این فصل فعلاً فقط به زبان فارسی منتشر شده است.
پژوهش فضا/فصل ۱۴
خانواده خورشید، جهان به جهان

سفری در منظومه شمسی

منظومه شمسی مجموعه‌ای است از هشت سیاره، صدها قمر شناخته‌شده، سیارک‌ها، دنباله‌دارها و کمربند کوئیپر که همگی به دور خورشید می‌گردند. این فصل هر جهان را با اندازه‌گیری‌های سنجیده‌شده و مهم‌ترین کشفیاتش معرفی می‌کند و در هر مورد مرز میان یافته‌های قطعی، فرضیه‌ها و پرسش‌های باز را روشن نگه می‌دارد. شمارش قمرها و داده‌های جدول‌ها بر پایه منابع ناسا، آزمایشگاه پیشران جت (JPL) و اتحادیه بین‌المللی نجوم (IAU) تا اکتبر ۲۰۲۶ بررسی شده‌اند.

۲۴ دقیقه مطالعه۱۵ بخش۲۷ منبعبه‌روزرسانی: ۹ آبان ۱۴۰۵
۸سیارهشمار سیارات رسمی منظومه شمسی
۲۹۳قمرقمرهای تأییدشده زحل (JPL/ناسا، میانه ۲۰۲۶)
۱۱۵قمرقمرهای شناخته‌شده مشتری (JPL/ناسا، میانه ۲۰۲۶)
۴۶۴درجه سانتی‌گراددمای میانگین سطح زهره
۵قمرقمرهای پلوتو
۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ورود برنامه‌ریزی‌شده BepiColombo به مدار عطارد
۰۱

نمای کلی: دو خانواده از سیارات

تأییدشده

سیارات منظومه شمسی به دو گروه روشن تقسیم می‌شوند. چهار سیاره درونی، یعنی عطارد، زهره، زمین و مریخ، جهان‌هایی کوچک، سنگی و چگال‌اند که سطح جامد دارند. چهار سیاره بیرونی، یعنی مشتری، زحل، اورانوس و نپتون، بسیار بزرگ‌ترند و سطح جامد قابل ایستادن ندارند. مشتری و زحل غول‌های گازی نامیده می‌شوند و اورانوس و نپتون را غول‌های یخی می‌خوانند. تأییدشده

جدول واقعیت‌های سیاره‌ای ناسا نشان می‌دهد قطر زمین حدود ۱۲٬۷۵۶ کیلومتر و قطر مشتری حدود ۱۴۲٬۹۸۴ کیلومتر است؛ یعنی مشتری از نظر قطر بیش از یازده برابر زمین است. شتاب گرانش در سطح زمین ۹٫۸ متر بر مجذور ثانیه گزارش شده و در ارتفاع ابرهای مشتری ۲۳٫۱ است. این مقایسه نشان می‌دهد که مشخصات یک سیاره را نمی‌توان از جایگاه آن در منظومه حدس زد. تأییدشده

در سال ۲۰۰۶ اتحادیه بین‌المللی نجوم تعریفی رسمی از «سیاره» تصویب کرد و پلوتو را در رده سیاره‌های کوتوله جای داد. پلوتو با قطر ۲٬۳۷۶ کیلومتر کوچک‌تر از ماه زمین است و در کمربند کوئیپر می‌گردد. این بازتعریف هنوز مورد بحث بعضی پژوهشگران است، اما دسته‌بندی رسمی همین است. در ادامه هر جهان به ترتیب فاصله از خورشید، با تأکید بر آنچه سنجیده شده و آنچه هنوز نامعلوم است، مرور می‌شود. تأییدشده

برای خواندن درست اعداد این فصل باید دو نکته را در نظر داشت. نخست، در سیارات گازی و یخی سطح جامدی وجود ندارد و دما و گرانش گزارش‌شده به سطح مرجع، یعنی ارتفاعی که فشار حدود یک بار است، مربوط می‌شود. دوم، «روز» می‌تواند به دوره چرخش یا به روز خورشیدی اشاره کند؛ در سیاراتی مانند عطارد و زهره این دو عدد بسیار متفاوت‌اند. جدول ناسا هر دو را جداگانه ثبت کرده و ما نیز همین تمایز را حفظ کرده‌ایم. هر ادعای هر بخش با یکی از برچسب‌های تأییدشده، فرضیه یا پرسش باز علامت‌گذاری شده است تا خواننده بداند چه چیزی اندازه‌گیری شده و چه چیزی هنوز تفسیر است. تأییدشده

  • ۴ + ۴چهار سیاره سنگی و چهار سیاره غول
  • ۱۲۷۵۶ kmقطر زمین (جدول ناسا)
  • ۱۴۲۹۸۴ kmقطر مشتری، بزرگ‌ترین سیاره
  • ۲۰۰۶سال تصویب تعریف سیاره توسط IAU
۰۲

عطارد: نزدیک‌ترین سیاره به خورشید

تأییدشده

عطارد کوچک‌ترین سیاره منظومه است و قطر آن بر اساس جدول ناسا ۴٬۸۷۹ کیلومتر است. این سیاره هیچ قمری ندارد و گرانش سطحی آن ۳٫۷ متر بر مجذور ثانیه است. سال عطارد تنها ۸۸ روز زمینی طول می‌کشد، اما چرخش آن بسیار کند است: یک دور چرخش حدود ۱۴۰۷٫۶ ساعت و یک روز خورشیدی کامل، یعنی فاصله میان دو طلوع پیاپی خورشید، حدود ۴٬۲۲۲٫۶ ساعت یا نزدیک به ۱۷۶ روز زمینی است. به بیان دیگر روز آن از سالش بلندتر است. تأییدشده

عطارد جو قابل‌توجهی ندارد که گرما را نگه دارد؛ از این‌رو میانگین دمای آن حدود ۱۶۷ درجه سانتی‌گراد گزارش می‌شود ولی اختلاف میان سمت آفتابی و شبانه بسیار زیاد است. مأموریت‌های پیشین، به‌ویژه مارینر ۱۰ در دهه ۱۹۷۰ و مسنجر در سال‌های اخیر، سطح پرگودال و هسته‌ای فلزی و نسبتاً بزرگ را نشان داده‌اند. تأییدشده چگونگی شکل‌گیری این هسته درشت، از برخورد بزرگ تا تبخیر پوسته‌های سبک اولیه، هنوز یک پرسش باز است. پرسش باز

مأموریت مشترک اروپا و ژاپن، BepiColombo، بر پایه آخرین به‌روزرسانی ESA در ۶ اکتبر ۲۰۲۶ در مسیر ورود به مدار عطارد است. جدا شدن ماژول انتقال در ۳ سپتامبر ۲۰۲۶ انجام شده و ورود به مدار برای ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است. جداشدن دو فضاپیمای MPO و Mio برای ۹ و ۱۰ دسامبر ۲۰۲۶ و آغاز مرحله علمی برای آوریل ۲۰۲۷ پیش‌بینی شده است. این نخستین مأموریتی خواهد بود که با دو فضاپیما عطارد را همزمان می‌کاود. این برنامه‌ها هنوز رخ نداده‌اند و ممکن است تغییر کنند. [تأییدشده، به‌عنوان برنامه]

از نظر گرانش سطحی، عطارد و مریخ هر دو ۳٫۷ متر بر مجذور ثانیه دارند، هرچند قطر مریخ تقریباً ۱٫۴ برابر عطارد است؛ این برابری ناشی از چگالی بسیار بالای عطارد است که با هسته فلزی بزرگ آن سازگار است. هیچ مأموریتی هنوز از مدار دو فضاپیمایی عطارد را مطالعه نکرده است و BepiColombo قرار است این خلأ را پر کند. فهرست ابزارهای آن، از جمله لیزر ارتفاع‌سنج BELA و طیف‌سنج MERTIS، در آخرین گزارش ESA سالم و فعال گزارش شده و نخستین تصویر دوربین SIMBIO-SYS نیز ثبت شده است. تأییدشده

  • ۴۸۷۹ kmقطر
  • ۴۲۲۲٫۶ ساعتطول روز خورشیدی (حدود ۱۷۶ روز زمینی)
  • ۸۸ روزطول سال
  • ۳٫۷ m/s²گرانش سطحی
  • ۱۶۷ °Cدمای میانگین سطح
  • ۰تعداد قمر
۰۳

زهره: گلخانه‌ای گریخته

تأییدشده

زهره از نظر اندازه تقریباً همزاد زمین است و قطر آن ۱۲٬۱۰۴ کیلومتر و گرانش سطحی آن ۸٫۹ متر بر مجذور ثانیه است. اما شرایط سطح آن بسیار متفاوت است. جدول ناسا میانگین دمای سطح را حدود ۴۶۴ درجه سانتی‌گراد گزارش می‌کند که از دمای ذوب سرب بالاتر است. جو غلیظ دی‌اکسید کربن فشاری در حدود ۹۰ تا ۹۲ برابر فشار سطح زمین بر سطح وارد می‌کند. این وضعیت را معمولاً نتیجه اثر گلخانه‌ای گریخته می‌دانند. [تأییدشده درباره دما؛ فشار ۹۲ بار از دانش عمومی، نه از صفحه‌ی منبع]

زهره برخلاف بیشتر سیارات به‌صورت وارونه می‌چرخد: چرخش آن حدود ۲۴۳ روز زمینی (۵٬۸۳۲٫۵ ساعت) و در جهت معکوس است، به‌طوری که روز خورشیدی آن حدود ۱۱۷ روز زمینی و کوتاه‌تر از چرخش خودش است. سال آن ۲۲۴٫۷ روز است و هیچ قمری ندارد. فضاپیماهای شوروی در برنامه ونرا نخستین کاوشگرهای فرودآمده بر سیاره‌ای دیگر بودند و تنها مدتی کوتاه در برابر گرما و فشار دوام آوردند. تأییدشده

در سپتامبر ۲۰۲۰ گروهی به رهبری جین گریوز گزارش دادند که با تلسکوپ‌های ALMA و JCMT فسفین، گازی که روی زمین با زیست مرتبط است، در ابرهای زهره دیده‌اند. پس از آن چند پژوهش مستقل دادگان را بازتحلیل کردند. یک پژوهش در ژانویه ۲۰۲۱ نتوانست خط طیفی فسفین را در داده‌های بازپردازش‌شده ببیند و پژوهشی دیگر سیگنال را بهتر با دی‌اکسید گوگرد توضیح داد. گروه اصلی پس از اصلاح خطای پردازش اعلام کرد هنوز فسفین را «به‌طور آزمایشی» با غلظتی بسیار کمتر می‌بیند. تا جایی که منابع این فصل نشان می‌دهند، وجود فسفین روی زمین مورد توافق نیست و پایه‌ای برای ادعای حیات ندارد. وضعیت: مناقشه ادامه دارد و از ۲۰۲۱ به بعد را در این فصل با منبع تازه‌ای ثابت نکرده‌ایم. پرسش باز

ترکیب جزئیات دما و چرخش، زهره را جهانی عجیب می‌کند: سطحی همواره داغ‌تر از عطارد و روزی که از سال کوتاه‌تر است. دلیل دقیق چرخش معکوس زهره، که ممکن است از برخوردی بزرگ یا از اثر کشند جو و خورشید ناشی باشد، در منابع این فصل تأیید نشده و بنابراین پرسشی باز است. پرسش باز از دید خواننده سایت، بهتر است سه لایه ادعا را از هم جدا نگه دارد: دمای سطح که اندازه‌گیری مستقیم و قطعی است، تفسیر گلخانه‌ای گریخته که فرضیه‌ای قوی و پذیرفته‌شده است و بحث فسفین که همچنان مناقشه‌ای باز است.

  • ۱۲۱۰۴ kmقطر
  • ۵۸۳۲٫۵ ساعت (معکوس)دوره چرخش، حدود ۲۴۳ روز زمینی
  • ۲۲۴٫۷ روزطول سال
  • ۸٫۹ m/s²گرانش سطحی
  • ۴۶۴ °Cدمای میانگین سطح
  • ۰تعداد قمر
۰۴

ماه: همسایه نزدیک زمین

تأییدشده

ماه با قطر ۳٬۴۷۵ کیلومتر و گرانش سطحی ۱٫۶ متر بر مجذور ثانیه تنها قمر طبیعی زمین است. جدول ناسا دوره چرخش آن را حدود ۶۵۵٫۷ ساعت (نزدیک به ۲۷٫۳ روز) ثبت کرده است. چون این مقدار با دوره گردش به دور زمین برابر است، همواره یک روی ماه به سوی ما می‌ماند. روی دیگر، که «سمت دور» خوانده می‌شود، هرگز از زمین دیده نمی‌شود. تأییدشده

برای منشأ ماه، فرضیه غالب برخورد غول‌آسای جسمی هم‌اندازه مریخ با زمین نوزاد است. این فرضیه بر پایه شباهت ترکیب ایزوتوپی سنگ‌های ماه و زمین مطرح شده و هنوز در جزئیات بحث‌برانگیز است. فرضیه نمونه‌های بازگردانده‌شده در برنامه آپولو برای چنین پژوهش‌هایی مبنای اصلی بوده‌اند. بازگرداندن نمونه از سمت دور در مأموریت چانگ‌ای ۶ این تصویر را تازه‌تر کرده است: بیشتر قطعات بازالتی حدود ۲٫۸ میلیارد سال سن داشتند و یک قطعه حدود ۴٫۲ میلیارد سال، که قدیمی‌ترین بازالت ماه بازگردانده‌شده بر زمین توصیف شده است. تأییدشده

نمونه‌های سمت دور تفاوتی را نیز نشان دادند: بازالت‌های ۲٫۸ میلیارد ساله آنجا بسیار کم‌تر از نمونه‌های سمت نزدیک عناصر گرمازای KREEP (پتاسیم، عناصر نادر خاکی و فسفر) دارند و پژوهشگران هنوز نمی‌دانند چگونه گدازه‌ها در سمت دور آن‌قدر طولانی ذوب ماندند. این عدم تقارن میان دو سمت ماه پرسشی باز است. پرسش باز درباره یخ آب، داده‌های رادار Mini-SAR مأموریت چاندرایان ۱ بیش از چهل دهانه کوچک نزدیک قطب شمال با نشانه‌های سازگار با یخ نشان داده و تخمین زده‌اند دست‌کم حدود ۶۰۰ میلیون تن یخ آب وجود دارد؛ ولی پژوهشگران یادآور می‌شوند که این سنجه به‌تنهایی قطعی نیست، و ابزارهای دیگر مانند M3 و LCROSS نیز مولکول‌های آب را گزارش کرده‌اند. وجود یخ در دهانه‌های همیشه‌سایه از نظر کلی پذیرفته است، اما مقدار و خلوص آن روشن نیست. [تأییدشده درباره وجود؛ پرسش باز درباره مقدار]

ماه بر زمین تأثیر مهمی دارد: گرانش آن عامل اصلی جزر و مد است و تثبیت‌کننده حدودی کجی محور چرخش زمین به شمار می‌رود، هرچند جزئیات این اثر در منابع این فصل بررسی نشده و از دانش عمومی است. برنامه آپولو بین ۱۹۶۹ تا ۱۹۷۲ سنگ و خاک ماه را به زمین آورد و نمونه‌های آن هنوز در آزمایشگاه‌ها بررسی می‌شوند. چانگ‌ای ۶ نخستین بازگرداندن نمونه از سمت دور بود. این دو مجموعه نمونه با هم نشان می‌دهند ماه یک جهان یکدست نیست و دو نیمکره آن تاریخچه‌ای متفاوت دارند. تأییدشده

  • ۳۴۷۵ kmقطر
  • ۶۵۵٫۷ ساعتدوره چرخش (حدود ۲۷٫۳ روز)
  • ۲۷٫۳ روزدوره گردش به دور زمین
  • ۱٫۶ m/s²گرانش سطحی
  • -۲۰ °Cدمای میانگین (جدول ناسا)
۰۵

مریخ: سیاره سرخ و نشانه‌های آب کهن

تأییدشده

مریخ با قطر ۶٬۷۹۲ کیلومتر حدود نیمی از قطر زمین را دارد. گرانش سطحی آن ۳٫۷ متر بر مجذور ثانیه است، روز آن ۲۴٫۷ ساعت و سالش ۶۸۷ روز زمینی طول می‌کشد. میانگین دمای سطح حدود منفی ۶۵ درجه سانتی‌گراد است و دو قمر کوچک دارد. بلندترین کوه آتشفشانی شناخته‌شده در منظومه، المپوس منس، روی مریخ است و ارتفاع آن را معمولاً حدود ۲۲ کیلومتر می‌گویند (این عدد از دانش عمومی است و صفحه‌ای برای آن در این فصل باز نشد). تأییدشده

شواهد آب در گذشته مریخ بسیار است. در ۲۰۲۱ مقاله‌ای در مجله Science گزارش داد که تصاویر مریخ‌نورد Perseverance از دهانه ژزرو لایه‌های شیبدار دلتایی را نشان می‌دهد که نویسندگان آن را دلتاهایی تفسیر می‌کنند که درون دریاچه پیش رفته‌اند، و در بالای دلتا قلوه‌سنگ‌های درشتی دیده می‌شود که حاکی از سیلاب‌های دوره‌ای پرانرژی است. بنابراین دریاچه‌ای کهن آنجا وجود داشته است. تأییدشده

در ژوئیه ۲۰۲۴ Perseverance سنگی به نام Cheyava Falls را در سازند Bright Angel کنار Neretva Vallis بررسی کرد. نمونه Sapphire Canyon از آن گرفته شد و مقاله‌ای در Nature آن را شامل یک «نشانه زیستی بالقوه» توصیف کرد. سنگ‌های رسی و گلی آنجا کربن آلی، گوگرد، آهن اکسید و فسفر دارند و در «لکه‌های پلنگی» آن مواد وی‌ویانیت و گریگیت دیده می‌شود که روی زمین می‌توانند با فعالیت میکروبی پدید آیند. اما فرایندهای غیرزیستی نیز می‌توانند همین مواد را بسازند و ناسا تأکید کرده توضیح غیرزیستی کم‌احتمال‌تر است ولی کنار گذاشته نشده است. تأیید به بررسی مستقل و بازگشت نمونه نیاز دارد. بنابراین اینجا ادعای حیات اثبات‌شده نیست. فرضیه

مریخ‌نوردهای ناسا و ماهواره‌های مدارگرد از دهه‌ها پیش نشان داده‌اند که آب مایع زمانی در سطح مریخ جریان داشته است. آنچه امروز مورد بحث است نه وجود آب کهن بلکه سرنوشت آن و احتمال حیات است. دهانه ژزرو به همین دلیل انتخاب شد: دلتایی که رسوبات رسی و گل‌سنگ را نگه می‌دارد و روی زمین چنین محیط‌هایی آثار میکروبی را بهتر نگه می‌دارند. نمونه‌های جمع‌آوری‌شده Perseverance هنوز به زمین بازنگشته‌اند، و تا آن زمان هرگونه نتیجه‌گیری درباره منشأ زیستی Cheyava Falls محتاطانه می‌ماند. گزارش‌های ناسا معیارهایی مانند مقیاس Confidence از Life Detection را برای سنجش سطح شواهد ذکر کرده‌اند. فرضیه

  • ۶۷۹۲ kmقطر
  • ۲۴٫۷ ساعتطول روز خورشیدی
  • ۶۸۷ روزطول سال
  • ۳٫۷ m/s²گرانش سطحی
  • -۶۵ °Cدمای میانگین سطح
  • ۲تعداد قمر
۰۶

کمربند سیارک‌ها و سیاره کوتوله سرس

تأییدشده

میان مدار مریخ و مشتری کمربندی از اجرام سنگی و فلزی قرار دارد که بقایای ساخت سیارات‌اند و مشتری اجازه نداد به سیاره‌ای واحد بدل شوند. بزرگ‌ترین جرم این ناحیه سرس است که در ۱۸۰۱ کشف شد و امروز سیاره کوتوله شناخته می‌شود؛ قطر آن حدود ۹۴۰ کیلومتر است (این عدد از دانش عمومی است). تأییدشده

فضاپیمای Dawn سرس را از نزدیک کاوید. بر اساس گزارشی درباره داده‌های آن، سرس بیش از ۱۳۰ لکه روشن دارد که بیشترشان با دهانه‌های برخوردی مرتبط‌اند و بزرگ‌ترینشان در دهانه Occator، با قطر حدود ۹۲ کیلومتر، قرار دارد. تحلیل‌های بعدی طیف‌سنجی Dawn نشان داد ماده روشن غالب در Occator کربنات سدیم است و نمک‌های آمونیوم‌دار نیز در آن یافت می‌شود. [تأییدشده درباره وجود لکه‌ها؛ فرضیه درباره خاستگاه نمکی]

فرایند پیشنهادی آن است که آب‌نمک از زیر به کف دهانه می‌رسد و با تابش خورشید آب آن تصعید می‌شود و نمک روشن باقی می‌ماند. هنوز روشن نیست آب‌نمک‌ها چگونه این‌قدر نزدیک به سطح مایع می‌مانند و آیا اقیانوسی عمیق‌تر هم وجود دارد. پرسش باز

سرس نخستین جرمی بود که پس از مشاهده، ابتدا سیاره و سپس سیارک و در نهایت سیاره کوتوله خوانده شد؛ این تغییر نام‌ها نشان می‌دهد چگونه دانش و دسته‌بندی با هم تغییر می‌کنند. مأموریت Dawn همچنین نشان داد رس‌های سطح سرس گسترده‌اند ولی آب یخ آشکاری روی سطح دیده نشده است، یافته‌ای که با پیشنهاد حضور آب در عمق یا به‌صورت ترکیبات هیدراته سازگار است. تأییدشده انبوه سیارک‌ها در مجموع جرم بسیار کمی نسبت به سیارات دارند، و این نکته نیز باعث می‌شود تصور رایج «کمربندی پر از صخره‌های نزدیک به هم» نادرست باشد؛ فاصله‌ها میان اجرام معمولاً بسیار زیاد است.

  • حدود ۹۴۰ kmقطر سرس
  • ۱۸۰۱سال کشف سرس
  • ۱۳۰+لکه روشن سرس
  • ۹۰ kmقطر دهانه Occator
۰۷

مشتری: غول گازی و لکه سرخ بزرگ

تأییدشده

مشتری بزرگ‌ترین سیاره است: قطر ۱۴۲٬۹۸۴ کیلومتر، گرانش ۲۳٫۱ متر بر مجذور ثانیه در سطح مرجع ابرها، روزی تنها ۹٫۹ ساعت و سالی حدود ۴٬۳۳۱ روز زمینی (نزدیک به ۱۱٫۸۶ سال). دمای مرجع در ارتفاع ابرها حدود منفی ۱۱۰ درجه سانتی‌گراد است. بر پایه داده‌های JPL و ناسا در میانه ۲۰۲۶، مشتری ۱۱۵ قمر شناخته‌شده دارد. تأییدشده

لکه سرخ بزرگ طوفانی چند قرن‌دیده است. بر اساس گزارشی از داده‌های هابل، پهنای آن اکنون حدود ۱۴٬۷۵۰ کیلومتر است و پهنایش تقریباً هر ۹۰ روز بزرگ و کوچک می‌شود. علت این نوسان نامعلوم است و توضیح هیدرودینامیکی ندارد؛ این هم پرسشی باز است. [تأییدشده درباره اندازه‌گیری؛ پرسش باز درباره علت] مأموریت Juno از ۲۰۱۶ در مدار مشتری است و میدان‌های مغناطیسی و گرانشی آن را نقشه‌برداری کرده و از قمرهای گانیمد، اروپا و ایو نزدیک گذشته است.

وضعیت Juno پس از سپتامبر ۲۰۲۵ مبهم گزارش شد: دوره تمدید قبلی تا ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۵ بود و همزمان تعطیلی دولت آمریکا آغاز شد، و در درخواست بودجه سال ۲۰۲۶ برای آن بودجه‌ای در نظر گرفته نشد. از وضعیت کنونی (اکتبر ۲۰۲۶) در منابع این فصل خبری نداریم. پرسش باز مغناطسپهر مشتری نیز بسیار گسترده است، اما اندازه‌های دقیق آن را در این فصل با منبع این فصل ثابت نکرده‌ایم.

از نظر ساختار، مشتری فاقد سطح جامد است و آنچه به‌عنوان «سطح» گزارش می‌شود مرجعی قراردادی است. مأموریت Juno، که از ۲۰۱۱ پرتاب شد و در ۲۰۱۶ وارد مدار مشتری گردید، در ابتدا برای ۲۰ ماه برنامه‌ریزی شده بود ولی چند بار تمدید شد. دستاوردهایش شامل نزدیک‌ترین عبورها از ایو، اروپا و گانیمد، بررسی حلقه‌های کم‌نور مشتری و نقشه‌برداری میدان‌های مغناطیسی و گرانشی بود و زمینه را برای Europa Clipper فراهم کرد. تأییدشده دانسته‌های ما از اعماق مشتری هنوز مدل‌محور است و بخش بزرگی از آن به اندازه‌گیری‌های میدان گرانشی و مغناطیسی Juno تکیه دارد.

  • ۱۴۲۹۸۴ kmقطر
  • ۹٫۹ ساعتطول روز
  • ۴۳۳۱ روزطول سال (حدود ۱۱٫۸۶ سال)
  • ۲۳٫۱ m/s²گرانش در سطح مرجع
  • -۱۱۰ °Cدمای مرجع در ارتفاع ابرها
  • ۱۱۵قمرهای شناخته‌شده (JPL/ناسا، ۲۰۲۶)
۰۸

قمرهای گالیله‌ای: ایو، اروپا، گانیمد، کالیستو

تأییدشده

گالیله در ۱۶۱۰ چهار قمر بزرگ مشتری را دید. ایو فعال‌ترین جرم آتشفشانی منظومه شمسی است. Juno در دسامبر ۲۰۲۳ و فوریه ۲۰۲۴ تا حدود ۱۵۰۰ کیلومتری سطح آن رسید. لوکی پاترا دریاچه گدازه‌ای به درازای حدود ۲۰۰ کیلومتر است و بازتاب آیینه‌ای ثبت‌شده از آن نشان می‌دهد بخش‌هایی از سطح مانند شیشه آتشفشانی صاف است. تأییدشده

اروپا از دیرباز به‌عنوان قمری با سطح صاف مطرح بوده که ممکن است اقیانوسی جهانی را بپوشاند. مأموریت Europa Clipper در اکتبر ۲۰۲۴ پرتاب شد و بر پایه گزارش‌های این فصل قرار است در آوریل ۲۰۳۰ به مشتری برسد. نیاز به مشاهدات مستقیم بیشتر باقی است، و اقیانوس اروپا هنوز فقط از شواهد غیرمستقیم و پیشینه مأموریت‌ها برداشت می‌شود. فرضیه

گانیمد بزرگ‌ترین قمر منظومه است و گالیله میدان مغناطیسی آن را آشکار کرد که احتمالاً از هسته‌ای مذاب یا لایه‌ای از آب شور زیرسطحی برمی‌خیزد. این تنها شواهد دال بر ساختار درونی در منبع این فصل است و مقدار آن نیز قطعی نیست. [تأییدشده درباره میدان؛ فرضیه درباره سازوکار] درباره کالیستو، قمر بسیار پرگودال، در این فصل منبع جداگانه‌ای باز نشد و از ادعای فراتر خودداری می‌کنیم. پرسش باز

چهار قمر گالیله‌ای تفاوت‌های چشمگیری دارند. ایو داغ و آتشفشانی است، اروپا یخی با احتمال اقیانوس، گانیمد بزرگ و دارای میدان مغناطیسی و کالیستو کهن و پرگودال. این تنوع یکی از دلایل اهمیت نظام مشتری برای ستاره‌شناسان است. Juno نشان داد سطح ایو از سطح دیگر قمرهای گالیله‌ای صاف‌تر است و قطب‌های آن از عرض‌های میانی سردترند. تأییدشده مأموریت‌های آینده، از جمله Europa Clipper، قرار است ضخامت پوسته یخی، وجود آب مایع و ترکیب سطح اروپا را بسنجند؛ تا آن زمان قضاوت درباره زیست‌پذیری اروپا نامعلوم است. پرسش باز

  • ۱۶۱۰سال کشف توسط گالیله
  • ۲۰۰ kmدرازای دریاچه گدازه لوکی پاترا
  • ۱۵۰۰ kmنزدیک‌ترین فاصله Juno از ایو
  • آوریل ۲۰۳۰رسیدن Europa Clipper به مشتری (برنامه)
۰۹

زحل: حلقه‌ها و مناقشه سن آن‌ها

پرسش باز

زحل با قطر ۱۲۰٬۵۳۶ کیلومتر دومین سیاره بزرگ است. روز آن ۱۰٫۷ ساعت، سالش ۱۰٬۷۴۷ روز زمینی (حدود ۲۹٫۴ سال) و گرانش سطح مرجع آن ۹٫۰ متر بر مجذور ثانیه است. دمای مرجع حدود منفی ۱۴۰ درجه سانتی‌گراد است. بر پایه صفحه ناسا و صفحه APOD ناسا در ۱۱ اوت ۲۰۲۶، زحل ۲۹۳ قمر تأییدشده دارد که از همه سیارات بیشتر است. تأییدشده

شمار قمرها به‌سرعت در حال تغییر است. در مارس ۲۰۲۵ شمار ۲۷۴ اعلام شد، در مارس ۲۰۲۶ پس از تأیید ۱۱ قمر تازه توسط مرکز سیارک‌های کوچک، شمار ۲۸۵ شد و اکنون ۲۹۳ گزارش می‌شود. بیشتر این‌ها قمرهای کوچک و نامنظم با مدارهای کج‌اند. تأییدشده

درباره سن حلقه‌ها دو دیدگاه رقیب وجود دارد. مطالعات مبتنی بر داده‌های Cassini، از جمله پژوهش ۲۰۲۳ سشا کمپف، سن را حداکثر حدود ۴۰۰ میلیون سال و جوان می‌دانند. پژوهش تازه‌تر ریوکی هیودو در Nature Geoscience استدلال می‌کند که برخوردهای ریزشهاب‌ها ذرات را تبخیر می‌کنند و حلقه‌ها می‌توانند ظاهری تمیز داشته باشند و در عین حال چهار تا چهار و نیم میلیارد سال عمر داشته باشند. کمپف قانع نشده و مناقشه ادامه دارد. پرسش باز

حلقه‌های زحل از ذرات یخ آبی تشکیل شده‌اند و از زمین با تلسکوپ‌های کوچک نیز دیده می‌شوند. مأموریت Cassini–Huygens از ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۷ نظام زحل را از نزدیک بررسی کرد و داده‌های آن هنوز مبنای پژوهش‌های تازه است. اختلاف نظر درباره سن حلقه‌ها نمونه‌ای از این است که یک مجموعه داده می‌تواند دو تفسیر کاملاً متفاوت بپذیرد: اگر حلقه‌ها تمیز دیده می‌شوند، یا باید جوان باشند یا سازوکاری آن‌ها را پاک نگه می‌دارد. تا شواهد بیشتری نرسد، هر دو دیدگاه را باید به‌عنوان فرضیه نگریست. پرسش باز

  • ۱۲۰۵۳۶ kmقطر
  • ۱۰٫۷ ساعتطول روز
  • ۱۰۷۴۷ روزطول سال (حدود ۲۹٫۴ سال)
  • ۹٫۰ m/s²گرانش در سطح مرجع
  • -۱۴۰ °Cدمای مرجع
  • ۲۹۳قمرهای تأییدشده (ناسا، ۲۰۲۶)
۱۰

تایتان: دریاهای متان

تأییدشده

تایتان بزرگ‌ترین قمر زحل است و تنها قمر شناخته‌شده با جو غلیظ نیتروژنی است. کاوشگر Huygens در ۲۰۰۵ فرود آمد و محل فرود آن شبیه بستر خشک‌شده یک دریاچه با کانال‌ها و دره‌های اطراف بود. یک سال بعد دریاچه‌های پر از مایع تأیید شد. بدین ترتیب تایتان تنها جرم شناخته‌شده‌ای است، جز زمین، که دریاچه‌ها و دریاهای مایع بر سطح دارد؛ مایع آنجا متان است، نه آب. تأییدشده

Cassini در ۲۴ ژوئیه ۲۰۱۲ از حدود ۱٬۰۱۲ کیلومتری تایتان گذشت تا بازتاب نور خورشید را از دریاچه‌ای کوچک در شمال ببیند و دریاچه‌ای دیگر، Punga Mare، را نیز مشاهده کرد که سومین توده مایع بزرگ تایتان است. تأییدشده

مأموریت Dragonfly، یک پرنده چندپره هسته‌ای هم‌اندازه خودرو، قرار است برای تایتان در ژوئیه ۲۰۲۸ پرتاب شود و در ۲۰۳۴ برسد. طرح آن حدود ۲٫۵ سال پرواز، یک جهش در هر روز تایتان (حدود ۱۶ روز زمینی) و جست‌وجوی شیمی پیش‌زیستی است. هزینه چرخه عمر آن ۳٫۳۵ میلیارد دلار برآورد شده است. این تاریخ‌ها از گزارشی است که پس از تأخیر از ۲۰۲۷ منتشر شد و وضعیت اکتبر ۲۰۲۶ آن را جداگانه بررسی نکرده‌ایم. [فرضیه، به‌عنوان برنامه]

تایتان از جهات بسیاری به زمین شبیه است بی‌آنکه زمین باشد: جو غلیظ، ابر، باران، رودخانه و دریا دارد، اما فرایندها بر پایه متان و نه آب جریان دارند و دمای سطح بسیار پایین است. این شباهت دلیل علاقه به تایتان برای مطالعه شیمی پیش‌زیستی است. تأییدشده رنگ آبی در تصاویر راداری که از دریاچه‌ها منتشر شده افزوده‌ای برای مشخص‌تر دیدن نواحی کم‌بازتاب است و با آنچه چشم انسان می‌بیند یکی نیست؛ این نکته مهمی برای خواندن تصاویر منتشرشده است.

  • ۲۰۰۵فرود Huygens
  • متانترکیب مایع دریاچه‌ها
  • ژوئیه ۲۰۲۸پرتاب برنامه‌ریزی‌شده Dragonfly
  • ۲۰۳۴رسیدن برنامه‌ریزی‌شده Dragonfly
۱۱

انسلادوس: فورانها و ترکیبات آلی

تأییدشده

انسلادوس قمری کوچک و یخی از زحل است که از شکاف‌های قطب جنوبش ذرات یخ به فضا فوران می‌کند. این ذرات منشأ حلقه E زحل‌اند. Cassini با عبور از میان فوران‌ها ذرات را جمع کرد. تأییدشده

در نوامبر ۲۰۲۵ مقاله‌ای در Nature Astronomy گزارش داد که تحلیل داده‌های Cassini ترکیبات آلی تازه‌ای را در ذرات یخ فورانی از اقیانوس زیرسطحی نشان می‌دهد؛ ذرات حدود ۲۱ کیلومتر بالای سطح جمع شده بودند و ترکیباتی از جنس استرها و اترهای حلقوی و خطی در آن‌ها دیده شد. این یافته نشان می‌دهد ترکیبات آلی پیش‌تر دیده‌شده در حلقه E را می‌توان مستقیماً از اقیانوس انتظار داشت و تنها پیامد قرار گرفتن طولانی در فضا نیستند. تأییدشده

گزارش ناسا تصریح می‌کند این نتیجه گامی به سوی تأیید شیمی آلی فعال زیر سطح است نه خود تأیید، و نشانه‌ای از حیات نیست. داده‌ها از یک عبور در ۲۰۰۸ آمده و ذرات هنگام برخورد با ابزار تبخیر و یونیزه شده‌اند، پس تنها قطعات ریز تحلیل می‌شوند. زیست‌پذیری انسلادوس پرسش باز است. پرسش باز

اهمیت انسلادوس در آن است که اقیانوس زیرسطحی آن مستقیماً نمونه‌برداری شده است، آن هم بدون فرود. این وضعیت نادر است: در بیشتر جهان‌های دیگر، اقیانوس‌های احتمالی با شواهد غیرمستقیم استنباط می‌شوند. با این حال هر نتیجه درباره زیست‌پذیری به آنچه ابزار Cassini می‌توانست اندازه بگیرد محدود است، و مأموریتی که برای بازگشت به انسلادوس مصوب و تأییدشده باشد در منابع این فصل دیده نشد. پرسش باز

  • ۲۱ kmارتفاع جمع‌آوری ذرات بالای سطح
  • ۲۰۰۸سال عبور Cassini که داده‌ها از آن‌اند
  • نوامبر ۲۰۲۵انتشار نتیجه در Nature Astronomy
۱۲

اورانوس و نپتون: غول‌های یخی

تأییدشده

اورانوس با قطر ۵۱٬۱۱۸ کیلومتر روز ۱۷٫۲ ساعتی دارد و به‌صورت معکوس می‌چرخد. سالش ۳۰٬۵۸۹ روز زمینی (حدود ۸۳٫۸ سال) و دمای مرجع آن حدود منفی ۱۹۵ درجه سانتی‌گراد است. نپتون ۴۹٬۵۲۸ کیلومتر قطر دارد، روزش ۱۶٫۱ ساعت و سالش ۵۹٬۸۰۰ روز (حدود ۱۶۴ سال) است. گرانش سطح مرجع نپتون ۱۱٫۰ متر بر مجذور ثانیه و دمای آن حدود منفی ۲۰۰ درجه است. تأییدشده

شمار قمرها بر اساس صفحه JPL اورانوس ۲۹ و نپتون ۱۶ است. قمر ۲۹ام اورانوس با نام موقت S/2025 U ۱ در تصاویر تلسکوپ وب در ۲ فوریه ۲۰۲۵ دیده شد و در ۱۹ اوت ۲۰۲۵ اعلام شد. قطرش حدود ۱۰ کیلومتر برآورد می‌شود، با فرض بازتاب مشابه قمرهای مجاور. تأییدشده

Voyager ۲ در ۱۹۸۶ به اورانوس و در ۲۵ اوت ۱۹۸۹ به نپتون رسید و هنوز تنها فضاپیمای بازدیدکننده این دو است. در نپتون طوفانی به نام لکه تیره بزرگ، شش قمر تازه و چهار حلقه یافت شد. سطح تریتون «جوان از نظر زمین‌شناسی» به نظر می‌رسید و گیزرهایی فعال از آن ماده به فضا می‌پاشیدند؛ دمای سطح آن حدود منفی ۲۳۵ درجه، پایین‌ترین دمای هر جرم طبیعی دیده‌شده توسط Voyager بود. تأییدشده

مقایسه این دو غول یخی آموزنده است: اورانوس با قطر اندکی بزرگ‌تر، سردترین شرایط مرجع را ندارد؛ جدول ناسا دمای نپتون را منفی ۲۰۰ و اورانوس را منفی ۱۹۵ درجه ثبت کرده است، هرچند نپتون دورتر است. گرانش مرجع نپتون ۱۱٫۰ متر بر مجذور ثانیه و اورانوس ۸٫۷ است. از زمان Voyager ۲ هیچ فضاپیمای دیگری به این دو نرسیده و بیشتر دانسته‌های ما درباره آنها از همین دو برخورد کوتاه و از تلسکوپ‌های زمینی و فضایی می‌آید. تأییدشده به همین دلیل این دو جهان از کم‌شناخته‌ترین اعضای منظومه به شمار می‌روند.

  • ۵۱۱۱۸ kmقطر اورانوس
  • ۳۰۵۸۹ روزسال اورانوس
  • ۲۹قمرهای اورانوس
  • ۴۹۵۲۸ kmقطر نپتون
  • ۵۹۸۰۰ روزسال نپتون
  • ۱۶قمرهای نپتون
۱۳

پلوتو و کمربند کوئیپر

تأییدشده

پلوتو سیاره کوتوله‌ای با قطر ۲٬۳۷۶ کیلومتر، گرانش ۰٫۷ متر بر مجذور ثانیه و دمای میانگین حدود منفی ۲۲۵ درجه سانتی‌گراد است. دوره چرخش آن حدود ۱۵۳٫۳ ساعت و معکوس است و سالش ۹۰٬۵۶۰ روز زمینی (حدود ۲۴۸ سال) طول می‌کشد. پنج قمر دارد. در ۱۹۳۰ کشف شد و در ۲۰۰۶ به رده سیاره کوتوله رفت. تأییدشده

فضاپیمای New Horizons در ژوئیه ۲۰۱۵ از کنار پلوتو گذشت. تحلیل تازه‌ای از تصاویر ۲۰۱۵ که در ۳۱ ژوئیه ۲۰۲۶ در Planetary Science Journal منتشر شد، پیشنهاد می‌کند نیتروژن مایع از شکاف‌های لبه شمالی Sputnik Planitia بالا آمده است. ناسا آن را نخستین شواهد جریان اخیر مایع بر پلوتو نامیده، ولی این برداشت بر ظاهر سطح استوار است، مایع «به‌احتمال زیاد» نیتروژن است و سازوکار زیرسطحی هنوز اثبات نشده است. فرضیه

کمربند کوئیپر ناحیه‌ای از اجرام یخی فراتر از نپتون است. پلوتو تنها یکی از اعضای آن است و نخستین جرم کمربند در ۱۹۹۲ شناسایی شد (این تاریخ از دانش عمومی است). تأییدشده

عدد پنج قمر برای پلوتو از جدول ناسا آمده است و سیستم پلوتو و بزرگ‌ترین قمرش را گاه به‌صورت سامانه‌ای دوتایی توصیف می‌کنند، موضوعی که در منبع این فصل بررسی نشده است. نکته مهم درباره یافته ۲۰۲۶ زمان‌بندی آن است: داده‌ها از ۲۰۱۵ هستند و تحلیل ده سال بعد آمده، که نشان می‌دهد داده‌های یک عبور کوتاه هنوز می‌توانند کشف تازه بدهند. بنابراین وضعیت «مایع روی پلوتو» همچنان فرضیه‌ای در انتظار مشاهدات بعدی است. فرضیه

  • ۲۳۷۶ kmقطر
  • ۱۵۳٫۳ ساعت (معکوس)دوره چرخش
  • ۹۰۵۶۰ روزطول سال (حدود ۲۴۸ سال)
  • ۰٫۷ m/s²گرانش سطحی
  • -۲۲۵ °Cدمای میانگین
  • ۵تعداد قمر
۱۴

ابر اورت و فرضیه سیاره نهم

فرضیه

ابر اورت پوسته‌ای کروی و فرضی از اجرام یخی دوردست است که منشأ دنباله‌دارهای بلندمدت دانسته می‌شود. تاکنون هیچ جرمی از آن مستقیماً دیده نشده و وجودش از شواهد غیرمستقیم برداشت می‌شود. فرضیه

فرضیه سیاره نهم در ۲۰۱۶ توسط مایک براون و کنستانتین باتیگین مطرح شد. مدار شش جرم فرانپتونی بسیار دور به یک جهت اشاره می‌کند و حدود ۳۰ درجه نسبت به صفحه منظومه کج است و براون و باتیگین احتمال اتفاقی بودن آن را حدود ۰٫۰۰۷ درصد برآورد کردند. جرم پیشنهادی ۵ تا ۱۰ برابر زمین و فاصله ۴۰۰ تا ۸۰۰ واحد نجومی است. فرضیه

منتقدان، از جمله ساماتا لاولر، می‌گویند سوگیری مشاهده‌ای دلیل خوشه‌بندی است و پژوهش OSSOS با افزودن اجرام بیشتر خوشه‌ای نیافته است. توضیح‌های جایگزین مانند اصلاح گرانش یا دیسک غبار نیز مطرح شده‌اند. رصدخانه Rubin می‌تواند جست‌وجو را سرعت دهد و براون گفته پیدا شدن جرمی در ۵۰۰ تا ۶۰۰ واحد نجومی آن را تأیید می‌کند. تا آخرین منابعی که باز شد (۲۰۲۴)، سیاره نهم یافت نشده بود و نتیجه جست‌وجوهای ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶ را با منبع این فصل ثابت نکرده‌ایم. پرسش باز

تفاوت دو مفهوم این بخش باید روشن باشد. ابر اورت فرضیه‌ای است درباره خاستگاه دنباله‌دارها و شواهد آن غیرمستقیم است. سیاره نهم فرضیه‌ای مشخص و آزمون‌پذیر است که می‌تواند با یک مشاهده تأیید شود یا با نبود مشاهده در جست‌وجوهای گسترده رد شود. براون و باتیگین جرم ۵ تا ۱۰ برابر زمین و فاصله میانگین ۴۰۰ تا ۸۰۰ واحد نجومی را پیشنهاد می‌کنند و برخی کارشناسان گفته‌اند اگر جست‌وجوی Rubin طی چند سال چیزی نیابد، فرضیه ضعیف می‌شود. فرضیه

  • ۵ تا ۱۰ برابر زمینجرم پیشنهادی سیاره نهم
  • ۴۰۰ تا ۸۰۰ واحد نجومیفاصله پیشنهادی
  • ۲۰۱۶سال طرح فرضیه
  • ۰٫۰۰۷%احتمال اتفاقی خوشه‌بندی طبق براون و باتیگین
۱۵

شمار قمرها: اعداد رسمی و دلیل تغییرشان

تأییدشده

شمار قمرها در حال تغییر است. بر اساس صفحه JPL و صفحه APOD ناسا (جون و اوت ۲۰۲۶): مشتری ۱۱۵، زحل ۲۹۳، اورانوس ۲۹، نپتون ۱۶ و مریخ ۲. عطارد و زهره قمر ندارند و زمین یک قمر دارد. جدول جداگانه ناسا هنوز اعداد قدیمی‌تر ۹۵ و ۲۷۴ و ۲۸ را نشان می‌دهد که نشان می‌دهد منابع با تأخیر به‌روز می‌شوند. تأییدشده

اتحادیه بین‌المللی نجوم در ۲۶ مارس ۲۰۲۶ اعلام کرد با تأیید ۱۱ قمر تازه زحل و ۴ قمر تازه مشتری، شمار آن‌ها ۲۸۵ و ۱۰۱ شده است؛ کشف زحل از تیم ادوارد اشتون و کشف مشتری از اسکات شپارد بود. شمار ۱۱۵ و ۲۹۳ بعدتر در منابع JPL و ناسا آمده و ما تاریخ دقیق ثبت آن‌ها را نیافتیم. تأییدشده

بیشتر قمرهای تازه کوچک‌اند، گاه حدود چند کیلومتر. پرسش «قمر چیست» هنوز تعریف رسمی دقیقی ندارد و شمارش بسته به آستانه اندازه و پایداری مدار تغییر می‌کند. بنابراین هر عددی تاریخ‌دار است و باید دوباره بررسی شود. پرسش باز

برای کاربرد عملی، اعداد این بخش را باید همراه تاریخ نقل کرد. اگر منبعی «۲۷۴ قمر برای زحل» بگوید، منبع مربوط به مارس ۲۰۲۵ است و اگر «۲۹۳» بگوید، به ۲۰۲۶ تعلق دارد. اختلاف میان ۱۰۱ و ۱۱۵ برای مشتری نیز نشان می‌دهد که منابع مختلف، حتی از یک سازمان، در یک لحظه عدد یکسان نمی‌دهند. توصیه ما رجوع به صفحه سامانه JPL و اعلام‌های مرکز سیارک‌های کوچک برای شمار روز است. تأییدشده

  • ۱۱۵مشتری
  • ۲۹۳زحل
  • ۲۹اورانوس
  • ۱۶نپتون
  • ۲مریخ

جدول زمانی

۲۰ رویداد
  • ۱۶۱۰گالیله چهار قمر بزرگ مشتری را رصد می‌کند.تأییدشده
  • ۱۶۵۵هویگنس تایتان، بزرگ‌ترین قمر زحل، را کشف می‌کند.تأییدشده
  • ۱۷۸۱ویلیام هرشل اورانوس را کشف می‌کند.تأییدشده
  • ۱۸۰۱سرس کشف می‌شود و بعدتر سیاره کوتوله نامیده می‌شود.تأییدشده
  • ۱۸۴۶نپتون بر اساس پیش‌بینی ریاضی کشف می‌شود.تأییدشده
  • ۱۹۳۰پلوتو کشف می‌شود.تأییدشده
  • ۱۹۶۹آپولو ۱۱ نخستین نمونه‌های ماه را به زمین می‌آورد.تأییدشده
  • دهه ۱۹۷۰مارینر ۱۰ عطارد را بررسی می‌کند.تأییدشده
  • ۱۹۸۶Voyager ۲ از اورانوس می‌گذرد.تأییدشده
  • ۲۵ اوت ۱۹۸۹Voyager ۲ به نپتون و تریتون می‌رسد.تأییدشده
  • ۲۰۰۴ تا ۲۰۱۷Cassini زحل و قمرهایش را کاوش می‌کند.تأییدشده
  • ۲۰۰۵Huygens بر تایتان فرود می‌آید.تأییدشده
  • ۲۰۰۶IAU تعریف سیاره را تصویب می‌کند و پلوتو سیاره کوتوله می‌شود.تأییدشده
  • ژوئیه ۲۰۱۵New Horizons از کنار پلوتو می‌گذرد.تأییدشده
  • ۲۰۱۶فرضیه سیاره نهم مطرح می‌شود.فرضیه
  • ۷ اکتبر ۲۰۲۱انتشار یافته‌های Perseverance درباره دلتا و دریاچه کهن ژزرو.تأییدشده
  • ژوئیه ۲۰۲۴Perseverance سنگ Cheyava Falls را بررسی می‌کند.تأییدشده
  • ۱۹ اوت ۲۰۲۵اعلام قمر ۲۹ام اورانوس.تأییدشده
  • ۲۶ مارس ۲۰۲۶اعلام شمار ۲۸۵ قمر زحل و ۱۰۱ قمر مشتری توسط IAU.تأییدشده
  • ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ورود برنامه‌ریزی‌شده BepiColombo به مدار عطارد.پرسش باز

باورهای نادرست رایج

باور رایج

زهره چون نزدیک‌ترین سیاره به خورشید است، داغ‌ترین سیاره است.

واقعیت

نزدیک‌ترین سیاره عطارد است، ولی زهره به دلیل جو غلیظ دی‌اکسید کربن میانگین دمای حدود ۴۶۴ درجه دارد که از عطارد (حدود ۱۶۷ درجه) بالاتر است.

باور رایج

روز هر سیاره از سالش کوتاه‌تر است.

واقعیت

در عطارد روز خورشیدی حدود ۱۷۶ روز زمینی و بلندتر از سال ۸۸ روزه آن است.

باور رایج

پلوتو هنوز سیاره نهم است.

واقعیت

از ۲۰۰۶ بر اساس تعریف IAU سیاره کوتوله است.

باور رایج

ماه روی تاریک دارد.

واقعیت

سمت دور ماه هم نور خورشید می‌گیرد و فقط از زمین دیده نمی‌شود.

باور رایج

فسفین در زهره ثابت‌شده و نشانه حیات است.

واقعیت

این ادعا مورد مناقشه است و تأیید مستقل ندارد.

باور رایج

Cheyava Falls ثابت می‌کند در مریخ حیات بوده است.

واقعیت

فقط یک نشانه زیستی بالقوه است و توضیح غیرزیستی هنوز کنار گذاشته نشده است.

باور رایج

سیاره نهم کشف شده است.

واقعیت

تا آخرین منابع این فصل یافت نشده و فرضیه است.

پرسش‌های باز

هنوز پاسخ قطعی ندارند
  • آیا فسفین واقعاً در ابرهای زهره وجود دارد و اگر دارد، منشأ آن چیست؟
  • حلقه‌های زحل جوان‌اند یا میلیاردها سال عمر دارند؟
  • آیا نشانه زیستی بالقوه Cheyava Falls منشأ غیرزیستی دارد؟
  • آیا اقیانوس زیرسطحی انسلادوس زیست‌پذیر است؟
  • چرا سمت دور ماه با وجود KREEP کم تا مدت طولانی ذوب ماند؟
  • آیا سیاره نهم وجود دارد؟
  • چه چیزی علت نوسان پهنای لکه سرخ بزرگ است؟

پرسش‌های متداول

بر اساس ناسا و JPL در میانه ۲۰۲۶ تعداد ۲۹۳ قمر تأییدشده است و رقم تغییر می‌کند.

صفحه JPL و APOD ناسا ۱۱۵ را نشان می‌دهند؛ IAU در مارس ۲۰۲۶ عدد ۱۰۱ را اعلام کرده بود.

زحل با ۲۹۳ قمر تأییدشده.

جو غلیظ دی‌اکسید کربن گرما را حبس می‌کند و میانگین دمای سطح به حدود ۴۶۴ درجه می‌رسد.

خیر. نمونه Sapphire Canyon نشانه زیستی بالقوه دارد ولی تأیید نشده است.

ورود به مدار برای ۲۱ نوامبر ۲۰۲۶ برنامه‌ریزی شده است.

جدول ناسا پنج قمر را ثبت کرده است.

منابع

۲۷ مرجع
  1. Planetary Fact SheetNASA NSSDC · nssdc.gsfc.nasa.gov
  2. Astronomy Picture of the Day, 11 August 2026NASA APOD · apod.nasa.gov
  3. Planetary Satellite Discovery CircumstancesNASA JPL SSD · ssd.jpl.nasa.gov
  4. MPC New Moons Saturn JupiterIAU · iau.org
  5. Astronomers keep finding new moons of Jupiter and SaturnSpace.com · space.com
  6. SwRI-led Webb survey discovers new moon orbiting UranusSouthwest Research Institute · swri.org
  7. What is up with Planet NinePhysics Today · physicstoday.aip.org
  8. Planet Nine: is the search nearly overLive Science · livescience.com
  9. NASA says Mars rover discovered potential biosignature last yearNASA JPL · jpl.nasa.gov
  10. Perseverance rover reveals an ancient delta-lake system at Jezero craterScience / Caltech · authors.library.caltech.edu
  11. Prospects for life on Venus fadeScientific American · scientificamerican.com
  12. Life on Venus claim faces strongest challenge yetScientific American · scientificamerican.com
  13. New study on the origin of Saturn's ringsLive Science · livescience.com
  14. NASA greenlights 2028 launch for DragonflySpace.com · space.com
  15. NASA's Juno probe may have come to an endSpace.com · space.com
  16. Latest updates: BepiColombo's arrival at MercuryESA · esa.int
  17. The far side of the Moon was volcanically activeSmithsonian Magazine · smithsonianmag.com
  18. NASA Cassini study finds organics fresh from ocean of EnceladusNASA JPL · jpl.nasa.gov
  19. Juno flyover of IoSpace.com · space.com
  20. Bright spots on Ceres mystery solvedSky and Telescope · skyandtelescope.org
  21. Water ice estimates for the MoonPhysics Today · physicstoday.aip.org
  22. NASA's New Horizons finds evidence of recent liquid on Pluto's surfaceNASA · science.nasa.gov
  23. 30 years ago: Voyager 2's historic Neptune flybyNASA JPL · jpl.nasa.gov
  24. Jupiter's Great Red Spot is being squeezedLive Science · livescience.com
  25. Galileo at GanymedeScientific American · scientificamerican.com
  26. Dark pools on TitanESA · esa.int
  27. Cassini spacecraft buzzes Saturn moon TitanLive Science · livescience.com

متن این فصل بازنویسی و خلاصه‌ی یافته‌های منابع بالاست و جایگزین مطالعه‌ی آن‌ها نیست. پیوندها به وب‌سایت‌های بیرونی باز می‌شوند.