این فصل فعلاً فقط به زبان فارسی منتشر شده است.
انسان در مدار و فراتر از آن

پرواز سرنشین‌دار وایستگاه‌های فضایی

از نخستین ایستگاه‌های شوروی و شاتل فضایی تا ایستگاه فضایی بین‌المللی، تیانگونگ چین و بازگشت برنامه‌ریزی‌شده به ماه، حضور انسان در فضا سه‌ونیم دهه به‌شکل مداوم ادامه یافته است. این فصل با تکیه بر منابع رسمی و گزارش‌های تحقیقی، پیشرفت‌ها، سانحه‌ها و وضعیت روز تا ۳۱ اکتبر ۲۰۲۶ را بررسی می‌کند. هر ادعا با برچسب اطمینان مشخص شده است تا مرز میان دانسته‌ی قطعی و پرسش بی‌پاسخ روشن بماند.

۲۰ دقیقه مطالعه۱۴ بخش۳۰ منبعبه‌روزرسانی: ۹ آبان ۱۴۰۵
۱۳۵پروازشمار پروازهای برنامه‌ی شاتل فضایی میان سال‌های ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۱
۲۵سالحضور پیوسته‌ی انسان در ایستگاه فضایی بین‌المللی تا نوامبر ۲۰۲۵
۳۷۱روزرکورد طولانی‌ترین پرواز یک فضانورد آمریکایی (Frank Rubio)
۴۳۷٫۷روزرکورد جهانی پرواز پیوسته (Valeri Polyakov، ایستگاه Mir)
۴۰۶٬۷۷۱کیلومتردورترین فاصله‌ی انسان از زمین، ثبت‌شده در Artemis II
۱۴نفرفضانوردان جان‌باخته در دو سانحه‌ی Challenger و Columbia
۰۱

برنامه‌ی شاتل فضایی: نخستین فضاپیمای قابل استفاده‌ی مجدد

تأییدشده

شاتل فضایی آمریکا میان سال‌های ۱۹۸۱ و ۲۰۱۱ در مجموع ۱۳۵ پرواز انجام داد تأییدشده . نخستین پرواز با مدارگرد Columbia و فضانوردان John Young و Bob Crippen در ۱۹۸۱ رخ داد و برنامه پس از ۲۰۱۱ بازنشسته شد. این وسیله «نیمه‌قابل‌استفاده‌ی مجدد» بود: مدارگرد و دو بوستر سوخت جامد بازیافت می‌شدند، اما مخزن بیرونی در هر پرواز از بین می‌رفت تأییدشده .

ظرفیت حمل بار بزرگ و بازوی رباتیک، شاتل را برای پرتاب و تعمیر تلسکوپ‌ها، حمل آزمایشگاه‌ها و ساخت ایستگاه فضایی مناسب کرد. پس از پایان برنامه، ایالات متحده تا پرواز آزمایشی Demo-2 در سال ۲۰۲۰ توان پرتاب فضانورد از خاک خود را نداشت و ناچار از صندلی‌های Soyuz استفاده می‌کرد تأییدشده . این وقفه‌ی نه‌ساله‌ی پرتاب خدمه از خاک آمریکا یکی از پیامدهای مستقیم بازنشستگی شاتل است.

هدف اولیه‌ی برنامه، پروازهای ارزان و مکرر بود؛ اما هزینه‌ی واقعی هر پرواز و آهنگ پرتاب‌ها هرگز به وعده‌های آغازین نرسید. این ارزیابی را بسیاری از پژوهشگران سیاست فضایی مطرح می‌کنند، ولی عدد دقیق هزینه به روش حسابداری وابسته است و در منابع این فصل برای این فصل نیامده پرسش باز . دو سانحه‌ی مرگبار نیز از عوامل اصلی توقف برنامه و بازنگری در فرهنگ ایمنی بودند.

از دید تاریخ فناوری، شاتل نمونه‌ی روشنی از دشواری وعده‌ی بازاستفاده بود. بازیابی و بازسازی مدارگرد میان پروازها کار پرهزینه و زمان‌بر بود و همین موضوع آهنگ پرتاب را کند می‌کرد. در عین حال، حضور مدارگرد در ساخت ایستگاه و حمل ماژول‌های بزرگ، توانی به‌دست داد که پس از بازنشستگی شاتل با هیچ وسیله‌ی دیگری به‌طور کامل جایگزین نشد تأییدشده . این نکته را مورخان و ناسا به‌صورت مشترک بیان می‌کنند و به همین دلیل بازنگری در طراحی فضاپیماهای بعدی با تأکید بر ایمنی خدمه انجام شد.

  • ۱۳۵پرواز در بازه‌ی ۱۹۸۱ تا ۲۰۱۱
  • ۲مدارگرد از دست‌رفته (Challenger و Columbia)
  • ۲۰۱۱سال بازنشستگی برنامه
۰۲

سانحه‌ی Challenger در ۲۸ ژانویه‌ی ۱۹۸۶

تأییدشده

مدارگرد Challenger در ۲۸ ژانویه‌ی ۱۹۸۶ حدود ۷۳ ثانیه پس از پرتاب از هم پاشید و هر هفت سرنشین جان باختند تأییدشده . خدمه شامل Francis Scobee (فرمانده)، Michael Smith (خلبان)، Ellison Onizuka، Judith Resnik و Ronald McNair به‌عنوان متخصص مأموریت، و Gregory Jarvis و Christa McAuliffe به‌عنوان متخصص محموله بودند. کابین خدمه حدود چهار دقیقه پس از پرتاب به اقیانوس اطلس برخورد کرد.

کمیسیون Rogers علت فنی را شکست آب‌بندی در اتصال انتهایی موتور سوخت جامد سمت راست دانست تأییدشده . طراحی این اتصال نسبت به عواملی چون دما بسیار حساس بود؛ لاستیک‌های آب‌بند (O-ring) در هوای سرد به‌موقع آب‌بندی نکردند و گاز داغ از اتصال بیرون زد.

کمیسیون افزون بر علت فنی، نقص در فرایند تصمیم‌گیری را نیز برجسته کرد: تصمیم‌گیرندگان اطلاعات کامل درباره‌ی مشکلات O-ring و مخالفت مهندسان با پرتاب در هوای سرد را نداشتند تأییدشده . این درس، یعنی اینکه ایمنی فقط مسئله‌ی سخت‌افزار نیست، سال‌ها بعد در سانحه‌ی دوم دوباره مطرح شد. برنامه‌ی شاتل پس از این سانحه سال‌ها متوقف ماند و ساختار مدیریت ایمنی بازسازی شد.

پیام اصلی این سانحه برای مهندسی ایمنی آن بود که داده‌های پرواز‌های قبلی، از جمله سوختگی و فرسایش آب‌بندها در پروازهای پیشین، باید به‌عنوان هشدار تلقی می‌شد نه به‌عنوان رفتار «قابل‌قبول». کمیسیون Rogers توصیه‌هایی درباره‌ی طراحی مجدد اتصال، استقلال مدیریت ایمنی و ارتباط شفاف میان مهندسان و مدیران ارائه کرد تأییدشده . اینکه تا چه اندازه این توصیه‌ها در عمل اجرا شدند، موضوع داوری هیئت بعدی، یعنی CAIB، در سال ۲۰۰۳ بود.

  • ۷۳فاصله‌ی پرتاب تا از هم پاشیدن
  • ۷سرنشین جان‌باخته
  • O-ringعنصر آب‌بند ناکارآمد در سرما
۰۳

سانحه‌ی Columbia در اول فوریه‌ی ۲۰۰۳

تأییدشده

مأموریت STS-107 در ۱۶ ژانویه‌ی ۲۰۰۳ آغاز شد و حدود ۱۶ دقیقه پیش از فرود برنامه‌ریزی‌شده، در اول فوریه، ارتباط با مدارگرد هنگام ورود به جو قطع شد؛ مدارگرد بر فراز تگزاس متلاشی شد تأییدشده . خدمه شامل Rick Husband، William McCool، Michael Anderson، David Brown، Kalpana Chawla، Laurel Clark و Ilan Ramon (نخستین فضانورد اسرائیلی) بودند.

هیئت تحقیق سانحه‌ی Columbia (CAIB) نتیجه گرفت که حدود ۸۲ ثانیه پس از پرتاب قطعه‌ای از عایق فوم مخزن بیرونی کنده شد و به لبه‌ی حمله‌ی بال چپ، نزدیک نیمه‌ی پایینی پنل RCC شماره ۸، خورد تأییدشده . آسیب در طول ۱۶ روز پرواز تشخیص داده نشد و هنگام بازگشت، گرمای شدید از ناحیه‌ی آسیب‌دیده به ساختار بال نفوذ کرد. آزمایش‌های هیئت نشان داد برخورد فوم می‌تواند پانل‌های کربن‌کربنی لبه‌ی حمله را ترک بدهد تأییدشده .

نتیجه‌ی مهم‌تر، علت سازمانی بود: هیئت فرهنگ ایمنی ناسا را مؤثر در سانحه دانست و میان آن و سانحه‌ی Challenger شباهت دید؛ ریزش فوم در پروازهای پیشین به «مشکل نگهداری معمول» تبدیل شده بود و دیگر خطر ایمنی تلقی نمی‌شد تأییدشده . اینکه آیا نجات خدمه با روشی ابتکاری در صورت تشخیص زودهنگام ممکن بود، موضوع بحث‌های پس از سانحه بوده و در منابع این فصل به‌طور قطعی بررسی نشده است پرسش باز .

مطالعه‌ی بازمانده‌ی خدمه، که ناسا بعدها منتشر کرد، نشان داد چه عواملی در بقا مؤثر بودند و چه تغییراتی برای طراحی کابین‌های آینده لازم است. شاتل پس از این سانحه تا بازگشت به پرواز متوقف شد و ناسا تصمیم گرفت برنامه را پس از تکمیل ایستگاه به پایان برساند تأییدشده . بنابراین Columbia را باید هم سانحه‌ای فنی و هم نقطه‌ی عطفی در سیاست‌گذاری فضایی دانست: آخرین سال‌های شاتل با تمرکز بر ساخت ایستگاه سپری شد.

  • ۸۲زمان جدا شدن فوم پس از پرتاب
  • ۷سرنشین جان‌باخته
  • ۱۶مدت پرواز پیش از سانحه
۰۴

Salyut، Skylab و Mir: نسل نخست ایستگاه‌های فضایی

تأییدشده

اتحاد شوروی ایستگاه Salyut ۱ را در ۱۹ آوریل ۱۹۷۱ به مدار فرستاد و آن نخستین ایستگاه فضایی جهان بود تأییدشده . آمریکا در مه ۱۹۷۳ ایستگاه Skylab را پرتاب کرد و سه گروه در آن اقامت کردند: ۲۸ روز (Conrad، Kerwin، Weitz)، ۵۹ روز (Bean، Garriott، Lousma) و ۸۴ روز (Carr، Gibson، Pogue). ایستگاه در ۱۹۷۴ رها شد تأییدشده .

ایستگاه Mir در ۱۹ فوریه‌ی ۱۹۸۶ با پرتاب بلوک هسته‌ای آغاز شد و در ۲۳ مارس ۲۰۰۱ با فرود کنترل‌شده در اقیانوس آرام جنوبی پایان یافت تأییدشده . حدود سیزده سال آن سرنشین‌دار بود و ۱۰۴ فضانورد و فضانورد-کیهان‌نورد از ۱۳ کشور و سازمان به آن سر زدند. نُه پرواز شاتل به Mir متصل شد و هفت فضانورد آمریکایی همراه خدمه‌ی روسی ماموریت بلندمدت انجام دادند تأییدشده .

تجربه‌ی Mir اهمیت ویژه‌ای دارد، زیرا نخستین ایستگاه ماژولار بزرگ بود و الگوی همکاری شاتل با روسیه را شکل داد؛ این همکاری زمینه‌ی ساخت ایستگاه بین‌المللی شد. NASA گزارش می‌کند ۴۲ بازدیدکننده‌ی Mir بعدها به ایستگاه بین‌المللی هم پرواز کردند تأییدشده . رکورد پروازی ۴۳۸ روز که روی Mir ثبت شد هنوز شکسته نشده است.

Skylab با وجود بی‌خدمه ماندن پس از ۱۹۷۴، نشان داد که انسان می‌تواند ماه‌ها در مدار کار علمی انجام دهد و پایه‌ای برای مطالعات پزشکی پرواز بلند فراهم کرد تأییدشده . Salyut و Mir نیز به‌ترتیب نشان دادند که ایستگاه‌های قابل‌سکونت می‌توانند با ماژول‌های تازه توسعه یابند. این رویکرد افزایشی، یعنی افزودن بخش‌ها در طول سال‌ها، در ایستگاه بین‌المللی با مقیاسی بسیار بزرگ‌تر تکرار شد.

  • ۱۹۷۱پرتاب Salyut ۱
  • ۸۴طولانی‌ترین اقامت خدمه‌ی Skylab
  • ۱۵عمر مداری Mir (۱۹۸۶ تا ۲۰۰۱)
۰۵

ایستگاه فضایی بین‌المللی: ساخت و حضور مداوم

تأییدشده

نخستین ماژول‌های ایستگاه فضایی بین‌المللی در ۱۹۹۸ پرتاب شدند و نخستین خدمه‌ی بلندمدت (Expedition ۱) در ۲ نوامبر ۲۰۰۰ رسید: William Shepherd، Yuri Gidzenko و Sergei Krikalev تأییدشده . از آن زمان حضور انسان در ایستگاه بدون وقفه ادامه داشته و در ۲ نوامبر ۲۰۲۵ بیست‌وپنج سال حضور پیوسته جشن گرفته شد تأییدشده .

شرکای اصلی عبارت‌اند از ایالات متحده، روسیه، کانادا، ژاپن و یازده کشور اروپایی از راه ESA تأییدشده . NASA می‌گوید تا ۲۰۲۵ بیش از ۲۹۰ نفر از ۲۶ کشور از ایستگاه دیدن کرده‌اند. جرم ایستگاه حدود ۴۲۰ تن برآورد می‌شود و ایستگاه سنگین‌ترین سازه‌ای است که تاکنون قرار است بازگردانده و متلاشی شود (برای مقایسه Mir حدود ۱۳۰ تن بود) تأییدشده .

هزینه‌ی سالانه‌ی بهره‌برداری از ایستگاه برای ناسا حدود سه میلیارد دلار است و نزدیک ۶۰ درصد آن به حمل خدمه و محموله می‌رسد، بنا بر گزارش GAO در ژوئن ۲۰۲۶ تأییدشده . همین گزارش به ترک‌هایی در تونل انتقال بخش روسی اشاره می‌کند که آب‌بندی شده‌اند اما به‌طور کامل ترمیم نشده‌اند؛ این نشتی‌ها از نگرانی‌های ساختاری مداوم‌اند. سهم دقیق هر شریک در هزینه‌ی کل ساخت در منابع این فصل نیامده و نیازمند بررسی جداگانه است پرسش باز .

حضور مداوم بیش از دو دهه به این معناست که ایستگاه برای نگهداری، تعمیر، تعویض خدمه و دریافت محموله به زنجیره‌ای پیوسته از پروازها وابسته است. این وابستگی در دوره‌هایی مانند تعلیق پرواز شاتل و بحران‌های فضاپیماهای حمل خدمه آزمون شد و ایستگاه همچنان اشغال ماند تأییدشده . به همین دلیل، پایان کار ایستگاه به معنای پایان یک زیرساخت کامل پشتیبانی است و نه فقط یک سازه.

  • ۲ نوامبر ۲۰۰۰رسیدن نخستین خدمه‌ی بلندمدت
  • ۲۹۰+بازدیدکننده از ۲۶ کشور تا ۲۰۲۵
  • ۴۲۰جرم تقریبی ایستگاه
۰۶

علم و عملیات روزانه: از Soyuz MS-22 تا تخلیه‌ی پزشکی Crew-11

تأییدشده

ایستگاه آزمایشگاه پژوهش در زیست‌شناسی، پزشکی و علم مواد است؛ نمونه‌ی آن، پژوهش‌های سلامت انسان در پروازهای بلند مانند ماموریت ۳۷۱ روزه‌ی Frank Rubio که شش مطالعه‌ی انسانی را پشتیبانی کرد تأییدشده . شمار دقیق آزمایش‌ها در منابع این فصل ذکر نشده است و عددی ارائه نمی‌شود.

حوادث عملیاتی نشان داده‌اند ایستگاه به حاشیه‌ی ایمنی وابسته است. در ۱۴ دسامبر ۲۰۲۲ برخورد ریزشهاب‌سنگ به Soyuz MS-22 موجب نشت مایع خنک‌کننده شد و بازگشت عادی خدمه ناایمن تشخیص داده شد؛ فضاپیمای جایگزین بدون خدمه فرستاده شد و اقامت Rubio از شش ماه به حدود یک سال رسید تأییدشده .

در ژانویه‌ی ۲۰۲۶ ناسا برای نخستین‌بار به‌دلیل نگرانی پزشکی درباره‌ی یکی از اعضا (که هویت و بیماری او فاش نشد) کل خدمه‌ی Crew-11 را زودتر بازگرداند. فرود در ۱۵ ژانویه‌ی ۲۰۲۶ پس از ۱۶۷ روز انجام شد؛ ناسا آن را «تخلیه‌ی پزشکی» ندانست و گفت ایستگاه ابزار تشخیصی لازم را ندارد تأییدشده . خدمه‌ی بعدی، Crew-12 با Jessica Meir، Jack Hathaway، Sophie Adenot از ESA و Andrey Fedyaev، در ۱۳ فوریه‌ی ۲۰۲۶ پرتاب شد تأییدشده . نوع بیماری و آمادگی ایستگاه برای رخدادهای پزشکی جدی‌تر هنوز پرسش باز است پرسش باز .

پرسش جدی برای ارزیابی علمی این است که کدام نتایج ایستگاه واقعاً برای ماموریت‌های بعدی ضروری‌اند. GAO در ۲۰۲۶ هشدار می‌دهد که وقفه در حضور مداوم می‌تواند پژوهش‌های پشتیبان ماموریت‌های ماه و مریخ را تضعیف کند تأییدشده . فهرست مفصل و داوری‌شده‌ی دستاوردهای علمی ایستگاه خارج از دامنه‌ی منابع این فصل است و باید در فصل‌های تخصصی دنبال شود پرسش باز .

  • ۱۶۷مدت ماموریت Crew-11 تا بازگشت زودهنگام
  • ۱۳ فوریهٔ ۲۰۲۶پرتاب Crew-12
  • ۱۴ دسامبر ۲۰۲۲نشت خنک‌کننده در Soyuz MS-22
۰۷

پایان عمر ایستگاه: برنامه‌ی خروج از مدار در ۲۰۳۰ و ۲۰۳۱

پرسش باز

برنامه‌ی فعلی ناسا بهره‌برداری تا پایان ۲۰۳۰ و سقوط کنترل‌شده در اقیانوس آرام جنوبی (نزدیک Point Nemo) در پایان ۲۰۳۰ یا آغاز ۲۰۳۱ است تأییدشده . به گفته‌ی GAO (ژوئن ۲۰۲۶)، در ۲۰۲۷ تصمیم گرفته می‌شود که آیا وسیله‌ی خروج از مدار در ۲۰۲۹ پرتاب شود یا بهره‌برداری تمدید گردد؛ افت مدار از اوایل یا میانه‌ی ۲۰۲۸ آغاز می‌شود و وسیله در میانه‌ی ۲۰۲۹ به ایستگاه متصل می‌شود.

ناسا در ژوئن ۲۰۲۴ قرارداد ۸۴۳ میلیون دلاری ساخت وسیله‌ی خروج از مدار آمریکا (USDV) را به SpaceX داد؛ پرتاب جدا قرارداد می‌شود و مالکیت و بهره‌برداری با ناسا است تأییدشده . به گزارش GAO (ژوئن ۲۰۲۶)، شرکا از جمله روسیه تأیید کرده‌اند که تا بازنشستگی ایستگاه در ۲۰۳۰ در بهره‌برداری مشارکت می‌کنند؛ سطح دقیق پشتیبانی عملیاتی روسیه هنوز با ناسا در حال نهایی‌شدن است تأییدشده .

بزرگ‌ترین نگرانی خطر وقفه است: قانون ۲۰۱۷ آمریکا حضور مداوم انسان در مدار پایین را می‌خواهد، اما هیچ ایستگاه تجاری هنوز پرواز نکرده و ناسا احتمال و مدت وقفه‌ی احتمالی را ارزیابی نکرده است تأییدشده . GAO می‌گوید مرحله‌ی دوم قراردادها دیرتر از اردیبهشت ۲۰۲۶ اعلام می‌شود و بودجه‌ی ۱ تا ۱٫۵ میلیارد دلاری ممکن است برای یک ایستگاه کافی باشد. این‌که ایستگاه واقعاً در ۲۰۳۰ بسته شود یا تمدید شود، پرسش باز است.

نکته‌ی فنی دیگر جرم ایستگاه است: حدود ۴۲۰ تن، چند برابر Mir با حدود ۱۳۰ تن، که آن را سنگین‌ترین سازه‌ای می‌کند که تاکنون قرار است به‌صورت کنترل‌شده وارد جو شود تأییدشده . در برنامه‌ی پیشین (۲۰۲۲) ناسا خروج را با کمک فضاپیماهای باری Progress روسیه بررسی می‌کرد؛ برنامه‌ی کنونی به وسیله‌ی مستقل آمریکایی تکیه دارد، که نشان‌دهنده‌ی تغییر در وابستگی‌های سیاسی و فنی است.

  • ۲۰۳۰ تا ۲۰۳۱پنجره‌ی برنامه‌ریزی‌شده‌ی سقوط
  • ۸۴۳قرارداد وسیله‌ی خروج از مدار با SpaceX
  • ۲۰۲۷سال تصمیم میان پرتاب وسیله‌ی خروج یا تمدید
۰۸

Tiangong و Shenzhou: ایستگاه ملی چین

تأییدشده

چین ایستگاه Tiangong را در مدار پایین زمین راه‌اندازی کرده و با پرتاب‌های دوره‌ای Shenzhou خدمه را می‌چرخاند تأییدشده . در ۴ نوامبر ۲۰۲۵ ترک‌های ریز در پنجره‌ی فضاپیمای Shenzhou-20 دیده شد که گمان می‌رفت از برخورد زباله فضایی باشد؛ خدمه‌ی Shenzhou-20 (Chen Dong، Chen Zhongrui و Wang Jie) در ۱۴ نوامبر ۲۰۲۵ با فضاپیمای Shenzhou-21 بازگشتند و Shenzhou-22 بدون خدمه در ۲۴ نوامبر (۲۵ نوامبر به وقت چین) پرتاب شد تأییدشده .

خدمه‌ی Shenzhou-21 (Zhang Lu، Wu Fei و Zhang Hongzhang) در ۳۱ اکتبر ۲۰۲۵ پرتاب شدند و در ۲۹ مه ۲۰۲۶ با کپسول Shenzhou-22 در محل فرود Dongfeng نشستند؛ اقامت حدود ۲۱۰ روزه طولانی‌ترین ماموریت یک‌خدمه‌ای چین گزارش شده است تأییدشده . Shenzhou-23 در ۲۴ مه ۲۰۲۶ با Zhu Yangzhu، Zhang Zhiyuan و Lai Ka-ying پرتاب شد؛ Lai نخستین فضانورد هنگ‌کنگی در یک ماموریت واقعی است.

طبق اعلام دفتر فضانوردی سرنشین‌دار چین در فوریه‌ی ۲۰۲۶، یکی از اعضای Shenzhou-23 قرار است یک سال کامل در Tiangong بماند و یک فضانورد پاکستانی نیز ماموریتی کوتاه‌مدت خواهد داشت تأییدشده . اینکه این فضانورد دقیقاً با Shenzhou-24 می‌رود و نام او و عضوی که یک سال می‌ماند چیست، استنباط است فرضیه . موعد Shenzhou-24 نیز طبق فهرست پرتاب از ۳۱ دسامبر به ۲۵ نوامبر ۲۰۲۶ جابه‌جا شده و قطعی نیست پرسش باز . هدف اعلام‌شده‌ی چین فرود انسان بر ماه تا ۲۰۳۰ است.

از نظر تحلیلی، پرتاب فضاپیمای جایگزین بدون خدمه نشان داد چین توان واکنش سریع در رخدادهای ایمنی را دارد؛ فرود سه‌مداری سریع (کاهش پنج مدار به سه) نیز نشانه‌ی تلاش برای کاهش زمان بازگشت است تأییدشده . این موارد برای ارزیابی آمادگی ماموریت‌های ماه مهم‌اند، اما ارتباط مستقیم میان آن‌ها و برنامه‌ی فرود ماه تحلیل است و نه واقعیت اعلام‌شده فرضیه .

  • ۲۱۰اقامت خدمه‌ی Shenzhou-21
  • ۲۹ مه ۲۰۲۶فرود Shenzhou-21 در Dongfeng
  • ۲۴ مه ۲۰۲۶پرتاب Shenzhou-23
۰۹

Commercial Crew: Crew Dragon و Boeing Starliner

پرسش باز

در ۳۰ مه ۲۰۲۰ فضانوردان Robert Behnken و Douglas Hurley با Falcon ۹ و Crew Dragon از مجتمع پرتاب ۳۹A پرواز کردند؛ این نخستین پرتاب فضانورد ناسا بر فضاپیمای ساخته‌شده و بهره‌برداری‌شده توسط بخش خصوصی و نخستین پرتاب آمریکایی خدمه از خاک آمریکا پس از ۲۰۱۱ بود تأییدشده . پس از آن، Crew Dragon به وسیله‌ی اصلی رفت‌وآمد خدمه به ایستگاه تبدیل شد. GAO در ۲۰۲۶ تصریح می‌کند فقط Crew Dragon برای ناسا گواهی کامل دارد و Starliner در فرایند گواهی است تأییدشده . این تک‌وابستگی خود ریسک عملیاتی است؛ توقف احتمالی Dragon می‌تواند حمل خدمه را مختل کند و راه بازگشت اضطراری را از میان ببرد.

ماجرای Crew-11 نشان داد که Dragon در عمل برای تخلیه‌ی زودهنگام خدمه به‌کار می‌رود. شمار کل پروازهای Dragon و جزئیات ماموریت‌های خصوصی (مانند Inspiration4 و Axiom) در منابع این فصل بررسی نشد و عددی ارائه نمی‌شود پرسش باز . Starliner در ژوئن ۲۰۲۴ نخستین پرواز سرنشین‌دار خود را با Butch Wilmore و Suni Williams انجام داد؛ ماموریت یک‌هفته‌ای بود. در مدار نشتی هلیوم و خرابی پنج تراستر از ۲۸ تراستر کنترل وضعیت رخ داد، ناسا بازگشت خدمه با آن را ناایمن دانست و کپسول در سپتامبر ۲۰۲۴ بدون خدمه در White Sands فرود آمد. Wilmore و Williams در مارس ۲۰۲۵ با Crew Dragon بازگشتند، بیش از هشت ماه پس از زمان برنامه‌ریزی‌شده تأییدشده .

ناسا این رخداد را «Type A mishap» طبقه‌بندی کرد. در نوامبر ۲۰۲۵ ناسا و Boeing توافق کردند پرواز بعدی فقط بار حمل کند تأییدشده . هدف اولیه‌ی آوریل ۲۰۲۶ برای Starliner-1 محقق نشد. در سپتامبر ۲۰۲۶ ناسا و Boeing قرارداد را دوباره اصلاح کردند: Starliner-1 پروازی بدون خدمه و فقط باربر در بازه‌ی دسامبر ۲۰۲۶ تا ژانویه‌ی ۲۰۲۷ است، نخستین پرواز سرنشین‌دار (Starliner-2) برای ۲۰۲۸ برنامه‌ریزی شده و پروازهای پنجم و ششم دوباره به قرارداد بازگردانده شده‌اند [تأییدشده، بر پایه‌ی بیانیه‌ی Boeing]. Boeing در قرارداد قیمت ثابت ضررهای بزرگ (حدود دو میلیارد دلار تا فوریه‌ی ۲۰۲۵) پذیرفته است تأییدشده . اینکه Starliner در نهایت گواهی خدمه می‌گیرد یا نه، پرسش باز است.

از نگاه ریسک، بازار ایستگاه‌های تجاری تنها در صورتی شکل می‌گیرد که ناسا مشتری پایدار باقی بماند. گزارش GAO می‌گوید تصمیم میان حمایت از چند ایستگاه یا یک ماژول هسته‌ی دولتی تا تابستان ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده بود تأییدشده ؛ نتیجه‌ی نهایی این انتخاب در منابع این فصل تأیید نشد و باید پیگیری شود پرسش باز .

  • ۳۰ مه ۲۰۲۰پرتاب Demo-2
  • ۵ از ۲۸تراستر ناکارآمد در پرواز ۲۰۲۴
  • ۶ به ۴کاهش پروازهای قراردادی (نوامبر ۲۰۲۵)
۱۰

Artemis I و Artemis II: بازگشت انسان به همسایگی ماه

تأییدشده

Artemis I (بدون خدمه) در ۱۶ نوامبر ۲۰۲۲ پرتاب شد و در ۱۱ دسامبر همان سال پس از ۲۵ روز و ۱۰ ساعت و ۵۳ دقیقه فرود آمد؛ Orion ۲۶۸٬۵۶۳ مایل از زمین فاصله گرفت و ۱۶۱ هدف آزمون را کامل کرد. افت غیرمنتظره‌ی لایه‌ی سپر حرارتی در این پرواز، طراحی مسیر ورود Artemis II را تغییر داد تأییدشده .

Artemis II پس از لغو تلاش ماه مارس به‌دلیل نشت هلیوم در مرحله‌ی بالایی، در اول آوریل ۲۰۲۶ از فلوریدا پرتاب شد و در ۱۰ آوریل ۲۰۲۶ نزدیک San Diego در اقیانوس آرام فرود آمد تأییدشده . خدمه Reid Wiseman، Victor Glover، Christina Koch و Jeremy Hansen از کانادا بودند. فاصله‌ی ۲۵۲٬۷۵۶ مایل (۴۰۶٬۷۷۱ کیلومتر) رکورد Apollo ۱۳ را شکست و دورترین فاصله‌ی انسان از زمین شد؛ کپسول Integrity با حدود Mach ۳۳ وارد جو شد و با سرعت حدود ۱۹ مایل بر ساعت به آب نشست.

ناسا در اکتبر ۲۰۲۶ گزارش داد روی سپر حرارتی نُه نقطه‌ی از دست رفتن لایه‌ی زغالی دیده شد، در برابر ۱۰۳ نقطه در Artemis I، و عملکرد با پیش‌بینی‌ها هم‌خوان بود؛ تحلیل لیزری و نمونه‌برداری ادامه دارد تأییدشده . مشکلاتی در شیر آب آشامیدنی و سوخت‌رسانی و خرابی مکرر توالت گزارش شد. آیا سپر حرارتی برای مأموریت‌های طولانی‌تر و ورود با سرعت بیشتر کافی است، پس از پایان تحلیل‌ها روشن می‌شود پرسش باز .

آنچه Artemis II ثابت کرد این بود که سامانه‌ی SLS و Orion می‌توانند خدمه را با ایمنی به همسایگی ماه برسانند و برگردانند؛ آنچه ثابت نشد، توان فرود و بلند شدن از سطح ماه و عملکرد فرودگرهاست تأییدشده . به همین دلیل نباید موفقیت این پرواز را به معنای آمادگی کامل برای فرود تفسیر کرد. گزارش‌های مأموریت نشان می‌دهد خدمه حال خوب داشتند و ناسا پرواز را موفق ارزیابی کرد.

  • ۴۰۶۷۷۱دورترین فاصله‌ی انسان از زمین (Artemis II)
  • ۹ در برابر ۱۰۳نقطه‌ی از دست رفتن لایه‌ی زغالی (Artemis II در برابر I)
  • ۱۰مدت Artemis II
۱۱

Artemis پس از Artemis II: بازتعریف برنامه

پرسش باز

در ۲۷ فوریه‌ی ۲۰۲۶ Jared Isaacman، مدیر ناسا، بازطراحی گسترده را اعلام کرد: Artemis III به یک پرواز آزمایشی سرنشین‌دار در مدار پایین زمین تبدیل شد که در آن Orion با یک یا هر دو فرودگر SpaceX Starship و Blue Origin Blue Moon متصل می‌شود؛ نخستین فرود انسان پس از Apollo اکنون به Artemis IV (اوایل ۲۰۲۸) و فرود دوم به Artemis V (اواخر ۲۰۲۸) واگذار شده است تأییدشده . ناسا مرحله‌ی بالایی EUS شرکت Boeing را کنار گذاشت.

خدمه‌ی Artemis III در ۹ ژوئن ۲۰۲۶ معرفی شدند: Randy Bresnik (فرمانده)، Luca Parmitano از ESA (خلبان)، Frank Rubio و Andre Douglas تأییدشده . زمان پرتاب در منابع متفاوت است: مدیر ناسا در بهار ۲۰۲۶ از «اواخر ۲۰۲۷» سخن گفت، در حالی که بعضی گزارش‌های اکتبر ۲۰۲۶ تابستان ۲۰۲۷ را می‌آورند؛ تاریخ دقیق پرسش باز است.

دلیل بازطراحی، عقب‌ماندگی فرودگرها بود: SpaceX هنوز نسخه‌ی ماهی Starship را به مدار نرسانده و انتقال سوخت را نشان نداده است تأییدشده . هدف ۲۰۲۸ برای نشستن بر سطح ماه فرضی است که به موفقیت چند فناوری هم‌زمان وابسته است فرضیه . چین نیز فرود خدمه تا ۲۰۳۰ را هدف گرفته و این مسابقه به معنای آن است که هر تأخیر آمریکایی مهم است.

پیامد دیگر بازطراحی، نرخ پرتاب است: ناسا می‌خواهد پروازهای سرنشین‌دار را سالانه و حتی با فاصله‌ی حدود ده ماه انجام دهد تأییدشده . این هدف بلندپروازانه است و اجرای آن به ظرفیت ساخت SLS، ایمنی زمینی و آمادگی فرودگرها بستگی دارد فرضیه . وضعیت ایستگاه Gateway در منابع این فصل توضیح داده نشد و در اینجا ادعایی درباره‌ی آن نمی‌شود پرسش باز .

  • ۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۶اعلام بازطراحی Artemis
  • ۲۰۲۸هدف نخستین فرود (Artemis IV)
  • ۴اعضای خدمه‌ی Artemis III
۱۲

استخوان، عضله و پرتو: بدن انسان در پرواز بلند

پرسش باز

NASA می‌گوید در ماموریت‌های چهار تا شش‌ماهه تراکم استخوان به‌طور میانگین حدود ۱ تا ۱٫۵ درصد در ماه کاهش می‌یابد و خطر شکستگی و پوکی زودرس استخوان دور از ذهن نیست تأییدشده . فضانوردان روزانه حدود دو ساعت با تردمیل TVIS و دستگاه وزنه‌برداری ARED ورزش می‌کنند؛ ورزش مقاومتی مهم‌ترین ضدتدبیر است و داروهای بیس‌فسفونات نیز بررسی شده‌اند. طول قد تا سه درصد افزایش می‌یابد و ستون فقرات کشیده می‌شود تأییدشده .

اینکه نرخ کاهش در ماموریت‌های بسیار طولانی ادامه می‌یابد یا کند می‌شود، هنوز مشخص نیست؛ NASA صریحاً آن را مجهول می‌داند پرسش باز . تغییرات چشم، یعنی سندرم عصبی-چشمی مرتبط با پرواز فضایی، حدود ۴۰ درصد فضانوردان را درگیر می‌کند و احتمالاً با جابه‌جایی مایعات مرتبط است؛ سازوکار قطعی آن اثبات نشده فرضیه .

برای پرتو، ناسا سقف دوز مؤثر کل دوره‌ی کاری را ۶۰۰ میلی‌سیورت تعیین کرده است. حفاظ در برابر پرتوهای کیهانی کهکشانی فقط حدود هفت درصد دوز را می‌کاهد، زیرا ذرات ثانویه تولید می‌شوند، و زمان وقوع توفان‌های خورشیدی قابل پیش‌بینی دقیق نیست تأییدشده . اثر ماموریت‌های ماه و مریخ بر سرطان و دستگاه عصبی مرکزی با عدم‌قطعیت زیاد برآورد می‌شود پرسش باز .

کاهش توان عضله نیز از پیامدهای شناخته‌شده است، اما ناسا در منبع این فصل عدد قطعی ارائه نکرده است. آزمایش‌هایی مانند Zero T2 و مطالعات بافت عضلانی روی تراشه نشان داده‌اند ورزش پیش از پرواز عملکرد را بهبود می‌دهد و در شرایط فضا بیان ژن‌های رشد عضله کاهش می‌یابد؛ نتایج نهایی چندین آزمایش هنوز منتشر نشده است تأییدشده . بنابراین ضدتدبیرهای بهینه برای ماموریت‌های بسیار طولانی هنوز تثبیت نشده‌اند پرسش باز .

  • ۱ تا ۱٫۵افت ماهانه‌ی تراکم استخوان در ماموریت‌های ۴ تا ۶ ماهه
  • ۶۰۰سقف دوز کل دوره‌ی کاری (ناسا)
  • ۷میانگین کاهش دوز GCR با حفاظ
۱۳

مطالعه‌ی دوقلوها و رکوردهای ماندگاری

تأییدشده

Scott Kelly ۳۴۰ روز در ایستگاه ماند و برادر دوقلویش Mark روی زمین مبنای مقایسه بود؛ نتایج در آوریل ۲۰۱۹ در Science منتشر شد و ده تیم پژوهشی در آن مشارکت داشتند تأییدشده . طول تلومرهای Scott در پرواز افزایش یافت و پس از بازگشت به حالت قبل برگشت؛ بیان بسیاری از ژن‌ها تغییر کرد، بیشترشان ظرف حدود شش ماه برگشتند، اما درصد کمی از ژن‌های ایمنی و ترمیم DNA برنگشتند. واکسن آنفلوانزا در مدار اثر عادی داشت تأییدشده .

هشدار مهم: مطالعه فقط روی یک جفت دوقلو انجام شد و ناسا تأکید می‌کند نتیجه‌گیری برای همه‌ی انسان‌ها دشوار است تأییدشده . افزایش تلومر ربطی به «جوان شدن» ندارد. عملکرد شناختی پس از بازگشت کاهش یافت که علت قطعی آن مشخص نیست فرضیه .

در رکوردها، Valeri Polyakov از ژانویه‌ی ۱۹۹۴ تا مارس ۱۹۹۵ حدود ۴۳۷٫۷ روز پیوسته در Mir ماند و هنوز رکورد جهانی است. Frank Rubio از ۲۱ سپتامبر ۲۰۲۲ تا ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳ به ۳۷۱ روز رسید و رکورد ۳۵۵ روزه‌ی Mark Vande Hei را شکست، ولی رکورد Polyakov را نه تأییدشده . اقامت Rubio برنامه‌ریزی‌شده نبود و ناشی از آسیب Soyuz MS-22 بود.

رکورد تقویمی به‌تنهایی معیار سلامت نیست. ماموریت‌های بلند، از جمله Rubio، به مطالعات سلامت انسان در ایستگاه کمک کردند و نتایج چندین رکورد باید با دقت مقایسه شوند چون شرایط، ورزش و دارو در دوره‌ها فرق می‌کرد فرضیه . پرونده‌ی پزشکی کامل Polyakov در منابع این فصل بررسی نشد پرسش باز .

  • ۳۴۰ماموریت Scott Kelly
  • ۴۳۷٫۷رکورد Polyakov
  • ۳۷۱رکورد آمریکایی Rubio
۱۴

ایمنی و درس‌ها: از O-ring تا زباله فضایی

تأییدشده

دو سانحه‌ی شاتل ۱۴ نفر را کشتند و هر دو را هیئت‌های مستقل به ترکیب نقص فنی و ضعف فرهنگ سازمانی نسبت دادند تأییدشده . درس مشترک این بود که نشانه‌های هشداردهنده نباید به «وضعیت عادی» بدل شوند. ایستگاه بین‌المللی و Tiangong اکنون با تهدیدهای تازه‌ای مواجه‌اند: ریزشهاب‌سنگ‌ها و زباله‌های مداری که موارد Soyuz MS-22 و Shenzhou-20 نمونه‌های واقعی آن‌اند تأییدشده .

مدیریت پیچیدگی هم مسئله است: ایستگاه قدیمی، تک‌وابستگی به Crew Dragon، نشتی‌های بخش روسی و بازه‌ی باریک انتقال به ایستگاه‌های تجاری، همه ریسک‌های ترکیبی می‌سازند تأییدشده . شاخص عددی دقیقی برای «احتمال بروز سانحه» ایستگاه‌ها در منابع این فصل نیامده و برآوردها حساس به فرضیات‌اند پرسش باز .

برای ماموریت‌های Artemis، تجربه نشان داده است که ناسا با انتقاد و تأخیر آگاهانه می‌کوشد درس Challenger را رعایت کند؛ لغو پرتاب مارس ۲۰۲۶ به‌دلیل نشت هلیوم مثالی از این رویکرد است. ولی آیا نرخ پرتاب سالانه و فاصله‌ی ده‌ماهه با ایمنی سازگار می‌ماند، هنوز آزموده نشده است فرضیه .

درس نهایی آن است که ایمنی فرایندی تدریجی است. شواهد این فصل نشان می‌دهد سه لایه مؤثرند: طراحی مهندسی، فرهنگ سازمانی که تردید را می‌پذیرد، و آمادگی عملیاتی مانند فضاپیمای جایگزین و راه بازگشت تأییدشده . با این حال، سنجش کمّی مؤثر بودن هر لایه کار دشواری است و به داده‌های بیشتری نیاز دارد پرسش باز .

  • ۱۴جان‌باختگان سانحه‌های شاتل
  • ۲۰۲۲ و ۲۰۲۵رخدادهای آسیب ناشی از برخورد در Soyuz و Shenzhou
  • ۱فضاپیمای دارای گواهی کامل خدمه برای ناسا

جدول زمانی

۲۰ رویداد
  • ۱۹ آوریل ۱۹۷۱پرتاب Salyut ۱، نخستین ایستگاه فضایی جهانتأییدشده
  • مه ۱۹۷۳پرتاب ایستگاه Skylab؛ سه گروه تا ۸۴ روز در آن ماندندتأییدشده
  • ۱۹۸۱نخستین پرواز شاتل فضایی با مدارگرد Columbiaتأییدشده
  • ۱۹ فوریه‌ی ۱۹۸۶پرتاب بلوک هسته‌ای ایستگاه Mirتأییدشده
  • ۲۸ ژانویه‌ی ۱۹۸۶سانحه‌ی Challenger؛ هفت سرنشین ۷۳ ثانیه پس از پرتاب جان باختندتأییدشده
  • ۱۹۹۸پرتاب نخستین ماژول‌های ایستگاه فضایی بین‌المللیتأییدشده
  • ۲ نوامبر ۲۰۰۰رسیدن Expedition ۱ و آغاز حضور مداوم انسان در ایستگاهتأییدشده
  • ۲۳ مارس ۲۰۰۱فرود کنترل‌شده‌ی Mir در اقیانوس آرامتأییدشده
  • ۱ فوریه‌ی ۲۰۰۳سانحه‌ی Columbia هنگام ورود به جو؛ هفت سرنشین جان باختندتأییدشده
  • ۲۰۱۱پایان برنامه‌ی شاتل پس از ۱۳۵ پروازتأییدشده
  • ۳۰ مه ۲۰۲۰پرواز Demo-2: نخستین پرتاب خدمه‌ی ناسا با فضاپیمای تجاری از خاک آمریکاتأییدشده
  • ۱۶ نوامبر تا ۱۱ دسامبر ۲۰۲۲پرواز بدون خدمه‌ی Artemis I به مدت ۲۵ روزتأییدشده
  • ۲۷ سپتامبر ۲۰۲۳پایان ماموریت ۳۷۱ روزه‌ی Frank Rubioتأییدشده
  • ژوئن ۲۰۲۴پرواز آزمایشی سرنشین‌دار Starliner با خرابی تراستر؛ بازگشت کپسول بدون خدمه در سپتامبرتأییدشده
  • ۲ نوامبر ۲۰۲۵بیست‌وپنجمین سال حضور پیوسته‌ی انسان در ایستگاهتأییدشده
  • ۱۵ ژانویه‌ی ۲۰۲۶بازگشت زودهنگام خدمه‌ی Crew-11 به‌دلیل نگرانی پزشکیتأییدشده
  • ۲۷ فوریه‌ی ۲۰۲۶اعلام بازطراحی Artemis: Artemis III آزمون مداری و فرود به Artemis IVتأییدشده
  • ۱ تا ۱۰ آوریل ۲۰۲۶ماموریت Artemis II؛ رکورد فاصله‌ی ۴۰۶٬۷۷۱ کیلومترتأییدشده
  • ۲۹ مه ۲۰۲۶فرود خدمه‌ی Shenzhou-21 پس از حدود ۲۱۰ روز در Tiangongتأییدشده
  • پایان ۲۰۳۰ تا آغاز ۲۰۳۱سقوط برنامه‌ریزی‌شده‌ی ایستگاه فضایی بین‌المللیپرسش باز

باورهای نادرست رایج

باور رایج

سانحه‌ی Challenger فقط یک نقص ساده در قطعه بود.

واقعیت

کمیسیون Rogers علاوه بر شکست آب‌بند در اتصال بوستر، به تصمیم‌گیری ناقص و اطلاعات ناکامل مدیران درباره‌ی هشدار مهندسان اشاره کرد. [تأییدشده]

باور رایج

Columbia به‌دلیل برخورد شهاب‌سنگ یا زباله فضایی از بین رفت.

واقعیت

هیئت CAIB علت را برخورد فوم مخزن بیرونی به بال چپ حدود ۸۲ ثانیه پس از پرتاب دانست. [تأییدشده]

باور رایج

Frank Rubio طولانی‌ترین پرواز تاریخ را انجام داده است.

واقعیت

Rubio رکورد آمریکایی ۳۷۱ روز را دارد، اما رکورد جهانی هنوز ۴۳۷٫۷ روزِ Valeri Polyakov در Mir است. [تأییدشده]

باور رایج

مطالعه‌ی دوقلوها ثابت کرد پرواز فضایی برای ژن‌های انسان بی‌خطر یا مضر است.

واقعیت

فقط یک جفت دوقلو بررسی شد و ناسا نتیجه‌گیری عمومی را دشوار می‌داند؛ افزایش تلومر نشانه‌ی جوانی نیست. [تأییدشده]

باور رایج

Artemis II بر ماه فرود آمد.

واقعیت

Artemis II پرواز دور ماه و بازگشت بود؛ نخستین فرود Artemis IV هدف گرفته شده است. [تأییدشده]

باور رایج

بازگشت زودهنگام Crew-11 یک تخلیه‌ی اضطراری از حادثه‌ای فاجعه‌بار بود.

واقعیت

ناسا اعلام کرد فرد مبتلا «پایدار» بود و کار احتیاطی بود، زیرا ایستگاه ابزار تشخیص لازم را نداشت. [تأییدشده]

پرسش‌های باز

هنوز پاسخ قطعی ندارند
  • آیا ایستگاه فضایی بین‌المللی واقعاً تا پایان ۲۰۳۰ بسته می‌شود یا تصمیم ۲۰۲۷ به تمدید می‌انجامد، و سطح دقیق پشتیبانی عملیاتی روسیه تا آن زمان چه خواهد بود؟
  • آیا ایستگاه‌های تجاری پیش از سقوط ایستگاه بین‌المللی آماده می‌شوند یا حضور مداوم آمریکا وقفه خواهد داشت؟
  • آیا Starliner گواهی کامل خدمه می‌گیرد و چه زمانی پرواز بارکش آن انجام می‌شود؟
  • زمان دقیق Artemis III (تابستان یا اواخر ۲۰۲۷) و نخستین فرود Artemis IV در ۲۰۲۸ تا چه حد واقع‌بینانه است؟
  • آیا نرخ کاهش تراکم استخوان در پروازهای بسیار طولانی ثابت می‌ماند و چه دارو یا روشی آن را مهار می‌کند؟
  • اثر تجمعی پرتوهای کیهانی در سفر ماه و مریخ بر سرطان و دستگاه عصبی مرکزی چه‌قدر است؟
  • آیا ماندن یک ساله‌ی یکی از اعضای Shenzhou-23 در Tiangong و ماموریت فضانورد پاکستانی تأیید رسمی می‌شود؟

پرسش‌های متداول

۱۳۵ پرواز میان ۱۹۸۱ و ۲۰۱۱ تأییدشده . دو مدارگرد، Challenger در ۱۹۸۶ و Columbia در ۲۰۰۳، همراه با هر ۱۴ سرنشین از دست رفتند.

از ورود Expedition ۱ در ۲ نوامبر ۲۰۰۰؛ ۲ نوامبر ۲۰۲۵ بیست‌وپنج سال تمام شد تأییدشده .

برنامه‌ی فعلی ناسا بهره‌برداری تا ۲۰۳۰ و سقوط در پایان ۲۰۳۰ یا اوایل ۲۰۳۱ است؛ تصمیم درباره‌ی پرتاب وسیله‌ی خروج یا تمدید در ۲۰۲۷ گرفته می‌شود [تأییدشده، پرسش باز].

کپسول Orion با چهار فضانورد حدود ۱۰ روز پرواز کرد، رکورد فاصله را زد و سپر حرارتی طبق پیش‌بینی عمل کرد؛ فرود بر ماه هنوز آزموده نشده است تأییدشده .

پرواز بعدی (Starliner-1) بدون خدمه و فقط با بار خواهد بود و طبق به‌روزرسانی سپتامبر ۲۰۲۶ برای بازه‌ی دسامبر ۲۰۲۶ تا ژانویه‌ی ۲۰۲۷ برنامه‌ریزی شده است؛ نخستین پرواز سرنشین‌دار برای ۲۰۲۸ در نظر گرفته شده است تأییدشده .

Valeri Polyakov با حدود ۴۳۷٫۷ روز پیوسته در Mir؛ رکورد آمریکایی ۳۷۱ روز از آنِ Frank Rubio است تأییدشده .

حدود ۱ تا ۱٫۵ درصد کاهش تراکم در ماه در ماموریت‌های چهار تا شش‌ماهه؛ ورزش روزانه آن را کاهش می‌دهد ولی حذف نمی‌کند تأییدشده .

منابع

۳۰ مرجع
  1. Artemis II crew splashes down on Earth after historic trip around the MoonPBS NewsHour · pbs.org
  2. Rigorous analysis confirms NASA's Artemis II heat shield performanceNASA · nasa.gov
  3. Artemis INASA · nasa.gov
  4. NASA announces sweeping overhaul of ArtemisLive Science · livescience.com
  5. Isaacman gaining confidence both landers will participate in Artemis IIIAerospace America (AIAA) · aerospaceamerica.aiaa.org
  6. Artemis III aims for late 2027The Register · theregister.com
  7. NASA announces the crew of its critical Artemis III missionEngadget · engadget.com
  8. Space brief 2026-10-25KeepTrack · keeptrack.space
  9. Still no date for Starliner's next flightSpacePolicyOnline · spacepolicyonline.com
  10. Boeing's Starliner won't fly again until 2026, and without astronauts aboardSpace.com · space.com
  11. NASA picks SpaceX to build ISS deorbit vehicleSpacePolicyOnline · spacepolicyonline.com
  12. GAO-26-107805: NASA's ISS transitionU.S. Government Accountability Office · gao.gov
  13. The International Space Station marks 25 years of continuous human presenceNASA · nasa.gov
  14. ISS mission splashes down after medical issueEngadget · engadget.com
  15. NASA's SpaceX Crew-12 successfully launchedStarlust · starlust.org
  16. China launches uncrewed replacement for damaged Shenzhou-20SpacePolicyOnline · spacepolicyonline.com
  17. Shenzhou-22 return capsule lands safelyCislunarSpace · cislunarspace.cn
  18. China launches Shenzhou 23 mission to TiangongSatNews · satnews.com
  19. 20 years ago: Remembering Columbia and her crewNASA · nasa.gov
  20. Columbia Accident Investigation Board press release, March 2003CAIB archive (govinfo) · govinfo.library.unt.edu
  21. Space shuttleEncyclopaedia Britannica · britannica.com
  22. Challenger 51-L memorialCBS News · cbsnews.com
  23. 20 years ago: Space Station Mir reenters Earth's atmosphereNASA · nasa.gov
  24. The first space stationsSmithsonian National Air and Space Museum · airandspace.si.edu
  25. Risk of spaceflight-induced bone changesNASA · nasa.gov
  26. Counteracting bone and muscle loss in microgravityNASA · nasa.gov
  27. NASA-STD-3001 technical brief: radiation protectionNASA OCHMO · nasa.gov
  28. NASA's landmark Twins Study reveals resilience of human body in spaceBioSpace (NASA release) · biospace.com
  29. Astronaut Frank Rubio returns to Earth after breaking U.S. spaceflight recordAstronomy · astronomy.com
  30. NASA astronauts launch from America in historic test flight of SpaceX Crew DragonNASA · nasa.gov

متن این فصل بازنویسی و خلاصه‌ی یافته‌های منابع بالاست و جایگزین مطالعه‌ی آن‌ها نیست. پیوندها به وب‌سایت‌های بیرونی باز می‌شوند.