدود ۲٫۴ متر است. [تأییدشده؛ آماده‌به‌کاربودن علمی و تاریخ نخستین تصویر هنوز پیش‌بینی است].

دو رصدخانه در عمل مکمل هم‌اند: روبین از زمین و با نگاه دائمی به آسمان جنوبی اجرام متغیر را شکار می‌کند و رومن از فضا با تصویر تیز و بدون اغتشاش جو. رومن همچنین برای ریزهمگرایی گرانشی طراحی شده تا سیاره‌هایی را بیابد که روش‌های دیگر نمی‌بینند، که ناسا آن را روش اصلی رومن می‌داند تأییدشده .

  • ۲۰۲۶-۰۸-۳۰پرتاب رومن
  • ۳۲۰۰دوربین روبین
  • ~۸۰۰بازدید هر نقطه‌ی آسمان در ده سال LSST
  • ۷ میلیونحداکثر هشدار شبانه‌ی روبین
۱۱

LIGO، Virgo و KAGRA: شنیدن فضا-زمان

تأییدشده

سیگنال GW150914 در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ از هر دو آشکارساز LIGO، با اختلاف حدود هفت میلی‌ثانیه گذشت؛ منبع آن ادغام دو سیاه‌چاله با جرم حدود ۳۶ و ۲۹ جرم خورشیدی بود و اعلام رسمی در ۱۱ فوریه‌ی ۲۰۱۶ انجام شد. تأییدشده . سیاه‌چاله‌ی نهایی حدود ۶۲ جرم خورشیدی دارد و فاصله‌ی روشنایی آن حدود ۴۱۰ مگاپارسک است. نوبل فیزیک ۲۰۱۷ به وایس، بریش و تورن رسید [تأییدشده؛ نوبل ۲۰۱۷ از صفحه‌ی نتیجه‌ی جست‌وجو و نه محتوای این فصل].

در ۱۷ اوت ۲۰۱۷ آشکارسازهای LIGO و Virgo ادغام دو ستاره‌ی نوترونی GW170817 را شنیدند؛ انفجار گامای GRB ۱۷۰۸۱۷A کمتر از دو ثانیه بعد رسید و منبع نوری AT2017gfo در کهکشان NGC ۴۹۹۳ نخستین کیلونوای آشکارا مشاهده‌شده بود. تأییدشده . نور کیلونووا از واپاشی رادیواکتیو عناصر سنگین ساخته‌شده با جذب نوترون ناشی می‌شود، که نشان داد ادغام ستاره‌های نوترونی یکی از کارخانه‌های عناصر سنگین است.

دوره‌ی چهارم رصد (O4) از ۲۴ مه ۲۰۲۳ تا ۱۸ نوامبر ۲۰۲۵ ادامه یافت و طولانی‌ترین دوره‌ی رصد در تاریخ LIGO نامیده شد. حدود ۲۵۰ سیگنال نامزد در زمان واقعی اعلام شد و فهرست GWTC-4.۰ با ۱۲۸ نامزد تازه شمار کل را به ۲۱۸ رساند. تأییدشده . بخش اول O4 نشان داد که برخی ادغام‌ها جرم کل بالای ۱۵۰ جرم خورشیدی دارند و دو نامزد ادغام سیاه‌چاله و ستاره‌ی نوترونی دیده شد. همکاری انتظار دارد پس از ارتقاء، دوره‌ای شش‌ماهه در اواخر تابستان یا پاییز ۲۰۲۶ آغاز کند؛ اینکه این دوره در عمل شروع شده یا نه، در این فصل راستی‌آزمایی نشد پرسش باز .

سیاست علمی LIGO این است که شمار رویدادها همراه با روش آماری و آستانه گزارش شود؛ بنابراین عبارت «۲۱۸ رویداد» به معنای کاندیدهای با احتمال بیش از ۵۰ درصد منشأ اخترفیزیکی در فهرست GWTC-4.۰ است و نه تأیید قطعی هر یک تأییدشده .

  • ۲۰۱۵-۰۹-۱۴سیگنال GW150914
  • ۲۰۱۷-۰۸-۱۷GW170817 و نخستین کیلونوای مشاهده‌شده
  • ۲۱۸رویداد کاندید در فهرست GWTC-4.۰
  • ۲۰۲۳-۰۵-۲۴ تا ۲۰۲۵-۱۱-۱۸دوره‌ی O4
۱۲

تلسکوپ افق رویداد: تصویر سیاه‌چاله

تأییدشده

همکاری EHT در ۱۰ آوریل ۲۰۱۹ نخستین تصویر مستقیم از سایه‌ی یک سیاه‌چاله را درباره‌ی M87* منتشر کرد. داده‌ها در ۲۰۱۷ با هشت تلسکوپ رادیویی روی زمین و روش تداخل‌سنجی با خط پایه‌ی بسیار بلند گرفته شده بود؛ شبانه‌روز حدود ۳۵۰ ترابایت ثبت و برای پردازش به ابررایانه‌هایی در آلمان و آمریکا فرستاده شد. تأییدشده . M87* حدود ۵۵ میلیون سال نوری دورتر در خوشه‌ی کهکشانی دوشیزه است و جرمش حدود ۶٫۵ میلیارد برابر خورشید برآورد می‌شود.

در ۱۲ مه ۲۰۲۲ همین گروه نخستین تصویر Sgr A*، سیاه‌چاله‌ی مرکز راه شیری، را منتشر کرد؛ جرم آن حدود چهار میلیون خورشید و فاصله‌اش حدود ۲۷ هزار سال نوری است و حلقه‌ی روشن آن حدود ۵۰ میکروثانیه‌ی کمانی قطر دارد. تأییدشده . گرفتن این تصویر از M87* دشوارتر بود، زیرا ماده‌ی دور Sgr A* در طول رصد ساختارش را تغییر می‌دهد و گرد و غبار صفحه‌ی کهکشان تصویر را تار می‌کند.

این تصویرها نخستین آزمون‌های مستقیم نسبیت عام در محیط میدان گرانشی بسیار قوی‌اند و اندازه‌ی حلقه با پیش‌بینی نظریه سازگار بود تأییدشده . اینکه مدل دقیق ماده‌ی داغ و میدان مغناطیسی پیرامون سیاه‌چاله چیست و آیا انحراف جزئی از نسبیت عام امکان دارد، از پرسش‌های باز است پرسش باز .

به‌کارگیری ابزار رصدی در اندازه‌ی کره‌ی زمین ممکن شد چون ساعت‌های اتمی و ثبت داده‌ی عظیم همزمانی تلسکوپ‌ها را تضمین می‌کنند. هر چه شمار ایستگاه‌ها بیشتر شود، تصویرهای تیزتر و حتی فیلم‌هایی از سیاه‌چاله‌ها پیش‌بینی می‌شود فرضیه .

  • ۲۰۱۹-۰۴-۱۰انتشار تصویر M87*
  • ۲۰۲۲-۰۵-۱۲انتشار تصویر Sgr A*
  • ~۶٫۵ میلیاردجرم M87* به جرم خورشیدی
  • ~۴ میلیونجرم Sgr A* به جرم خورشیدی
۱۳

آیس‌کیوب و ستاره‌شناسی نوترینو

تأییدشده

آشکارساز IceCube در قطب جنوب حدود یک کیلومتر مکعب یخ را با ۵۱۶۰ ماژول نوری روی ۸۶ رشته در عمق ۱۴۵۰ تا ۲۴۵۰ متری به کار می‌گیرد تأییدشده . در ۲۰۱۳ شار پخشیده‌ی نوترینوهای کیهانی پرانرژی را نخستین بار آشکار کرد و در ۲۲ سپتامبر ۲۰۱۷ هشدار IceCube-170922A را فرستاد؛ پی‌گیری با فرمی و MAGIC و دیگران شراره‌ی بلازار TXS ۰۵۰۶+۰۵۶ را نشان داد و دو مقاله در ۱۲ ژوئیه‌ی ۲۰۱۸ در Science منتشر شد. تأییدشده . این نخستین شناسایی یک منبع مشخص نوترینوی پرانرژی بود.

در ۲۰۲۲ حدود ۸۰ نوترینو از کهکشان فعال NGC ۱۰۶۸ با معناداری بیش از ۴σ یافت شد؛ این نخستین منبع شناسایی‌شده تنها با نوترینو بود و نبود پرتو گامای TeV از آن نشان می‌دهد نوترینوها نزدیک سیاه‌چاله‌ی ابرپرجرم ساخته می‌شوند، جایی که گاما جذب می‌شود. در ۲۰۲۳ شار نوترینوی صفحه‌ی راه شیری با معناداری ۴٫۵σ گزارش شد. تأییدشده . به گزارش مرور ۲۰۲۵ IceCube، تحلیل روزآمد انتظار می‌رود از ۵σ بگذرد؛ این هنوز پیش‌بینی است فرضیه .

گسترش IceCube Upgrade با هفت رشته‌ی تازه برای تابستان ۲۰۲۵/۲۶ جنوبگانی برنامه‌ریزی شده بود و IceCube-Gen2 حدود ۸ کیلومتر مکعب را هدف دارد؛ اجرای واقعی و تأمین مالی Gen2 در این فصل بازبینی نشد پرسش باز . نوترینوها چون جذب نمی‌شوند و میدان مغناطیسی آن‌ها را منحرف نمی‌کند، مستقیم به منبع بازمی‌گردند و برای شناخت منشأ پرتوهای کیهانی کلیدی‌اند.

افزون بر آن، گزارش ۲۰۲۵ یادآوری می‌کند که طیف نوترینو در انرژی‌های زیر حدود ۳۰ ترالکترون‌ولت سخت‌تر می‌شود و این با مدل تک‌قانون توانی ساده سازگار نیست، که اهمیت داشتن منابع متفاوت را مطرح می‌کند [تأییدشده، با معناداری ۴٫۷σ].

  • ۵۱۶۰ماژول نوری IceCube
  • ۲۰۱۸-۰۷-۱۲انتشار نتیجه‌ی TXS ۰۵۰۶+۰۵۶
  • ۲۰۲۲NGC ۱۰۶۸ با معناداری بیش از ۴σ
  • ~۸حجم برنامه‌ریزی‌شده‌ی IceCube-Gen2
۱۴

ابزارهای آینده: ELT، SKA، LISA و HWO

فرضیه

بر پایه‌ی اطلاعیه‌ی ESO، نخستین نور تلسکوپ بسیار بزرگ اروپا (ELT) اکنون برای مارس ۲۰۲۹ و نخستین نور علمی برای دسامبر ۲۰۳۰ پیش‌بینی می‌شود و ESO تأخیرها را به آب‌وهوای سخت محل، زمان بیشتر فناوری‌ها و خرابی تجهیزات هنگام ساخت نسبت می‌دهد [تأییدشده؛ زمان‌بندی تقریبی است]. قطر آینه‌ی ELT حدود ۳۹ متر است [تأییدشده؛ در اطلاعیه‌ی این فصل نیامده بود].

LISA نخستین رصدخانه‌ی موج گرانشی فضایی است. ESA آن را در ۲۶ ژانویه‌ی ۲۰۲۴ تصویب کرد؛ سه فضاپیما مثلثی متساوی‌الاضلاع با ضلع ۲٫۵ میلیون کیلومتر می‌سازند و پرتاب با آریان ۶ در ۲۰۳۵ برنامه‌ریزی شده است. تأییدشده . SKA آرایه‌ی رادیویی بزرگی در استرالیا و آفریقای جنوبی است که ساخت آن ادامه دارد؛ جزئیات مرحله‌ی فعلی و زمان بهره‌برداری علمی در این فصل راستی‌آزمایی نشد پرسش باز .

رصدخانه‌ی جهان‌های زیست‌پذیر (HWO) ناسا برای یافتن و بررسی دست‌کم ۲۵ سیاره‌ی زمین‌مانند با آینه‌ی قطعه‌قطعه‌ی دست‌کم شش‌متری طراحی می‌شود و هدف آن مقدار کنتراست ۱۰ به توان منفی ده در تاج‌نگار است. بر پایه‌ی گزارش ژانویه‌ی ۲۰۲۵، پروژه از اول اوت ۲۰۲۴ در مرحله‌ی پیش از فاز A بود و پرتاب پیش از نیمه‌ی نخست دهه‌ی ۲۰۴۰ بعید است. [تأییدشده؛ وضعیت ۲۰۲۶ بازبینی نشد]. اینکه بودجه و برنامه‌ی HWO تا زمان پرتاب بدون تغییر بماند، پرسشی باز است پرسش باز .

  • ۲۰۲۹-۰۳نخستین نور پیش‌بینی‌شده‌ی ELT
  • ۲۰۳۵پرتاب برنامه‌ریزی‌شده‌ی LISA
  • ۲٫۵ میلیونطول بازوی LISA
  • ≥۲۵سیاره‌ی هدف HWO

جدول زمانی

۲۰ رویداد
  • ۱۹۳۲-۱۹۳۳یانسکی امواج رادیویی کهکشان را شناسایی می‌کند.تأییدشده
  • ۱۹۶۴-۱۹۶۵پنزیاس و ویلسون تابش پس‌زمینه‌ی ریزموج را آشکار و گزارش می‌کنند.تأییدشده
  • ۱۹۶۷کشف تپ‌اخترها در کمبریج.تأییدشده
  • ۱۹۹۰هابل پرتاب می‌شود (۲۴ آوریل) و عیب آینه معلوم می‌شود.تأییدشده
  • ۱۹۹۲نخستین برون‌سیاره‌ها گرد تپ‌اختر PSR B1257+12 گزارش می‌شوند.تأییدشده
  • ۱۹۹۳مأموریت سرویس ۱ دسامبر: نصب COSTAR و WFPC2.تأییدشده
  • ۱۹۹۵51 Pegasi b و میدان ژرف هابل.تأییدشده
  • ۱۹۹۸دو گروه ابرنواختری شتاب انبساط جهان را گزارش می‌کنند.تأییدشده
  • ۲۰۱۳آیس‌کیوب نوترینوهای کیهانی پرانرژی را آشکار می‌کند؛ Gaia پرتاب می‌شود.تأییدشده
  • ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵سیگنال GW150914 ثبت می‌شود؛ اعلام در ۱۱ فوریه‌ی ۲۰۱۶.تأییدشده
  • ۱۷ اوت ۲۰۱۷GW170817 و کیلونوای AT2017gfo.تأییدشده
  • ۱۰ آوریل ۲۰۱۹نخستین تصویر سیاه‌چاله‌ی M87*.تأییدشده
  • ۲۵ دسامبر ۲۰۲۱پرتاب JWST.تأییدشده
  • ۱۲ مه ۲۰۲۲تصویر Sgr A* منتشر می‌شود.تأییدشده
  • ۱ ژوئیه‌ی ۲۰۲۳پرتاب Euclid.تأییدشده
  • ۲۷ مارس ۲۰۲۵Gaia خاموش و به مدار بازنشستگی فرستاده می‌شود.تأییدشده
  • ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵شمار برون‌سیاره‌ها به ۶۰۰۰ می‌رسد.تأییدشده
  • ۱۸ نوامبر ۲۰۲۵پایان دوره‌ی O4 در LIGO-Virgo-KAGRA.تأییدشده
  • ۳۰ اوت ۲۰۲۶پرتاب تلسکوپ رومن؛ پیش‌بینی نخستین تصویر در آغاز ۲۰۲۷.تأییدشده
  • ۲۰۲۹-۲۰۳۵نخستین نور ELT (۲۰۲۹) و پرتاب LISA (۲۰۳۵) بر اساس زمان‌بندی کنونی.فرضیه

باورهای نادرست رایج

باور رایج

هابل انرژی تاریک را کشف کرد.

واقعیت

کشف شتاب انبساط در ۱۹۹۸ حاصل کار دو گروه ابرنواختری بود که بیشتر با تلسکوپ‌های زمینی انجام شد؛ هابل بعدها در تثبیت نتیجه نقش مهمی داشت.

باور رایج

نخستین برون‌سیاره‌ی کشف‌شده 51 Pegasi b در ۱۹۹۵ بود.

واقعیت

نخستین تأیید قطعی برون‌سیاره‌ها در ۱۹۹۲ گرد یک تپ‌اختر بود؛ ۱۹۹۵ نخستین سیاره گرد ستاره‌ی خورشیدسان است.

باور رایج

پنزیاس و ویلسون به دنبال اثر مهبانگ بودند.

واقعیت

آن‌ها منبع نوفه‌ی گیرنده‌شان را می‌جستند و تفسیر کیهان‌شناختی از گروه پرینستون آمد.

باور رایج

عکس سیاه‌چاله‌ی EHT عکس معمولی با یک تلسکوپ است.

واقعیت

تصویر از داده‌ی تداخل‌سنجی چندین تلسکوپ رادیویی با بازسازی محاسباتی ساخته شده است.

باور رایج

موج گرانشی مانند نور است و تلسکوپ نوری آن را می‌بیند.

واقعیت

موج گرانشی اعوجاجی در فضا-زمان است و با تداخل‌سنج لیزری اندازه‌گیری می‌شود؛ تنها در ادغام‌های خاص مانند GW170817 همتای نوری هم دارد.

باور رایج

عیب آینه‌ی هابل ناشی از ضعف در طراحی تلسکوپ بود.

واقعیت

طبق ناسا، خطا از تنظیم نادرست دستگاه آزمون هنگام صیقل آینه بود و با اپتیک اصلاحی جبران شد.

پرسش‌های باز

هنوز پاسخ قطعی ندارند
  • ماهیت انرژی تاریک: ثابت کیهان‌شناختی است یا میدانی تحول‌پذیر؟
  • تنش هابل: آیا اختلاف اندازه‌گیری‌ها خطای سامانه‌ای است یا نشانه‌ی فیزیک تازه؟
  • آیا کهکشان‌های بسیار روشن در جهان نخستین مدل‌های شکل‌گیری ستاره را به چالش می‌کشند؟
  • آیا نشانه‌ی حیات در جو برون‌سیاره‌های زیست‌پذیر پیدا می‌شود؟
  • منشأ نوترینوهای کیهانی پرانرژی و پرتوهای کیهانی چیست؟
  • آیا نسبیت عام در میدان‌های بسیار قوی انحراف جزئی نشان می‌دهد؟
  • آیا برنامه‌های HWO، SKA و پروژه‌های بزرگ دیگر با زمان‌بندی و بودجه‌ی فعلی تحقق می‌یابند؟

پرسش‌های متداول

در ۲۴ آوریل ۱۹۹۰ پرتاب شد. آینه‌ی اصلی به‌دلیل تنظیم نادرست دستگاه آزمون هنگام صیقل، انحنای نادرست داشت و در دسامبر ۱۹۹۳ با اپتیک اصلاحی ترمیم شد.

بله، در ۳۰ اوت ۲۰۲۶ با فالکن هوی پرتاب شد و حدود سه ماه به نقطه‌ی دوم لاگرانژ سفر می‌کند؛ نخستین تصویرها برای آغاز ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده است.

بررسی ده‌ساله‌ی رصدخانه‌ی روبین است و بر پایه‌ی گزارش وزارت انرژی آمریکا در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ رسماً آغاز شده است.

سیگنال GW150914 در ۱۴ سپتامبر ۲۰۱۵ ثبت و در ۱۱ فوریه‌ی ۲۰۱۶ اعلام شد؛ منبع آن ادغام دو سیاه‌چاله بود.

تا ۱۷ سپتامبر ۲۰۲۵ ناسا ۶۰۰۰ برون‌سیاره‌ی تأییدشده و بیش از ۸۰۰۰ نامزد در انتظار تأیید گزارش کرد.

ESO نخستین نور را مارس ۲۰۲۹ و نخستین نور علمی را دسامبر ۲۰۳۰ پیش‌بینی می‌کند؛ این زمان‌ها در گذشته به تأخیر افتاده‌اند.

رصدخانه‌ی فضایی موج گرانشی ESA با سه فضاپیما و بازوهای ۲٫۵ میلیون کیلومتری که در ژانویه‌ی ۲۰۲۴ تصویب شد و پرتاب آن برای ۲۰۳۵ برنامه‌ریزی شده است.

منابع

۲۹ مرجع
  1. NASA Launches Nancy Grace Roman Space TelescopeNASA · nasa.gov
  2. Liftoff! Roman Space Telescope launches on Falcon HeavySpace.com · space.com
  3. Rubin Observatory begins capturing the greatest cosmic movieU.S. Department of Energy · energy.gov
  4. Legacy Survey of Space and Time starts its ten-year surveyPrinceton University LSST · lsst.princeton.edu
  5. ELT schedule announcement (ann25001)ESO · eso.org
  6. ESA gives go-ahead for LISAUniversity of Portsmouth · port.ac.uk
  7. LIGO-Virgo-KAGRA wraps up fourth observing runLIGO Scientific Collaboration · ligo.org
  8. GWTC-4.0 science summaryLIGO Scientific Collaboration · ligo.org
  9. Euclid timelineESA Cosmos · cosmos.esa.int
  10. Euclid first major data release (Q1)Astronomy.com · astronomy.com
  11. Farewell, Gaia: spacecraft operations come to an endUniversity of Cambridge · cam.ac.uk
  12. Gaia image of the weekESA Cosmos · cosmos.esa.int
  13. Habitable Worlds Observatory overviewSky at Night Magazine · skyatnightmagazine.com
  14. Nobel Prize in Physics 1978 press releaseNobel Prize · nobelprize.org
  15. Nobel Prize in Physics 2011 press releaseNobel Prize · nobelprize.org
  16. 2019 Nobel Prize in Physics: Mayor, Queloz and PeeblesScienceDaily · sciencedaily.com
  17. Hubble's mirror flawNASA · science.nasa.gov
  18. Hubble deep fieldsNASA · science.nasa.gov
  19. NASA's tally of exoplanets reaches 6000NASA JPL · jpl.nasa.gov
  20. Exoplanet anniversary: first alien worlds confirmed 25 years agoSpace.com · space.com
  21. Event Horizon Telescope reveals Sgr A* (Haystack Observatory)MIT Haystack Observatory · haystack.mit.edu
  22. First image of the Milky Way black holeEurekAlert · eurekalert.org
  23. Black hole images captured in world firstUniversity College London · ucl.ac.uk
  24. GW170817 multi-messenger summaryLIGO Scientific Collaboration · ligo.org
  25. IceCube timeline 2018IceCube Neutrino Observatory · icecube.wisc.edu
  26. Highlights from the IceCube Neutrino ObservatoryarXiv (ICRC 2025) · arxiv.org
  27. Properties of the binary black hole merger GW150914arXiv / LIGO-Virgo · arxiv.org
  28. A Brief History of Gravitational WavesarXiv · arxiv.org
  29. MoM-z14: spectroscopic redshift 14.44arXiv · arxiv.org

متن این فصل بازنویسی و خلاصه‌ی یافته‌های منابع بالاست و جایگزین مطالعه‌ی آن‌ها نیست. پیوندها به وب‌سایت‌های بیرونی باز می‌شوند.